sobota, 17 września 2016
sobota, 10 września 2016
Sesja Kiura i Lilli (Lokacja: Dworzec/Park)
Lilia
Lilia zwiedzała tajemniczą siedzibę sama. Kiur niby czasem mruknął, gdzie co jest, ale raczej niewiele. Najgorszą rzeczą w sforze było zachowanie lidera względem obcych. Nie lubiła tego, ale udawała, że z chęcią ich zabija, czy choćby przegania. Była szybsza, niż większość psów, więc pogoń nie była niczym trudnym, jednak... To nie do końca było to. Mimo wszystko jednak nie pokazywała, że jej się nie podobało. Wręcz przeciwnie, na złość panu przywódcy pokazywała, jak dobrą decyzją było dołączenie do sfory. Z docinek nie zrezygnowała, bo i po co? Czasem można było się pośmiać. Kiur był zbyt poważny, więc trzeba było to wykorzystać.
W pewnym miejscu zatrzymała się. Na ziemi leżały uschłe liście. W górze była dziura, a tuż pod nią rosło sobie duże drzewo, ogrodzone kamiennym murkiem. Ludziom służyło do ozdoby jako malutkie, ładnie przycięte drzewko, ale teraz rozrosło się. Suczka położyła się na legowisku z liści i przymknęła oczy.
//Zapraszam Kiura ^^
Kiur
Obcych należy się pozbyć, bo są nie tylko zagrożeniem, ale i konkurencją na łowach szczególnie w ubogim w pożywienie mieście. A to, że każde szczęśliwe i najedzone kosztem sfory zwierzę było jak cierń w królewskim tyłku Kiura, to już zupełnie inna historia. Biały chart szybko wrócił do zdrowia po niefortunnym spotkaniu z niedźwiedziem. Co więcej ku jego satysfakcji Lilia zachowywała się ładnie, wykonywała polecenia bez większego szemrania i trzymała nadmiernie kłapliwy język w pysku, darując sobie słownych utarczek z (miss mia...) miejską arystokracją. Zresztą pierwiastek z grupy aktynowców miał większe 'problemy' na głowie niż zadowolenie, niezadowolenie czy też kaprysy JEDNEJ podwładnej - chociażby Szpon zapuszczający się na coraz dłuższe samotne eskapady pod przykrywką patroli i polowań. Gdy tylko stan zdrowia mu na to pozwolił, po kryjomu ruszył za zapachem mieszańca w typie rottweilera. Kierunek, do którego zmierzał pies, był daleki temu, który wyznaczył dla niego Kiur. Czas pokaże czy Szpon zostanie obwołany zdrajcą i zostanie wypędzony lub zginie, na razie chart wstrzymywał się z osądem, czekając na ostateczny dowód mówiący ZA lub PRZECIW Szponowi. Zauważyszy Lilię, podszedł do niej sztywnym krokiem.
- Jak ostatni patrol?
Lilia
Legowisko było dość wygodne. Lilia mogłaby tak leżeć godzinami, jeśli nie cały dzień. Usłyszała odbijane od kamiennej podłogi pazury. Oho. Ktoś ma zamiar zakłócić jej odpoczynek. Suczka spojrzała w stronę nadchodzącego psa. Okazał się nim nie kto inny, jak sam Kiur. Padło pytanie o patrol. No cóż, patrol jak patrol, zbyt wiele nie wyczuła.
- Patrol? Meh, nic takiego ciekawego nie było. - wstała, po czym spojrzała na towarzysza. - Wyczułam tylko jakieś lisy, króliki, szczury i psa. Pies nie był raczej duży, ale chyba coś upolował, albo coś próbowało upolować jego, bo tam, gdzie było najwięcej jego zapachu, było sporo krwi. Panie przywódco. - ostatnie zdanie wypowiedziała jak zwykle sarkastycznie. To, że przez jakiś czas zachowywała się grzecznie, to tylko i wyłącznie zasługa tego, że była zwyczajnie zmęczona.
Kiur
- Mam imię - przypomniał Kiur zmęczony całym tytułowaniem go przez Lilię, które uważał za zwyczajnie durne i niepotrzebne. - Żadnych obcych?
Z czasem sunia nauczy się, co należy, a czego nie - reguły miasta bywają brutalne w szczególności dla psów w otoczeniu takiego rządziciela jak biały chart, który zdawał się wykorzystywać wszystkich na około lub przynajmniej próbować, sam nie kiwnąwszy pazurem. W rzeczywistości była to tylko po części prawda: Kiur był bardziej aktywny niż posądzały go o to plotki, ale bez wątpienia miał skłonności do wyręczania się innymi, nie szanując ich zdania.
- Widziałaś może Szpona? - zapytał po chwili, kierując na moment wzrok w stronę kilku cieni sprawnie przemykających przez przeciwległe wejście, inne psy.
Lilia
- Nieee, serio? Nie wiedziałam! - syknęła z sarkazmem. Trochę ją denerwował, najpierw pan poważny, a teraz "mów mi po imieniu".
- No przecież mówię, że jednego obcego psa wyczułam. Nie słuchałeś, czy co? - przewróciła oczami. To ona się wysilała, żeby zdać mu piękną relację, a on nawet nie słuchał. Pff.
- Ooo, od kiedy przejmujesz się swoimi "śmieciami", co? - przypomniała mu, jak się wyrażał o członkach swojej sfory. Nienawidziła jego podejścia, choć czasem było zabawnie. Na przykład kiedy ktoś zrobił coś źle, a "pan przywódca" go ochrzaniał. Jak psy mogą tak go znosić? Wystarczyłoby nakłonić wszystkich, aby nie dali się traktować jak śmiecie i Kiur zostałby sam. Choć Lilii trochę byłoby go szkoda.
Kiur
- Nie tym tonem - najeżył się Kiur, słysząc jak Lilia ponownie pozwala sobie na zbyt wiele i kłapie pyskiem bez pomyślunku. - Jak nie chcesz mówić mi po imieniu, to proszę bardzo, ale te zwroty grzecznościowe 1) niepotrzebnie przedłużają 2) są zwyczajnie irytujące.
Trzepnął ogonem na boki, sadowiąc się wygodniej.
- I co w związku z tym? Znalazłaś tego psa? Przegoniłaś?
Dalsze wypowiedzi Lilii wpierw skomentował nieznacznym zaciśnięciem zębów. Jak śmieci? Przecież wcześniej użył właściwego sformułowania! Pozbierał "brudy" z ulicy, zrobił z nich sforę. Każdy samotny pies na terenie miasta w końcu kończy jako zagryzka dla czegoś większego lub worek pcheł toczony chorobą.
- Mam wątpliwości co do jego lojalności - dokończył na temat Szpona.
Lilia
- Bo co? - warknęła. - Nie wiem, czy pamiętasz, ale to TY mi proponowałeś dołączenie do sfory, choć znałeś mój charakter. - była zła, że się tak rządzi, ale i rozbawiona tym, że myśli, że sprawi, żeby dała sobą pomiatać. Lilia nie zamierzała się zmienić, o nie. Ale jakby na początku zachował się milej, to może poznałby drugą jej stronę. Pff.
- Oh, teraz ci to przeszkadza, tak? - potrząsnęła łbem. - No cóż, trudno, KIURZE. - podkreśliła ostatnie słowo. Chciała go zdenerwować, to fakt, ale nie na tyle, aby ją rozszarpał. I tak by tego nie zrobił.
- Nie mogłam znaleźć tego kundla, bo nagle trop się urwał, ale polował na naszych terenach. To chyba wystarczający powód, aby się tym zająć? - przewróciła oczami. Nie słuchał jej do końca, to było widać. - Prawdopodobnie ten pies kręci się w pobliżu Blokowiska. - dodała po chwili. Właśnie tam czuła jego zapach i tam były resztki upolowanego przez niego gołębia.
- Widziałam go. Wychodził, a gdy spytałam, gdzie idzie, powiedział, że na polowanie. Ruszył w stronę parku. - wreszcie odpowiedź, która może zadowoli przywódcę. Lilia nie mogłaby powiedzieć, że go nie lubi. Po prostu uwielbia go wkurzać.
Kiur
- A więc moja hojna propozycja cię nie satysfakcjonuje? Powinnaś być wdzięczna. Poza sforą w tym pieprzonym mieście nie czekałoby cię nic prócz śmierci. Chcąc tu mieszkać i tak musiałabyś mi ulec, bo niedługo całe te miejsce będzie moje. - wycedził, obnażywszy zęby, unosząc ciemne wargi. - Powtórzę.kolejny raz: NIE TYM TONEM. Wszyscy powinniście mi być wdzięczni, beze mnie nie byłoby tej sfory - byliby samotnicy rozproszeni po ulicach i śpiący po kubłach.
Usłyszawszy odpowiedź dotyczącą Szpona, skinął tylko głową. Po chwili odezwał się już spokojniej.
- Znam zasady rządzące tym światem. Życie za życie: dlatego tu jesteś chociaż wciąż nie rozumiem dlaczego chcesz zostać, nie zgadzając się z niczym, co ci mówię.
Lilia
Przewróciła oczami, słysząc, jak się wywyższa. Gdyby nie on, to wiele psów by przeżyła. On się rządzi, jakby był jakimś królem, który ma prawo decydować, kto zginie, a kto przeżyje. Rozwydrzony kundel. "Pan świata". Trzeba go zneutralizować...
- To nie jest tak, że się nie zgadzam. Chcę tu zostać, bo nie mam nic lepszego do roboty. Poza tym brakowało mi czyjegoś towarzystwa. - odparła. Szczerze mówiąc już się przyzwyczaiła do krwiożerczego, rozwydrzonego Kiura, który uważa, że jest najważniejszy w całym mieście, zawsze i wszędzie.
- Wydaje mi się, że trochę brakuje jedzenia. Idziesz zapolować? - spróbowała złagodzić atmosferę.
Kiur
- Jeśli chcesz tu zostać, to słuchaj tego, co mówię i wykonuj polecania bez szemrania. - mruknął Kiur zmęczony całą sytuacją.
Suczka była bezczelna, a on nieustępliwy: mieszanka wybuchowa i to jak.
- Idziemy - odpowiedział na propozycję bez zbędnych komentarzy.
Może rzeczywiście polowanie jest dobrym pomysłem. Jedno było pewne - miała rację, że żarcia brakowało.
Lilia
Bo co? Bo rozwydrzony książę wyśle na nią swoją wierną świtę? Trudno! To on straci ją, ona nic nie straci.
- W parku widziałam stado gołębi. Możemy tam spróbować. Ewentualnie jest jeszcze na obrzeżach miasta taka łąka z małą, drewnianą budowlą. Nie należy do terenów sfory, ale dużo gryzoni się tam kręci. Króliki, myszy, czasem nawet ptaki chowają się przed upałem. - Lilia miała oczywiście na myśli działkę z drewnianą altanką, ale skąd mogła wiedzieć, że tak się to nazywa? Ale faktem było, że wokół altanki zbierało się wiele zwierząt, w pobliżu budowli utworzyła się wieczna kałuża, z której można pić, gdy nadchodzą upalne dni.
Kiur
To ona może stracić ż y c i e.
Gdy jest się na czyjejś łasce, to lepiej o tym pamiętać, a Srebrna otoczona była komradami Kiura. Układ był taki: ona zachowuje się dobrze = jest bezpieczna. Od niej zależało jego powodzenie bądź niepowodzenie.
- Prowadź, prowadź. - rzekł, zgodziwszy się na propozycję.
Niespecjalnie palił się do pościgów za zwierzyną. W końcu jeszcze nie był w pełnej formie. Jednakże chętnie obejrzy polującą Lilię pilnując ją, by się nie obijała.
Pod jego komendą nie da się obijać.
Lilia
Lilii nie obchodziła strata życia. Przecież i tak nic nie miała do roboty, nie miała dla kogo żyć, więc co to za strata? To Kiur straciłby łapy ze sfory. Ups!
Kiwnęłam głową i ruszyła dość szybkim krokiem w stronę parku. Gdy tylko dotarli, jej nos poprowadził ją w stronę stada gołębi. Były dość daleko od siebie, więc złapanie jednego raczej nie zaalarmuje wszystkich ptaków, ale trzeba będzie podejść do tego na spokojnie. Suczka zaczęła powoli kroczyć w stronę ptaków, zajętych poszukiwaniami pożywienia. Będąc dość blisko, zaczęła się skradać. Nagle wyskoczyła z prędkością pędzącego królika i dorwała cel. Połowa stada odleciała, lecz po chwili wróciła. Lilia zaś stała ze zdobyczą w pysku i obserwowała Kiura.
Kiur
Mało kogo faktycznie nie obchodzi strata życia. To głupota, brak rozwagi, brawura? Hmmm, trudno
o cokolwiek z tych rzeczy podejrzewać Lilię. Zaraz, brawura, brak rozwagi. Kto normalny rzuca się na rozwścieczonego miśka? Kto kwestionuje rozkazy KIURA? Nieważne, nie teraz. Kiur licząc na to, że jego towarzyszka zacznie wreszcie stosować się do jego poleceń, zaczął węszyć w powietrzu, szukając zwierzyny. Co jak co, ale czasy były ciężkie, a każdy ochłap mięsa był na wagę złota. Obejrzał się na Lilię, badając wyraz jej pyska,a potem obserwując jak poluje. Nareszcie, pomyślał z ulgą i sam paroma susami złapał za czarne skrzydło jednego z gawronów przesiadających przy rozwalonej ławce. Zrobiwszy to, wrócił do suczki.
- Zakopmy - rzekł. - Idziemy dalej, potem wrócimy.
Lilia
Kto normalny walczy z niedźwiedziem, wiedząc, że nie ma szans? Można powiedzieć, że Kiur jest hipokrytą. Gdyby nie Lilia, to pewnie już by z niego została sama góra kości. I co, nadal taki pewny swego?
Patrzyła na psa, który wręcz zignorował stadko gołębi na rzecz gawrona. Trudno się dziwić, w końcu jego zdobycz była większa. Mimo wszystko mogli tu jeszcze parę ptaków złapać.
- Nie wolisz jeszcze tu spróbować? Gołębie są tak durne, - jak szanowny pan Kiur, dodała w myśli. - że prawie nie zauważyły, że jednego zabrakło. Moglibyśmy tu złapać jeszcze ze trzy, cztery sztuki. - zmrużyła oczy, patrząc w stronę ptaków. Szybko wykopała dół i wrzuciła tam zdobycz, po czym jeszcze raz spojrzała na przywódcę. Pff.
Kiur
- Dobrze ci idzie - skomentował krótko Kiur, dalej rozglądając się za zdobyczą. - Może i masz rację, może.
Spojrzał w kierunku gołębi. Lilia mogła się zdziwić, że tak bezczynnie stoi... w bezruchu. Naprawdę. Tylko ogon białego charta powoli majtnął na boki raz i dwa, by po chwili całkowicie znieruchomieć. Minęły niecałe trzy uderzenia serca, a paroma susami wyskoczył w kierunku ptaków, by w ostatniej chwili dopaść jednego z odlatujących za ogon, pociągnąć go i zmiażdżyć zębami. Ptak chwilę szamotał się, próbując się uwolnić, ale Kiur sprowadził go do parteru i jednym kłapnięciem szczęk pozbawił go życia. Reszta ptaków odleciała.
Spojrzał na Lilię.
- Teraz możemy iść - uśmiechnął się i bez zbędnych komentarzy wskazał kierunek.
Lilia
Łoł. Kiur powiedział COŚ MIŁEGO. KIUR. COŚ MIŁEGO. Coś musiało być nie tak. Czyżby próbował ją podejść inaczej? O nie, panie Kiurze, Lilia nie da się tak łatwo omamić. Nie jest kolejnym słabym kundlem, który da sobą pomiatać.
Patrzyła, jak przywódca sfory kamienieje i już chciała coś powiedzieć, gdy nagle pies wystrzelił i upolował gołębia, jednocześnie przeganiając resztę. Zmarnował świetną okazję, aby wykarmić jego "poddanych". A sam stwierdził, że zdobyczy brakuje. Hipokryta. Otworzyła pysk ze zdumienia i chciała mu wręcz wygarnąć. Zawarczała cicho i ruszyła w kierunek wskazany przez chara.
Węszyła, próbując złapać jakąś woń. Wyczuła zgubionego zająca. Idealnie...
Kiur
Prychnął, gdy usłyszał jej warknięcie.
Bezczelna jędza, pomyślał, obserwując polującą suczkę. Ale nareszcie się na coś przydaje, uśmiechnął się, unosząc ciemne wargi. Także wyczuł zająca: idealna zwierzyna. Nie minęło dziesięć sekund, a już rzucił się za nim w pościg, by w końcu pochwycić go przed Lilią. Uniósł upolowaną i martwą ją zdobycz do góry, wyglądając zupełnie jakby miał na myśli: "patrz jaki jestem wielki i silny"... i upuścił ją na ziemię, by zaczerpnąć powietrza.
- Starczy - zadecydował. - Wracamy. I tak więcej nie zmieści nam się w pyski.
Lilia
Zmrużyła oczy, gdy Kiur pochwycił kicające stworzenie przed nią. Przywódca cały czas zdobywał w jej oczach cech, przybliżających go do rozwydrzonego, głupiego szczeniaka, który chce mieć wszystko dla siebie. Cóż... Oby się zmienił, bo Lilia nie ma zamiaru znosić tego żałosnego bachora ani dnia dłużej. Spojrzała, jak chwali się zdobyczą. Gdyby wybiegła chwilę wcześniej, to zdobycz byłaby jej. Trudno.
- Dobra. - mruknęła dość niezadowolonym głosem. Ona nie da rady przenieść więcej? Halina, potrzymaj mi piwo! Podeszła do miejsca, gdzie wcześniej zakopali zdobycze i złapała w zęby dwie sztuki. Spojrzała na Kiura znudzonym wzrokiem i zanim zdążył podejść po ostatnią, wystrzeliły niczym motocykl (o którym przecież nie wiedziała, bo skąd) i popędziła w stronę dworca. Po chwili zatrzymała się, orientując się, że zgubiła przywódcę sfory. Rozejrzała się niepewnie, szukając czegokolwiek, co mogłoby ją doprowadzić do charta.
Kiur
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, ta już popędziła w drogę powrotną na dworzec. Chwilę obserwował ją, wiedząc, że i tak ją dogoni. Naprawdę? Chciała ścigać się z chartem? Minął kolejny moment, wziął do pyska upolowaną zdobycz, wystrzelił przed siebie jak strzała i dogonił ją w mgnieniu oka (sory, bejbe - staty :3). Od pewnego czasu zachowywała się zupełnie jakby chciała go totalnie wkurzyć lub po prostu zwrócić na siebie uwagę. Huhm, druga opcja była zdecydowanie ciekawsza od pierwszej noale była w sforze od niedawna (1), nie lubiła go (2), nie miała cieczki (3). Więc, o co tak naprawdę c'mon? Kiur był aż nazbyt dobrze świadomy, że podobał się suczkom... Phi! On podobał się każdemu. Był taki silny, puchaty, wielki... Eeee? O czym tu my?
Dobra. W każdym razie zbliżali już się do dworca.
Lilia
Nagle chart wręcz pojawił się obok niej. Chwila, czemu uważasz, że nr. 3 jest prawdą, co? Nie znasz jej, więc nie wiesz! Kiur się Lilii mało podobał, co innego niektóre psy ze sfory. Ale nimi też się nie interesowała, bo co jej przyjdzie po głupiej zabawce przywódcy sfory? No raczej nic, prócz zmarnowanego życia. Kiura chciała tylko wkurzyć, bo było to najlepsze zajęcie na świecie. A głupota jej celu tylko to ułatwiała. Nawet, gdyby mogła, to nie zamieniłaby tej roboty za nic. ZA NIC. Ale wróćmy do tego, co się teraz działo...
Lilia zmrużyła oczy, gdy tylko pojawił się obok niej Kiur. Była zawiedziona, że nie dał się zdenerwować. No ej, powinien się teraz wydrzeć, jak to głupia i nieodpowiedzialna jest, a wtedy suczka miała odpowiedzieć tak, żeby wkurzył się jeszcze bardziej! A tak, to wszystkie jej plany legły w gruzach.
Kiur
Gdyby oba psy czytały w sobie w myślach, to mogłoby dość co najmniej do urwania uszu którejś ze stron. Lilię przed zarobieniem w pysk chroniła tylko przynależność do tak zwanej płci pięknej i rycerski honor zabraniający uderzać z mordą do damy. Wprawdzie Lilia ani szlachetna ani damulkowata nie była, ale nie zmieniało to faktu, że ano nie godzi się. O białym charcie na pewno nie można było powiedzieć, że jest mięczakiem, lizusem lub czymkolwiek innym w tych tonacjach, ale nie był też byle kundlem spod ławki: był ELEGANCKIM DŻENTELMENEM postawionym przez łaskawy los wyżej niż wszystkie inne psy. Był ich królem, emmm alfą, eee nieważne.
- Po co się tak śpieszyć? - mruknął gładkim i pełnym dumy tonem, od którego Lilii mogła się co najwyżej zjeżyć sierść.
Lilia
Ponownie zmrużyła oczy. Chyba jej trzeba jakieś okulary kupić. Meh.
- A co? Wolisz wlec się jak kulawy kundel? - mruknęła bez żadnej nuty agresji. Co było dziwne, zważywszy na to, jak Lilia zachowywała się wcześniej. Może zmieniła zdanie, co do wysokiego chudzielca? Czy zwyczajnie jest zmęczona?
- Nie wiem, jak tobie, ale mi się nie chce powoli spacerować ze zdobyczą w pysku. - rzuciła mu jeszcze jedno spojrzenie i odwróciła głowę w przód, unosząc ją dumnie. Co mogło wyglądać dość zabawnie przez jej postawę i to, że zazwyczaj tak nie robi. I przez jej zimne, błękitne oczy.
Kiur
W sumie, to Kiurowi też. Autorka nie ma na tyle pomysłu, że albo chart cały czas mruży oczy, macha ogonem lub cokolwiek, ale to już zupełnie inna historia. Przejdźmy do rzeczy. Zamiast wpatrywać się w te jej piękne, zimne, błękitne oczy po prostu poszedł dalej. Kierunek: Dworzec. W głębi serca liczył też, że Lilia pójdzie za nim bez kolejnych komentarzy.
Wkrótce dotarli w "miejsce docelowe". Park w końcu wcale nie był tak bardzo oddalony od Dworca. Przekraczając jego próg, Kiur poszedł jeszcze kawałek i nie minął moment, a upuścił zwierzynę, którą niósł.
- Zanieś tam, gdzie trzeba. - rzucił krótko i udał się "do siebie", zostawiając suczkę z nowym zadaniem.
Niech robi najwięcej jak się da, zanotowałby w swoim kalendarzyku, gdyby 1) miał go i 2) umiał pisać, a jak wiadomo u zwierząt z tą umiejętnością naprawdę ciężko.
Lilia
Gdy Kiur wydał jej kolejne POLECENIE, zmrużyła oczy i warknęła gdy tylko się oddalił. Spojrzała zimnym, nieznoszącym sprzeciwu wzrokiem na wchodzącego właśnie Pomruka i przyciszonym głosem poprosiła go, aby zaniósł zdobycze do reszty. Machnęła parę razy ogonem, a gdy kiwnął głową, uśmiechnęła się z wdzięcznością i odeszła. Widzisz, Kiurze? Gdybyś zachowywał się MIŁO, to tak samo piękna Lilia traktowałaby ciebie. No cóż, jego strata.
Lilia zwiedzała tajemniczą siedzibę sama. Kiur niby czasem mruknął, gdzie co jest, ale raczej niewiele. Najgorszą rzeczą w sforze było zachowanie lidera względem obcych. Nie lubiła tego, ale udawała, że z chęcią ich zabija, czy choćby przegania. Była szybsza, niż większość psów, więc pogoń nie była niczym trudnym, jednak... To nie do końca było to. Mimo wszystko jednak nie pokazywała, że jej się nie podobało. Wręcz przeciwnie, na złość panu przywódcy pokazywała, jak dobrą decyzją było dołączenie do sfory. Z docinek nie zrezygnowała, bo i po co? Czasem można było się pośmiać. Kiur był zbyt poważny, więc trzeba było to wykorzystać.
W pewnym miejscu zatrzymała się. Na ziemi leżały uschłe liście. W górze była dziura, a tuż pod nią rosło sobie duże drzewo, ogrodzone kamiennym murkiem. Ludziom służyło do ozdoby jako malutkie, ładnie przycięte drzewko, ale teraz rozrosło się. Suczka położyła się na legowisku z liści i przymknęła oczy.
//Zapraszam Kiura ^^
Kiur
Obcych należy się pozbyć, bo są nie tylko zagrożeniem, ale i konkurencją na łowach szczególnie w ubogim w pożywienie mieście. A to, że każde szczęśliwe i najedzone kosztem sfory zwierzę było jak cierń w królewskim tyłku Kiura, to już zupełnie inna historia. Biały chart szybko wrócił do zdrowia po niefortunnym spotkaniu z niedźwiedziem. Co więcej ku jego satysfakcji Lilia zachowywała się ładnie, wykonywała polecenia bez większego szemrania i trzymała nadmiernie kłapliwy język w pysku, darując sobie słownych utarczek z (miss mia...) miejską arystokracją. Zresztą pierwiastek z grupy aktynowców miał większe 'problemy' na głowie niż zadowolenie, niezadowolenie czy też kaprysy JEDNEJ podwładnej - chociażby Szpon zapuszczający się na coraz dłuższe samotne eskapady pod przykrywką patroli i polowań. Gdy tylko stan zdrowia mu na to pozwolił, po kryjomu ruszył za zapachem mieszańca w typie rottweilera. Kierunek, do którego zmierzał pies, był daleki temu, który wyznaczył dla niego Kiur. Czas pokaże czy Szpon zostanie obwołany zdrajcą i zostanie wypędzony lub zginie, na razie chart wstrzymywał się z osądem, czekając na ostateczny dowód mówiący ZA lub PRZECIW Szponowi. Zauważyszy Lilię, podszedł do niej sztywnym krokiem.
- Jak ostatni patrol?
Lilia
Legowisko było dość wygodne. Lilia mogłaby tak leżeć godzinami, jeśli nie cały dzień. Usłyszała odbijane od kamiennej podłogi pazury. Oho. Ktoś ma zamiar zakłócić jej odpoczynek. Suczka spojrzała w stronę nadchodzącego psa. Okazał się nim nie kto inny, jak sam Kiur. Padło pytanie o patrol. No cóż, patrol jak patrol, zbyt wiele nie wyczuła.
- Patrol? Meh, nic takiego ciekawego nie było. - wstała, po czym spojrzała na towarzysza. - Wyczułam tylko jakieś lisy, króliki, szczury i psa. Pies nie był raczej duży, ale chyba coś upolował, albo coś próbowało upolować jego, bo tam, gdzie było najwięcej jego zapachu, było sporo krwi. Panie przywódco. - ostatnie zdanie wypowiedziała jak zwykle sarkastycznie. To, że przez jakiś czas zachowywała się grzecznie, to tylko i wyłącznie zasługa tego, że była zwyczajnie zmęczona.
Kiur
- Mam imię - przypomniał Kiur zmęczony całym tytułowaniem go przez Lilię, które uważał za zwyczajnie durne i niepotrzebne. - Żadnych obcych?
Z czasem sunia nauczy się, co należy, a czego nie - reguły miasta bywają brutalne w szczególności dla psów w otoczeniu takiego rządziciela jak biały chart, który zdawał się wykorzystywać wszystkich na około lub przynajmniej próbować, sam nie kiwnąwszy pazurem. W rzeczywistości była to tylko po części prawda: Kiur był bardziej aktywny niż posądzały go o to plotki, ale bez wątpienia miał skłonności do wyręczania się innymi, nie szanując ich zdania.
- Widziałaś może Szpona? - zapytał po chwili, kierując na moment wzrok w stronę kilku cieni sprawnie przemykających przez przeciwległe wejście, inne psy.
Lilia
- Nieee, serio? Nie wiedziałam! - syknęła z sarkazmem. Trochę ją denerwował, najpierw pan poważny, a teraz "mów mi po imieniu".
- No przecież mówię, że jednego obcego psa wyczułam. Nie słuchałeś, czy co? - przewróciła oczami. To ona się wysilała, żeby zdać mu piękną relację, a on nawet nie słuchał. Pff.
- Ooo, od kiedy przejmujesz się swoimi "śmieciami", co? - przypomniała mu, jak się wyrażał o członkach swojej sfory. Nienawidziła jego podejścia, choć czasem było zabawnie. Na przykład kiedy ktoś zrobił coś źle, a "pan przywódca" go ochrzaniał. Jak psy mogą tak go znosić? Wystarczyłoby nakłonić wszystkich, aby nie dali się traktować jak śmiecie i Kiur zostałby sam. Choć Lilii trochę byłoby go szkoda.
Kiur
- Nie tym tonem - najeżył się Kiur, słysząc jak Lilia ponownie pozwala sobie na zbyt wiele i kłapie pyskiem bez pomyślunku. - Jak nie chcesz mówić mi po imieniu, to proszę bardzo, ale te zwroty grzecznościowe 1) niepotrzebnie przedłużają 2) są zwyczajnie irytujące.
Trzepnął ogonem na boki, sadowiąc się wygodniej.
- I co w związku z tym? Znalazłaś tego psa? Przegoniłaś?
Dalsze wypowiedzi Lilii wpierw skomentował nieznacznym zaciśnięciem zębów. Jak śmieci? Przecież wcześniej użył właściwego sformułowania! Pozbierał "brudy" z ulicy, zrobił z nich sforę. Każdy samotny pies na terenie miasta w końcu kończy jako zagryzka dla czegoś większego lub worek pcheł toczony chorobą.
- Mam wątpliwości co do jego lojalności - dokończył na temat Szpona.
Lilia
- Bo co? - warknęła. - Nie wiem, czy pamiętasz, ale to TY mi proponowałeś dołączenie do sfory, choć znałeś mój charakter. - była zła, że się tak rządzi, ale i rozbawiona tym, że myśli, że sprawi, żeby dała sobą pomiatać. Lilia nie zamierzała się zmienić, o nie. Ale jakby na początku zachował się milej, to może poznałby drugą jej stronę. Pff.
- Oh, teraz ci to przeszkadza, tak? - potrząsnęła łbem. - No cóż, trudno, KIURZE. - podkreśliła ostatnie słowo. Chciała go zdenerwować, to fakt, ale nie na tyle, aby ją rozszarpał. I tak by tego nie zrobił.
- Nie mogłam znaleźć tego kundla, bo nagle trop się urwał, ale polował na naszych terenach. To chyba wystarczający powód, aby się tym zająć? - przewróciła oczami. Nie słuchał jej do końca, to było widać. - Prawdopodobnie ten pies kręci się w pobliżu Blokowiska. - dodała po chwili. Właśnie tam czuła jego zapach i tam były resztki upolowanego przez niego gołębia.
- Widziałam go. Wychodził, a gdy spytałam, gdzie idzie, powiedział, że na polowanie. Ruszył w stronę parku. - wreszcie odpowiedź, która może zadowoli przywódcę. Lilia nie mogłaby powiedzieć, że go nie lubi. Po prostu uwielbia go wkurzać.
Kiur
- A więc moja hojna propozycja cię nie satysfakcjonuje? Powinnaś być wdzięczna. Poza sforą w tym pieprzonym mieście nie czekałoby cię nic prócz śmierci. Chcąc tu mieszkać i tak musiałabyś mi ulec, bo niedługo całe te miejsce będzie moje. - wycedził, obnażywszy zęby, unosząc ciemne wargi. - Powtórzę.kolejny raz: NIE TYM TONEM. Wszyscy powinniście mi być wdzięczni, beze mnie nie byłoby tej sfory - byliby samotnicy rozproszeni po ulicach i śpiący po kubłach.
Usłyszawszy odpowiedź dotyczącą Szpona, skinął tylko głową. Po chwili odezwał się już spokojniej.
- Znam zasady rządzące tym światem. Życie za życie: dlatego tu jesteś chociaż wciąż nie rozumiem dlaczego chcesz zostać, nie zgadzając się z niczym, co ci mówię.
Lilia
Przewróciła oczami, słysząc, jak się wywyższa. Gdyby nie on, to wiele psów by przeżyła. On się rządzi, jakby był jakimś królem, który ma prawo decydować, kto zginie, a kto przeżyje. Rozwydrzony kundel. "Pan świata". Trzeba go zneutralizować...
- To nie jest tak, że się nie zgadzam. Chcę tu zostać, bo nie mam nic lepszego do roboty. Poza tym brakowało mi czyjegoś towarzystwa. - odparła. Szczerze mówiąc już się przyzwyczaiła do krwiożerczego, rozwydrzonego Kiura, który uważa, że jest najważniejszy w całym mieście, zawsze i wszędzie.
- Wydaje mi się, że trochę brakuje jedzenia. Idziesz zapolować? - spróbowała złagodzić atmosferę.
Kiur
- Jeśli chcesz tu zostać, to słuchaj tego, co mówię i wykonuj polecania bez szemrania. - mruknął Kiur zmęczony całą sytuacją.
Suczka była bezczelna, a on nieustępliwy: mieszanka wybuchowa i to jak.
- Idziemy - odpowiedział na propozycję bez zbędnych komentarzy.
Może rzeczywiście polowanie jest dobrym pomysłem. Jedno było pewne - miała rację, że żarcia brakowało.
Lilia
Bo co? Bo rozwydrzony książę wyśle na nią swoją wierną świtę? Trudno! To on straci ją, ona nic nie straci.
- W parku widziałam stado gołębi. Możemy tam spróbować. Ewentualnie jest jeszcze na obrzeżach miasta taka łąka z małą, drewnianą budowlą. Nie należy do terenów sfory, ale dużo gryzoni się tam kręci. Króliki, myszy, czasem nawet ptaki chowają się przed upałem. - Lilia miała oczywiście na myśli działkę z drewnianą altanką, ale skąd mogła wiedzieć, że tak się to nazywa? Ale faktem było, że wokół altanki zbierało się wiele zwierząt, w pobliżu budowli utworzyła się wieczna kałuża, z której można pić, gdy nadchodzą upalne dni.
Kiur
To ona może stracić ż y c i e.
Gdy jest się na czyjejś łasce, to lepiej o tym pamiętać, a Srebrna otoczona była komradami Kiura. Układ był taki: ona zachowuje się dobrze = jest bezpieczna. Od niej zależało jego powodzenie bądź niepowodzenie.
- Prowadź, prowadź. - rzekł, zgodziwszy się na propozycję.
Niespecjalnie palił się do pościgów za zwierzyną. W końcu jeszcze nie był w pełnej formie. Jednakże chętnie obejrzy polującą Lilię pilnując ją, by się nie obijała.
Pod jego komendą nie da się obijać.
Lilia
Lilii nie obchodziła strata życia. Przecież i tak nic nie miała do roboty, nie miała dla kogo żyć, więc co to za strata? To Kiur straciłby łapy ze sfory. Ups!
Kiwnęłam głową i ruszyła dość szybkim krokiem w stronę parku. Gdy tylko dotarli, jej nos poprowadził ją w stronę stada gołębi. Były dość daleko od siebie, więc złapanie jednego raczej nie zaalarmuje wszystkich ptaków, ale trzeba będzie podejść do tego na spokojnie. Suczka zaczęła powoli kroczyć w stronę ptaków, zajętych poszukiwaniami pożywienia. Będąc dość blisko, zaczęła się skradać. Nagle wyskoczyła z prędkością pędzącego królika i dorwała cel. Połowa stada odleciała, lecz po chwili wróciła. Lilia zaś stała ze zdobyczą w pysku i obserwowała Kiura.
Kiur
Mało kogo faktycznie nie obchodzi strata życia. To głupota, brak rozwagi, brawura? Hmmm, trudno
o cokolwiek z tych rzeczy podejrzewać Lilię. Zaraz, brawura, brak rozwagi. Kto normalny rzuca się na rozwścieczonego miśka? Kto kwestionuje rozkazy KIURA? Nieważne, nie teraz. Kiur licząc na to, że jego towarzyszka zacznie wreszcie stosować się do jego poleceń, zaczął węszyć w powietrzu, szukając zwierzyny. Co jak co, ale czasy były ciężkie, a każdy ochłap mięsa był na wagę złota. Obejrzał się na Lilię, badając wyraz jej pyska,a potem obserwując jak poluje. Nareszcie, pomyślał z ulgą i sam paroma susami złapał za czarne skrzydło jednego z gawronów przesiadających przy rozwalonej ławce. Zrobiwszy to, wrócił do suczki.
- Zakopmy - rzekł. - Idziemy dalej, potem wrócimy.
Lilia
Kto normalny walczy z niedźwiedziem, wiedząc, że nie ma szans? Można powiedzieć, że Kiur jest hipokrytą. Gdyby nie Lilia, to pewnie już by z niego została sama góra kości. I co, nadal taki pewny swego?
Patrzyła na psa, który wręcz zignorował stadko gołębi na rzecz gawrona. Trudno się dziwić, w końcu jego zdobycz była większa. Mimo wszystko mogli tu jeszcze parę ptaków złapać.
- Nie wolisz jeszcze tu spróbować? Gołębie są tak durne, - jak szanowny pan Kiur, dodała w myśli. - że prawie nie zauważyły, że jednego zabrakło. Moglibyśmy tu złapać jeszcze ze trzy, cztery sztuki. - zmrużyła oczy, patrząc w stronę ptaków. Szybko wykopała dół i wrzuciła tam zdobycz, po czym jeszcze raz spojrzała na przywódcę. Pff.
Kiur
- Dobrze ci idzie - skomentował krótko Kiur, dalej rozglądając się za zdobyczą. - Może i masz rację, może.
Spojrzał w kierunku gołębi. Lilia mogła się zdziwić, że tak bezczynnie stoi... w bezruchu. Naprawdę. Tylko ogon białego charta powoli majtnął na boki raz i dwa, by po chwili całkowicie znieruchomieć. Minęły niecałe trzy uderzenia serca, a paroma susami wyskoczył w kierunku ptaków, by w ostatniej chwili dopaść jednego z odlatujących za ogon, pociągnąć go i zmiażdżyć zębami. Ptak chwilę szamotał się, próbując się uwolnić, ale Kiur sprowadził go do parteru i jednym kłapnięciem szczęk pozbawił go życia. Reszta ptaków odleciała.
Spojrzał na Lilię.
- Teraz możemy iść - uśmiechnął się i bez zbędnych komentarzy wskazał kierunek.
Lilia
Łoł. Kiur powiedział COŚ MIŁEGO. KIUR. COŚ MIŁEGO. Coś musiało być nie tak. Czyżby próbował ją podejść inaczej? O nie, panie Kiurze, Lilia nie da się tak łatwo omamić. Nie jest kolejnym słabym kundlem, który da sobą pomiatać.
Patrzyła, jak przywódca sfory kamienieje i już chciała coś powiedzieć, gdy nagle pies wystrzelił i upolował gołębia, jednocześnie przeganiając resztę. Zmarnował świetną okazję, aby wykarmić jego "poddanych". A sam stwierdził, że zdobyczy brakuje. Hipokryta. Otworzyła pysk ze zdumienia i chciała mu wręcz wygarnąć. Zawarczała cicho i ruszyła w kierunek wskazany przez chara.
Węszyła, próbując złapać jakąś woń. Wyczuła zgubionego zająca. Idealnie...
Kiur
Prychnął, gdy usłyszał jej warknięcie.
Bezczelna jędza, pomyślał, obserwując polującą suczkę. Ale nareszcie się na coś przydaje, uśmiechnął się, unosząc ciemne wargi. Także wyczuł zająca: idealna zwierzyna. Nie minęło dziesięć sekund, a już rzucił się za nim w pościg, by w końcu pochwycić go przed Lilią. Uniósł upolowaną i martwą ją zdobycz do góry, wyglądając zupełnie jakby miał na myśli: "patrz jaki jestem wielki i silny"... i upuścił ją na ziemię, by zaczerpnąć powietrza.
- Starczy - zadecydował. - Wracamy. I tak więcej nie zmieści nam się w pyski.
Lilia
Zmrużyła oczy, gdy Kiur pochwycił kicające stworzenie przed nią. Przywódca cały czas zdobywał w jej oczach cech, przybliżających go do rozwydrzonego, głupiego szczeniaka, który chce mieć wszystko dla siebie. Cóż... Oby się zmienił, bo Lilia nie ma zamiaru znosić tego żałosnego bachora ani dnia dłużej. Spojrzała, jak chwali się zdobyczą. Gdyby wybiegła chwilę wcześniej, to zdobycz byłaby jej. Trudno.
- Dobra. - mruknęła dość niezadowolonym głosem. Ona nie da rady przenieść więcej? Halina, potrzymaj mi piwo! Podeszła do miejsca, gdzie wcześniej zakopali zdobycze i złapała w zęby dwie sztuki. Spojrzała na Kiura znudzonym wzrokiem i zanim zdążył podejść po ostatnią, wystrzeliły niczym motocykl (o którym przecież nie wiedziała, bo skąd) i popędziła w stronę dworca. Po chwili zatrzymała się, orientując się, że zgubiła przywódcę sfory. Rozejrzała się niepewnie, szukając czegokolwiek, co mogłoby ją doprowadzić do charta.
Kiur
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, ta już popędziła w drogę powrotną na dworzec. Chwilę obserwował ją, wiedząc, że i tak ją dogoni. Naprawdę? Chciała ścigać się z chartem? Minął kolejny moment, wziął do pyska upolowaną zdobycz, wystrzelił przed siebie jak strzała i dogonił ją w mgnieniu oka (sory, bejbe - staty :3). Od pewnego czasu zachowywała się zupełnie jakby chciała go totalnie wkurzyć lub po prostu zwrócić na siebie uwagę. Huhm, druga opcja była zdecydowanie ciekawsza od pierwszej noale była w sforze od niedawna (1), nie lubiła go (2), nie miała cieczki (3). Więc, o co tak naprawdę c'mon? Kiur był aż nazbyt dobrze świadomy, że podobał się suczkom... Phi! On podobał się każdemu. Był taki silny, puchaty, wielki... Eeee? O czym tu my?
Dobra. W każdym razie zbliżali już się do dworca.
Lilia
Nagle chart wręcz pojawił się obok niej. Chwila, czemu uważasz, że nr. 3 jest prawdą, co? Nie znasz jej, więc nie wiesz! Kiur się Lilii mało podobał, co innego niektóre psy ze sfory. Ale nimi też się nie interesowała, bo co jej przyjdzie po głupiej zabawce przywódcy sfory? No raczej nic, prócz zmarnowanego życia. Kiura chciała tylko wkurzyć, bo było to najlepsze zajęcie na świecie. A głupota jej celu tylko to ułatwiała. Nawet, gdyby mogła, to nie zamieniłaby tej roboty za nic. ZA NIC. Ale wróćmy do tego, co się teraz działo...
Lilia zmrużyła oczy, gdy tylko pojawił się obok niej Kiur. Była zawiedziona, że nie dał się zdenerwować. No ej, powinien się teraz wydrzeć, jak to głupia i nieodpowiedzialna jest, a wtedy suczka miała odpowiedzieć tak, żeby wkurzył się jeszcze bardziej! A tak, to wszystkie jej plany legły w gruzach.
Kiur
Gdyby oba psy czytały w sobie w myślach, to mogłoby dość co najmniej do urwania uszu którejś ze stron. Lilię przed zarobieniem w pysk chroniła tylko przynależność do tak zwanej płci pięknej i rycerski honor zabraniający uderzać z mordą do damy. Wprawdzie Lilia ani szlachetna ani damulkowata nie była, ale nie zmieniało to faktu, że ano nie godzi się. O białym charcie na pewno nie można było powiedzieć, że jest mięczakiem, lizusem lub czymkolwiek innym w tych tonacjach, ale nie był też byle kundlem spod ławki: był ELEGANCKIM DŻENTELMENEM postawionym przez łaskawy los wyżej niż wszystkie inne psy. Był ich królem, emmm alfą, eee nieważne.
- Po co się tak śpieszyć? - mruknął gładkim i pełnym dumy tonem, od którego Lilii mogła się co najwyżej zjeżyć sierść.
Lilia
Ponownie zmrużyła oczy. Chyba jej trzeba jakieś okulary kupić. Meh.
- A co? Wolisz wlec się jak kulawy kundel? - mruknęła bez żadnej nuty agresji. Co było dziwne, zważywszy na to, jak Lilia zachowywała się wcześniej. Może zmieniła zdanie, co do wysokiego chudzielca? Czy zwyczajnie jest zmęczona?
- Nie wiem, jak tobie, ale mi się nie chce powoli spacerować ze zdobyczą w pysku. - rzuciła mu jeszcze jedno spojrzenie i odwróciła głowę w przód, unosząc ją dumnie. Co mogło wyglądać dość zabawnie przez jej postawę i to, że zazwyczaj tak nie robi. I przez jej zimne, błękitne oczy.
Kiur
W sumie, to Kiurowi też. Autorka nie ma na tyle pomysłu, że albo chart cały czas mruży oczy, macha ogonem lub cokolwiek, ale to już zupełnie inna historia. Przejdźmy do rzeczy. Zamiast wpatrywać się w te jej piękne, zimne, błękitne oczy po prostu poszedł dalej. Kierunek: Dworzec. W głębi serca liczył też, że Lilia pójdzie za nim bez kolejnych komentarzy.
Wkrótce dotarli w "miejsce docelowe". Park w końcu wcale nie był tak bardzo oddalony od Dworca. Przekraczając jego próg, Kiur poszedł jeszcze kawałek i nie minął moment, a upuścił zwierzynę, którą niósł.
- Zanieś tam, gdzie trzeba. - rzucił krótko i udał się "do siebie", zostawiając suczkę z nowym zadaniem.
Niech robi najwięcej jak się da, zanotowałby w swoim kalendarzyku, gdyby 1) miał go i 2) umiał pisać, a jak wiadomo u zwierząt z tą umiejętnością naprawdę ciężko.
Lilia
Gdy Kiur wydał jej kolejne POLECENIE, zmrużyła oczy i warknęła gdy tylko się oddalił. Spojrzała zimnym, nieznoszącym sprzeciwu wzrokiem na wchodzącego właśnie Pomruka i przyciszonym głosem poprosiła go, aby zaniósł zdobycze do reszty. Machnęła parę razy ogonem, a gdy kiwnął głową, uśmiechnęła się z wdzięcznością i odeszła. Widzisz, Kiurze? Gdybyś zachowywał się MIŁO, to tak samo piękna Lilia traktowałaby ciebie. No cóż, jego strata.
Sesja Srebrnej i Czerwonofutrego (Lokacja: Kolos na Szczycie)
Srebrna
Srebrna po raz kolejny poszła na obchód, aby ogarnąć tereny. W końcu nie jest tu tak bezpiecznie, wszędzie czyhają jakieś psy. Jednak tu, na wzgórzu pod skałą było bezpiecznie. Głaz był dość stabilny, a powierzchnia dość nierówna, więc wdrapanie się na górę nie sprawiłoby większego problemu. Gorzej byłoby z zejściem, ale o to się aż tak martwić nie trzeba. W końcu to tylko kamień, nie?
Kotka ułożyła się pod skałą w wygodnym, zakrytym miejscu. Wokół zaczęły zbierać się deszczowe chmury, dlatego też nie było mowy o pozostaniu na otwartej przestrzeni. Głaz tworzył idealne zadaszenie.
Czerwonofutry
- Srebrnofutra - szepnął tajemniczy głos, gdy tylko kotka dotknęła łapą powierzchni głazu. - Mówi się do ciebie...
Gdy kotka zignorowała go i wdrapała się na górę, by uhm podziwiać widoki czy coś, głos ponownie szepnął jej do ucha:
- Srebrnofutra.
Czyżby przywódczyni grupy zaczynała mieć kłopoty Z PSYCHIKĄ? Tak właśnie mogła pomyśleć, bo głos mimo, że był zaledwie szeptem, to brzmiał bardzo realnie, a jednocześnie odlegle jakby rozmawiała z echem. Równocześnie nad lasem zaczął zapadać zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Duch zamilkł, dając Srebrnej czas.
Srebrna
Srebrnofutra... Kto to mówił? Srebrna wdrapała się na skalę ignorując głos. Jednak nie dał jej spokoju. Rozejrzała się.
- Kim jesteś? - spytała spokojnie, acz stanowczo. Rozejrzała się ponownie, ale nikogo nie zauważyła. A może jej się wydawało? A może tak naprawdę oszalała? Nie. Nie mogła. Tupnęła łapą i jeszcze raz omiotła błękitnym wzrokiem okolicę. Nadal nikogo. No pokaż się, tajemniczy głosie!
Czerwonofutry
- Zamknij oczy - polecił głos.
Brzmiał na nieco zmęczonego. Uhm, o ile głos mógł być zmęczony. Gdy tylko kotka spełniła jego prośbę i zamknęła oczy na dłuższą chwilę niż tylko mrugnięcie, zobaczyła... ciemność. Ha! Co innego spodziewalibyście się ujrzeć po zaciśnięciu powiek? No, proszę. Czyżby kreatywność autora umarła gdzieś i JUŻZAPRASZAMNASTYPĘ? Po kilku uderzeniach serca przywódczyni ukazała się para bladoniebieskich ślepi, a potem cały i kompletny pysk ciemnorudego kota.
- Połóż się - zaproponował. - Będzie ci łatwiej trzymać je zamknięte.
Czy to był żart? Kąciki warg stworzenia na moment uniosły się ku górze, ale był to naprawdę krótki moment.
- Nazywam się Czerwonofutry - przedstawił się nienaturalnie spokojnym i ściszonym głosem. - Byłem u twojego przyjaciela. Nie uwierzył w żadne moje słowo, bo gdyby tak się stało, poleciałby prosto do ciebie.
Ogon rudzielca trzepnął na boki. Po chwili tajemniczy kot przekrzywił łeb. Na jego pobliźniony pysk wpełzł grymas jakby bólu.
Srebrna
Zrobiła jak głos, lecz nie ujrzała nic, oprócz ciemności. Po chwili jednak jej zamkniętym oczom ukazał się ciemnoczerwony kocur o niebieskich oczach. Ułożyła się wygodnie za jego namową. No tak, pewnie musi zasnąć...
- Komu się pokazałeś? - spytała, nie okazując strachu. Bo po co się bać? To tylko jakiś duch kota, który nawiedza Srebrną we śnie!
- Kim jesteś? - ponowiła wcześniejsze pytanie. - I nie chodzi mi o imię, bo te mi podałeś. Skąd masz możliwość wchodzenia w sny? - zmrużyła oczy we śnie. Chciała wiedzieć wszystko o przybyszu.
- I po co tu jesteś?
Czerwonofutry
Dziwne.
Kotka zachowywała się jakby zupełnie nie była zaskoczona wizytą tajemniczego gościa. Naprawdę rzadko to się zdarza, gdy ktoś widzi ducha, ale Czerwonofutry miał na koncie wystarczająco dużo dziwnych doświadczeń, by nie być zdziwiony niczym, naprawdę.
- Piołun - odpowiedział krótko na pierwsze pytanie.
Dwa kolejne pytania pozostawił na razie bez odpowiedzi.
- Zacznijmy od tego, że ty nie wiesz, gdzie właśnie jesteś. - powiedział, rozglądając się na około.
Wprawdzie w śnie znajdowali się zawieszeni w ciemności, ale nie zmieniało to faktu, że prawdziwa Srebrna miała pod sobą twardą powierzchnie kamienia. W mgnieniu oka owa "ciemność" zmieniła się na rozmyte tło, na którym widać było pozbawione ostrości sylwetki kotów. Tylko głaz, który mieli pod sobą, zachował swój wyraz. Gdyby Srebrna przyjrzała się zgromadzonym pod skałą kotom, to na pewno kapnęłaby się, że ma przed sobą coś na kształt swojej grupy, ale dużo, dużo większe!
- Pakt - rzekł krótko Czerwonofutry.
Podniósł się na cztery łapy i odsunął na bok. W miejscu, w którym wcześniej siedział znajdował się jego prawie idealny sobowtór! Nie miał tylko tylu blizn i skrzywionej szyi. Obrócony był w stronę siedzących pod głazem kotów. Pysk miał otwarty jakby właśnie do nich przemawiał.
- Spójrz - całą obserwację przerwał chłodny głos kocura. - to moja grupa.
Zerknął na nią bladymi ślepiami.
- Nie takiego następcy szukam - odezwał się. - Pakt może odrodzić się tylko poprzez silnego i walecznego kocura. Ciebie naznaczyło co innego.
Rozmyty obraz drgnął, a Srebrnej ukazały się trzy ciemnoszare kocięta jeszcze z zamkniętymi oczyma.
- Gdyby moja wola spełniła się tamtego dnia - zaczął ponownie. - ...nigdy byś się nie urodziła. Płynie w tobie zdradliwa krew, która przyniosła na świat wiele bólu i cierpienia.
Nastała ciężka cisza. Srebrnej na moment mogło się wydać, że owionęła ich chłodna mgła, przez którą trudniej było oddychać. Wąsy Czerwonofutrego ponownie zadrżały.
- Ponownie zbliża się czas Paktu i Przymierza - rzekł ciemnorudy. - Moim zadaniem jest ostrzegać was przed rozlewem krwi.
Kocur zacisnął zęby.
- Opuść tę skałę. To nie twoje przeznaczenie. - powiedział. - Za okrutne czyny odpłacam ci dobrą radą. Idź do swoich, bo gdy Pakt i Przymierze wrócą, to biada tym, którzy nie znajdą się na czas po swojej stronie granicy.
Srebrna
- "Ciebie naznaczyło co innego"... O co chodzi? - spytała, gdy kocur skończył mówić. Jego słowa nie miały zbytniego sensu. - "Za okrutne czyny"? Nigdy nie skrzywdziłam żadnego zwierzęcia (polowanie się nie liczy D:<). - zmrużyła oczy i machnęła ogonem. Przecież ona nigdy krzywdy nikomu nie zrobiła! Kot musiał ją z kimś pomylić!
- I jeszcze coś... Czemu nazwałeś mnie... "Srebrnofutra"?
Czerwonofutry
- Nie zrozumiałaś mnie, Srebrnofutra. Za MOJE okrutne czyny muszę wam zapłacić. - westchnął Czerwonofutry . - Czy wy naprawdę wszyscy myślicie, że wizyta ducha naznacza wybrańców? Nie, wcale tak nie jest. Jestem jedynie łącznikiem, który służy dobrą radą.
Spojrzał ze zbolałym wyrazem pyska na zmieszaną kotkę. Żywi potrafili być naprawdę naiwni. W obliczu tych wszystkich pięknych wizji i snów jakie otrzymywali, to nie było dość zadowalające dla starego przywódcy Paktu. Czemu ją tak nazywał? W sumie robił to odruchowo. Żyjąc (i umierając) w grupie, przyzwyczaił się do bardziej skomplikowanych imion niż takie jak Srebrna czy Blask, a skoro ta miała szare futro, to czemu nie mogła nazywać się Srebrnofutra? Krwawy wyświadczył jej nawet przysługę.
- Nie mam wiele czasu - przypomniał.
Nie chciał się powtarzać.
Srebrna
Zmrużyła oczy w geście zdenerwowania. Zachowywał się, jakby miała o wszystkim wiedzieć. A przecież widziała go pierwszy raz. Ogółem nigdy, NIGDY nie doświadczyła czegoś takiego, jak wizja, więc jeśli Czerwonofutry jeszcze raz chciałby ją wkurzyć, to wystarczy udawać, że o wszystkim powinna wiedzieć.
- Co takiego zrobiłeś? - powstrzymała się przed dodaniem "dziadku". W końcu skoro "płynie w niej zdradziecka krew" i skoro on zrobił coś złego, to raczej podejrzenia padają na niego, co?
- Dobra, będziemy uważać. - zrobiła minę z serii >:I , po czym rozejrzała się. Kiedy będzie mogła wreszcie sobie pójść?
Czerwonofutry
Gdyby miał możliwość czytania w myślach, to pewnie skarciłby ją za te przypuszczenia. Przywódca Paktu i skażona krew? Oba wykluczają siebie nawzajem.
- Nie mam wiele czasu - powtórzył po raz drugi lub nawet trzeci. - Ale skoro nalegasz, to proszę.
Przed oczyma Srebrnej mignęła ciemność. Po chwili "świat" wokół nich nabrał ostrzejszych barw, a do płuc kotki wpadło chłodne, nocne powietrze. Gdy kotka obejrzała się na Czerwonofutrego, to mogła spostrzec, że jej rozmówca zmienił się wraz z otoczeniem. Wyglądał nieco na młodziej, nie było tej okropnej blizny na jego głowie. Jednakże najwięcej uwagi skupiało futro kocura: nastroszone i poplamione czerwienią. Przednie łapy do jednej trzeciej długości wyglądały jakby po prostu włożył je do naczynia z czerowną farbą.
- Niemądrze lekceważyć kogoś takiego jak ja - do jej uszu dobiegł szept płynący z za jej głowy.
Zanim zdążyła przeanalizować słowa Czerwonofutrego, to tło ich rozmowy z powrotem wróciło do normy.
- Mówię o zbliżającym się czasie ciężkich wyborów i rozłamu - rzekł. - A ty mnie lekceważysz.
/ FOCH
Srebrna
Kotka machnęła ogonem. O CO MU DO JASNEJ CHODZIŁO?
- Dobra. Co mam zrobić, co? Wracać? - mruknęła. Jej zachowanie względem przybysza diametralnie się zmieniło. Z poważnej, opanowanej kotki w lekceważącego, pewnego siebie kociaka. ŻAŁOSNE, Srebrna, ŻAŁOSNE. Czyli ten kocur był mordercą. Po co więc jej pomaga? Może ją też chce zabić? Przez myśl przemknęła jej jej grupa. Piołun! Dawno go nie widziała... Co z nim?
- Skoro nie masz wiele czasu, to może powiedz od razu, o co chodzi, a nie ubierasz to w plątaninę słówek. - powiedziała spokojniej, starając się znów brzmieć normalnie. Nie chciałaby przecież, żeby ten kocur sobie poszedł i zostawił ją bez normalnego wytłumaczenia, prawda?
Czerwonofutry
Ciemne wargi kocura uniosły się, gdy ten pokazał zęby i dostojnym krokiem zbliżył się do Srebrnej, kołysząc pokaźnym ogonem na boki. W porównaniu do niego była maleńkim kociakiem. Czerwonofutry był ogromny i o wiele masywniejszy od przywódczyni małej grupki. Heh, małej, naprawdę małej i nic nie znaczącej grupki w porównaniu do JEGO Paktu, który zmienił historię. Zachowywała się jak rozwydrzone kocię i tak będzie traktowana do czasu aż nie znormalnieje. Gdyby Czerwonofutry miał jakiś wybór, to odwróciłby się i sobie poszedł, ale wtedy straciłby szansę, by zasłużyć na odpoczynek wśród przodków i trafił między duchy zbrodniarzy i zabijaków. To, że miał tę szansę, było wynikiem jedynie miłości pewnej osoby - jednej z niewielu, a może i jedynej, na której Krwawemu zależało.
- Słuchać mnie - kolejny szept.
Mimo iż zdecydowanie nie był on warknięciem, był spokojny i ściszony, to brzmiał wściekle. Spojrzał bladym wzrokiem na Srebrną.
- Czy nie wyraziłem się dostatecznie jasno? - rzekł zimnym tonem, okrążając ją jakby była jego przyszłą ofiarą. - Odejdź stąd, wróć do Przymierza, gdzie jest twoje miejsce. Gdy brudy wypłynął z kanałów, a wraz z nimi ich mieszkańcy, to ponownie nastanie czas Paktu, a z nim być może i czas wojny.
Srebrna
- No dobrze! - zmarszczyła nos. Ten kot szczerze się nudzi, c'nie? Przecież powtórzył jej to ze TRZY RAZY, zachowując się, jakby była ułomna.
- Mogę już iść? Czy będziesz mnie tu trzymał i powtarzał, jakbym była głupia? - odsunęła się od kocura i machnęła ogonem ze zdenerwowania. Nie była nieodpowiedzialnym, głupim kociakiem, no przepraszam! Odwróciła się od niego.
- Zostaw mnie już. Pójdę. Dziękuję za ostrzeżenie.
Czerwonofutry
Co poradzisz, gdy kotka zaczyna strzelać focha? Duch pełen zniesmaczenia wycofał się z powrotem w cienie, z których początkowo się wyłonił. Szukanie wybrańca i roznoszenie ostrzeżeń szło... Huhm, jeden nie uwierzył, druga zlekceważyła. Niematerialny ogon przeciął powietrze i wkrótce Czerwonofutry odwróciwszy się, poszedł w swoją stronę, zostawiając za sobą tylko lśniącą poświatę.
/koniec
Srebrna po raz kolejny poszła na obchód, aby ogarnąć tereny. W końcu nie jest tu tak bezpiecznie, wszędzie czyhają jakieś psy. Jednak tu, na wzgórzu pod skałą było bezpiecznie. Głaz był dość stabilny, a powierzchnia dość nierówna, więc wdrapanie się na górę nie sprawiłoby większego problemu. Gorzej byłoby z zejściem, ale o to się aż tak martwić nie trzeba. W końcu to tylko kamień, nie?
Kotka ułożyła się pod skałą w wygodnym, zakrytym miejscu. Wokół zaczęły zbierać się deszczowe chmury, dlatego też nie było mowy o pozostaniu na otwartej przestrzeni. Głaz tworzył idealne zadaszenie.
Czerwonofutry
- Srebrnofutra - szepnął tajemniczy głos, gdy tylko kotka dotknęła łapą powierzchni głazu. - Mówi się do ciebie...
Gdy kotka zignorowała go i wdrapała się na górę, by uhm podziwiać widoki czy coś, głos ponownie szepnął jej do ucha:
- Srebrnofutra.
Czyżby przywódczyni grupy zaczynała mieć kłopoty Z PSYCHIKĄ? Tak właśnie mogła pomyśleć, bo głos mimo, że był zaledwie szeptem, to brzmiał bardzo realnie, a jednocześnie odlegle jakby rozmawiała z echem. Równocześnie nad lasem zaczął zapadać zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Duch zamilkł, dając Srebrnej czas.
Srebrna
Srebrnofutra... Kto to mówił? Srebrna wdrapała się na skalę ignorując głos. Jednak nie dał jej spokoju. Rozejrzała się.
- Kim jesteś? - spytała spokojnie, acz stanowczo. Rozejrzała się ponownie, ale nikogo nie zauważyła. A może jej się wydawało? A może tak naprawdę oszalała? Nie. Nie mogła. Tupnęła łapą i jeszcze raz omiotła błękitnym wzrokiem okolicę. Nadal nikogo. No pokaż się, tajemniczy głosie!
Czerwonofutry
- Zamknij oczy - polecił głos.
Brzmiał na nieco zmęczonego. Uhm, o ile głos mógł być zmęczony. Gdy tylko kotka spełniła jego prośbę i zamknęła oczy na dłuższą chwilę niż tylko mrugnięcie, zobaczyła... ciemność. Ha! Co innego spodziewalibyście się ujrzeć po zaciśnięciu powiek? No, proszę. Czyżby kreatywność autora umarła gdzieś i JUŻZAPRASZAMNASTYPĘ? Po kilku uderzeniach serca przywódczyni ukazała się para bladoniebieskich ślepi, a potem cały i kompletny pysk ciemnorudego kota.
- Połóż się - zaproponował. - Będzie ci łatwiej trzymać je zamknięte.
Czy to był żart? Kąciki warg stworzenia na moment uniosły się ku górze, ale był to naprawdę krótki moment.
- Nazywam się Czerwonofutry - przedstawił się nienaturalnie spokojnym i ściszonym głosem. - Byłem u twojego przyjaciela. Nie uwierzył w żadne moje słowo, bo gdyby tak się stało, poleciałby prosto do ciebie.
Ogon rudzielca trzepnął na boki. Po chwili tajemniczy kot przekrzywił łeb. Na jego pobliźniony pysk wpełzł grymas jakby bólu.
Srebrna
Zrobiła jak głos, lecz nie ujrzała nic, oprócz ciemności. Po chwili jednak jej zamkniętym oczom ukazał się ciemnoczerwony kocur o niebieskich oczach. Ułożyła się wygodnie za jego namową. No tak, pewnie musi zasnąć...
- Komu się pokazałeś? - spytała, nie okazując strachu. Bo po co się bać? To tylko jakiś duch kota, który nawiedza Srebrną we śnie!
- Kim jesteś? - ponowiła wcześniejsze pytanie. - I nie chodzi mi o imię, bo te mi podałeś. Skąd masz możliwość wchodzenia w sny? - zmrużyła oczy we śnie. Chciała wiedzieć wszystko o przybyszu.
- I po co tu jesteś?
Czerwonofutry
Dziwne.
Kotka zachowywała się jakby zupełnie nie była zaskoczona wizytą tajemniczego gościa. Naprawdę rzadko to się zdarza, gdy ktoś widzi ducha, ale Czerwonofutry miał na koncie wystarczająco dużo dziwnych doświadczeń, by nie być zdziwiony niczym, naprawdę.
- Piołun - odpowiedział krótko na pierwsze pytanie.
Dwa kolejne pytania pozostawił na razie bez odpowiedzi.
- Zacznijmy od tego, że ty nie wiesz, gdzie właśnie jesteś. - powiedział, rozglądając się na około.
Wprawdzie w śnie znajdowali się zawieszeni w ciemności, ale nie zmieniało to faktu, że prawdziwa Srebrna miała pod sobą twardą powierzchnie kamienia. W mgnieniu oka owa "ciemność" zmieniła się na rozmyte tło, na którym widać było pozbawione ostrości sylwetki kotów. Tylko głaz, który mieli pod sobą, zachował swój wyraz. Gdyby Srebrna przyjrzała się zgromadzonym pod skałą kotom, to na pewno kapnęłaby się, że ma przed sobą coś na kształt swojej grupy, ale dużo, dużo większe!
- Pakt - rzekł krótko Czerwonofutry.
Podniósł się na cztery łapy i odsunął na bok. W miejscu, w którym wcześniej siedział znajdował się jego prawie idealny sobowtór! Nie miał tylko tylu blizn i skrzywionej szyi. Obrócony był w stronę siedzących pod głazem kotów. Pysk miał otwarty jakby właśnie do nich przemawiał.
- Spójrz - całą obserwację przerwał chłodny głos kocura. - to moja grupa.
Zerknął na nią bladymi ślepiami.
- Nie takiego następcy szukam - odezwał się. - Pakt może odrodzić się tylko poprzez silnego i walecznego kocura. Ciebie naznaczyło co innego.
Rozmyty obraz drgnął, a Srebrnej ukazały się trzy ciemnoszare kocięta jeszcze z zamkniętymi oczyma.
- Gdyby moja wola spełniła się tamtego dnia - zaczął ponownie. - ...nigdy byś się nie urodziła. Płynie w tobie zdradliwa krew, która przyniosła na świat wiele bólu i cierpienia.
Nastała ciężka cisza. Srebrnej na moment mogło się wydać, że owionęła ich chłodna mgła, przez którą trudniej było oddychać. Wąsy Czerwonofutrego ponownie zadrżały.
- Ponownie zbliża się czas Paktu i Przymierza - rzekł ciemnorudy. - Moim zadaniem jest ostrzegać was przed rozlewem krwi.
Kocur zacisnął zęby.
- Opuść tę skałę. To nie twoje przeznaczenie. - powiedział. - Za okrutne czyny odpłacam ci dobrą radą. Idź do swoich, bo gdy Pakt i Przymierze wrócą, to biada tym, którzy nie znajdą się na czas po swojej stronie granicy.
Srebrna
- "Ciebie naznaczyło co innego"... O co chodzi? - spytała, gdy kocur skończył mówić. Jego słowa nie miały zbytniego sensu. - "Za okrutne czyny"? Nigdy nie skrzywdziłam żadnego zwierzęcia (polowanie się nie liczy D:<). - zmrużyła oczy i machnęła ogonem. Przecież ona nigdy krzywdy nikomu nie zrobiła! Kot musiał ją z kimś pomylić!
- I jeszcze coś... Czemu nazwałeś mnie... "Srebrnofutra"?
Czerwonofutry
- Nie zrozumiałaś mnie, Srebrnofutra. Za MOJE okrutne czyny muszę wam zapłacić. - westchnął Czerwonofutry . - Czy wy naprawdę wszyscy myślicie, że wizyta ducha naznacza wybrańców? Nie, wcale tak nie jest. Jestem jedynie łącznikiem, który służy dobrą radą.
Spojrzał ze zbolałym wyrazem pyska na zmieszaną kotkę. Żywi potrafili być naprawdę naiwni. W obliczu tych wszystkich pięknych wizji i snów jakie otrzymywali, to nie było dość zadowalające dla starego przywódcy Paktu. Czemu ją tak nazywał? W sumie robił to odruchowo. Żyjąc (i umierając) w grupie, przyzwyczaił się do bardziej skomplikowanych imion niż takie jak Srebrna czy Blask, a skoro ta miała szare futro, to czemu nie mogła nazywać się Srebrnofutra? Krwawy wyświadczył jej nawet przysługę.
- Nie mam wiele czasu - przypomniał.
Nie chciał się powtarzać.
Srebrna
Zmrużyła oczy w geście zdenerwowania. Zachowywał się, jakby miała o wszystkim wiedzieć. A przecież widziała go pierwszy raz. Ogółem nigdy, NIGDY nie doświadczyła czegoś takiego, jak wizja, więc jeśli Czerwonofutry jeszcze raz chciałby ją wkurzyć, to wystarczy udawać, że o wszystkim powinna wiedzieć.
- Co takiego zrobiłeś? - powstrzymała się przed dodaniem "dziadku". W końcu skoro "płynie w niej zdradziecka krew" i skoro on zrobił coś złego, to raczej podejrzenia padają na niego, co?
- Dobra, będziemy uważać. - zrobiła minę z serii >:I , po czym rozejrzała się. Kiedy będzie mogła wreszcie sobie pójść?
Czerwonofutry
Gdyby miał możliwość czytania w myślach, to pewnie skarciłby ją za te przypuszczenia. Przywódca Paktu i skażona krew? Oba wykluczają siebie nawzajem.
- Nie mam wiele czasu - powtórzył po raz drugi lub nawet trzeci. - Ale skoro nalegasz, to proszę.
Przed oczyma Srebrnej mignęła ciemność. Po chwili "świat" wokół nich nabrał ostrzejszych barw, a do płuc kotki wpadło chłodne, nocne powietrze. Gdy kotka obejrzała się na Czerwonofutrego, to mogła spostrzec, że jej rozmówca zmienił się wraz z otoczeniem. Wyglądał nieco na młodziej, nie było tej okropnej blizny na jego głowie. Jednakże najwięcej uwagi skupiało futro kocura: nastroszone i poplamione czerwienią. Przednie łapy do jednej trzeciej długości wyglądały jakby po prostu włożył je do naczynia z czerowną farbą.
- Niemądrze lekceważyć kogoś takiego jak ja - do jej uszu dobiegł szept płynący z za jej głowy.
Zanim zdążyła przeanalizować słowa Czerwonofutrego, to tło ich rozmowy z powrotem wróciło do normy.
- Mówię o zbliżającym się czasie ciężkich wyborów i rozłamu - rzekł. - A ty mnie lekceważysz.
/ FOCH
Srebrna
Kotka machnęła ogonem. O CO MU DO JASNEJ CHODZIŁO?
- Dobra. Co mam zrobić, co? Wracać? - mruknęła. Jej zachowanie względem przybysza diametralnie się zmieniło. Z poważnej, opanowanej kotki w lekceważącego, pewnego siebie kociaka. ŻAŁOSNE, Srebrna, ŻAŁOSNE. Czyli ten kocur był mordercą. Po co więc jej pomaga? Może ją też chce zabić? Przez myśl przemknęła jej jej grupa. Piołun! Dawno go nie widziała... Co z nim?
- Skoro nie masz wiele czasu, to może powiedz od razu, o co chodzi, a nie ubierasz to w plątaninę słówek. - powiedziała spokojniej, starając się znów brzmieć normalnie. Nie chciałaby przecież, żeby ten kocur sobie poszedł i zostawił ją bez normalnego wytłumaczenia, prawda?
Czerwonofutry
Ciemne wargi kocura uniosły się, gdy ten pokazał zęby i dostojnym krokiem zbliżył się do Srebrnej, kołysząc pokaźnym ogonem na boki. W porównaniu do niego była maleńkim kociakiem. Czerwonofutry był ogromny i o wiele masywniejszy od przywódczyni małej grupki. Heh, małej, naprawdę małej i nic nie znaczącej grupki w porównaniu do JEGO Paktu, który zmienił historię. Zachowywała się jak rozwydrzone kocię i tak będzie traktowana do czasu aż nie znormalnieje. Gdyby Czerwonofutry miał jakiś wybór, to odwróciłby się i sobie poszedł, ale wtedy straciłby szansę, by zasłużyć na odpoczynek wśród przodków i trafił między duchy zbrodniarzy i zabijaków. To, że miał tę szansę, było wynikiem jedynie miłości pewnej osoby - jednej z niewielu, a może i jedynej, na której Krwawemu zależało.
- Słuchać mnie - kolejny szept.
Mimo iż zdecydowanie nie był on warknięciem, był spokojny i ściszony, to brzmiał wściekle. Spojrzał bladym wzrokiem na Srebrną.
- Czy nie wyraziłem się dostatecznie jasno? - rzekł zimnym tonem, okrążając ją jakby była jego przyszłą ofiarą. - Odejdź stąd, wróć do Przymierza, gdzie jest twoje miejsce. Gdy brudy wypłynął z kanałów, a wraz z nimi ich mieszkańcy, to ponownie nastanie czas Paktu, a z nim być może i czas wojny.
Srebrna
- No dobrze! - zmarszczyła nos. Ten kot szczerze się nudzi, c'nie? Przecież powtórzył jej to ze TRZY RAZY, zachowując się, jakby była ułomna.
- Mogę już iść? Czy będziesz mnie tu trzymał i powtarzał, jakbym była głupia? - odsunęła się od kocura i machnęła ogonem ze zdenerwowania. Nie była nieodpowiedzialnym, głupim kociakiem, no przepraszam! Odwróciła się od niego.
- Zostaw mnie już. Pójdę. Dziękuję za ostrzeżenie.
Czerwonofutry
Co poradzisz, gdy kotka zaczyna strzelać focha? Duch pełen zniesmaczenia wycofał się z powrotem w cienie, z których początkowo się wyłonił. Szukanie wybrańca i roznoszenie ostrzeżeń szło... Huhm, jeden nie uwierzył, druga zlekceważyła. Niematerialny ogon przeciął powietrze i wkrótce Czerwonofutry odwróciwszy się, poszedł w swoją stronę, zostawiając za sobą tylko lśniącą poświatę.
/koniec
piątek, 9 września 2016
Zmiany, zmiany, zmiany!
Witam!
Po krótszej/dłuższej (to już pozostawiam Wam do samodzielnej oceny) chwili ciszy powracam, przynosząc nowe aktualizacje. Zacznijmy od sprawy czatu, który został dzisiaj zmieniony. Od teraz trzeba się logować, by z nami tam popisać, ale mam nadzieję, że nie jest to wielka przeszkoda - sam czat, jego wygląd i opcje bardzo mi się podobają, co poskutkowało właśnie taką decyzją.
Co dalej?
Po krótszej/dłuższej (to już pozostawiam Wam do samodzielnej oceny) chwili ciszy powracam, przynosząc nowe aktualizacje. Zacznijmy od sprawy czatu, który został dzisiaj zmieniony. Od teraz trzeba się logować, by z nami tam popisać, ale mam nadzieję, że nie jest to wielka przeszkoda - sam czat, jego wygląd i opcje bardzo mi się podobają, co poskutkowało właśnie taką decyzją.
Co dalej?
(co można zrobić, by jeszcze poprawić rozgrywkę na blogu)
nowa grupa (początkowo stworzona z npc) (5)
nowy quest (4)
nowy szablon (1)
8%
aktualizacja statystyk - więcej opcji dla MG (1)
8%
więcej lokacji (1)
8%
inne (propozycje składać w Ogłoszeniach) (1)
8%
Łącznie gł‚osów: 13
^Kolejną sprawą jest prowadzona przeze mnie sonda, która wykazała... a zresztą zobaczcie sami. Cóż ja na to poradzę xD? Wykażcie się aktywnością, a ja ruszę z nowym questem. Przyznam, że jestem bardzo szczęśliwa, widząc, że wiele osób zadecydowało się oddać głos.
Warto też wspomnieć, że zbliża się aktualizacja statystyk.
czwartek, 1 września 2016
Aktualizacje
Do ogarnięcia:
1. Aktualizacja grup
2. Aktualizacja statystyk i systemu MG
3. Aktualizacja formularza
1. Aktualizacja grup
2. Aktualizacja statystyk i systemu MG
3. Aktualizacja formularza
Subskrybuj:
Posty (Atom)