Ogłoszenie

1. Proszę o aktywność w queście, by zakończyć go przed rozpoczęciem lekcji, gdy każdy będzie zajęty przez szkołę. Chcę uniknąć zastoju na fabule.
2. Niedługo kanały zostaną dodane jako normalne lokacje. Otwieram także możliwość gry postaciami Przymierza (Zakażonymi). Z góry zaświadczam, że nie są to postaci przyklejone na stałe do kanałów, ale powinno się pamiętać o nieufności względem świata zewnętrznego podczas prowadzenia sesji poza nimi.
3. Szukam utalentowanej artystycznie osoby, która z moją pomocą zrobi mapę miasta i okolic.
4. Szukam aktywnej osoby do zagrania postacią specjalną. Wszystko do omówienia na pw.

Kolos na Szczycie

Co też się kryje za tą tajemniczą nazwą?
Gdzieś w Sosnowym Lesie znajduje się wysokie i strome wzgórze, na którego szczycie jest ogromny głaz sterczący do góry niczym palec wskazujący na niebo. Podchodząc bliżej, można spostrzec, że na jego powierzchni znajdują się liczne, podłużne ślady kocich pazurów. Nie układają się w żadne wzory.Po prostu wygląda na to, że w odległych lub mniej odległych czasach ktoś postanowił naostrzyć sobie pazury na twardej powierzchni. Obchodząc głaz z każdej strony, po jakimś czasie zauważa się, że gdyby naprawdę się postarać, to można się na niego wdrapać. Widać stamtąd płaską powierzchnie wzgórza, na którym zmieściłoby się sporo zwierząt.

Rzeka

Przecinająca las rzeka, która wabi wszystkie stworzenia z okolicy, by przyszły zaspokoić pragnienie. Nic dziwnego, że siłą rzeczy pobliskie obszary stały się częstym miejscem spotkań i polowań. Biada temu kto poślizgnie się na przecinających ją w pewnym miejscu kamieniach i wpadnie do wody. Nurt jest rwący i nawet zwierzęta potrafiące pływać czasem padają jego ofiarą. Jednakże przejście przez owy "kamienisty most" jest najszybszym sposobem, by dostać się na drugą stronę, więc zdradliwa metoda nie poszła jeszcze w zapomnienie.

Zniszczona Szopa

Jest to zniszczony budynek znajdujący się bardzo blisko gęstszych zabudowań miejskich. Większe zwierzęta miałyby ogromny problem z dostaniem się do środka, ale dla kota czy też kuny szybko znalazłoby się wejście w postaci jakiejś dziury czy też szpary. Gorzej jest już z wydostaniem się na zewnątrz, hehe. W takim wypadku opcje są dwie: przeciskać się między zwalonymi deskami i belkami z ryzykiem poranienia się lub iść kanałami z ryzykiem... dużym ryzykiem.
Znajduje się tam zejście do tuneli w postaci zwyczajnej dziury z śliską drabinką, na której niejeden już się uszkodził. Na wskutek warunków atmosferycznych: deszczu i wiatru miejsce staje się coraz bardziej dostępne, bo zarówno deski jak i fragmenty dachu są rozsuwane przez najróżniejsze czynniki.
/tylko ostrożnie z tym schodzeniem do tuneli, ludu - tam jest niebezpiecznie, a MG czyha

Wysypisko

Jest to miejsce niedaleko za miastem gdzie ludzie składowali niepotrzebne im rzeczy. Tak więc stoją tam ułożone w wielkie stosy najróżniejsze przedmioty od połamanych lamp zaczynając i na zepsutych samochodach kończąc. Mimo iż to miejsce może wydawać się dosyć niegroźne to tak naprawdę jest to prawdziwe pole minowe. W ziemi bardzo często można ujrzeć powbijane szkło, którego ostre krawędzie czekają tylko, żeby zranić nieuważnego przechodnia. Stosy przedmiotów nie są stabilne tak więc bardzo często spadają z nich rzeczy, które nie znalazły oparcia na drugim przedmiocie. Jeśli ktoś postanawia wejść na wysypisko powinien mieć oczy dookoła głowy.

Wielki Wąwóz

Około dwa kilometry za północną stroną lasu rozciąga się wąwóz. Ma on trzysta metrów długości i piętnaście szerokości. Jeśli podejdzie się do jego krawędzi można ujrzeć malutką rzeczkę płynącą na dnie głębokiej na dwadzieścia pięć metrów rozpadliny. Na drugą stronę owego wąwozu kiedyś można było linowym mostem, który jakiś czas temu rozpadł się na dwie części i zwisa po dwóch stronach kamiennych ścian. Teraz na drugą stronę można dostać się po pniu zwalonego drzewa lub obejść rozpadlinę, jednak zajmuje to dużo więcej czasu.

Sosnowy Las

Jest to zdecydowanie rzadziej odwiedzane miejsce wśród pozamiejskich okolic. Chodzą nawet plotki, że tam straszy. Cóż, nietrudno zgadnąć czemu pojawiają się takie spekulacje: nocą nie jest tam zbyt ciekawie. Pnie i konary wysokich drzew rzucają cienie, tworząc "tygrysie" pręgi na futrach przybyszy. Nietrudno też się zgubić.

Czcionka...

Okej, bo ostatnio było trochę wątpliwości.
Wybieramy czcionkę domyślną przy publikowaniu postów. Wiem, że wcześniej był Arial, ale... no > po prostu. To musi jakoś wyglądać.

Ogłoszeń ciąg dalszy (sprawy techniczne)

Dobra.
Widzę, że aktywność powoli nam wzrasta, za co OGROMNY PLUS. Dostałam także kilka sugestii, które chciałabym omówić w tym poście.
1) Większość z Was przybyła tu z innych blogów, które różnią się od mojego formą pisania. Wielokrotnie sugerowano mi, by zmienić obecny styl (pisanie w kom) na wysyłanie opek, a z drugiej strony duża ilość osób woli właśnie pisać w komentarzach, co odpowiada bardziej forumowej formie. Nie zamierzam robić całkowitego przemeblowania na blogu, zmieniając zasady z kom na opka, ale zamierzam dać Wam możliwość pisania w obu formach. A więc... umawiając się na sesję, możecie zadecydować, że wybieracie motyw wysyłania opowiadań, ale warunki są takie: 1) obustronna zgoda 2) powiadomienie admina. W takim układzie w przypadku walki MG nie pojawia się, ewentualne starcia rozgrywacie według inwencji twórczej.

MÓJ GMAIL TO:

julia.anna450@gmail.com

 

Tutaj wysyłać opka/sugestie > ale przypominam: na pisanie w ten sposób potrzebna jest zgoda. Wyjątkiem są samodzielne opowiadania, które udostępniacie mi w komentarzach pod odpowiednim postem.

2) Quest - podana godzina w poprzednim poście jest tylko umowna > w razie spóźnienia nie wypadacie z gry. Po prostu do czasu Waszego przyjścia na bloga postaci są odgrywane jako NPC. Potem mogą grać normalnie.

3) Od teraz fragmenty pisane przez MG w postach muszą być zaznaczone przez publikującego autora na czerwono.

4) Autorzy powinni udostępnić kontakt (gmail, Howrse...), by w razie zgody na pisanie w opkach, mogli to na bieżąco udostępniać. Nie wyrobię ze wszystkim sama.

5) Przypominam o łapkach w górę na naszej stronie na FB i uzupełnianiu statystyk.

~ Kiur

Ogłoszenie

Pióro: Dostałam wiadomość od Kiura, że czas na kolejne odpisy w queście jest do jutra do 12:00 i osoby, które się zgłosiły, a nie napiszą to do czasu ich przybycia będą odgrywane jako bierne NPC

27-08-16 12:37

 Kiur potwierdza. Nikt nie zgłosił nieobecności, więc myślę, że jest to odpowiedni układ.

...już prawie!

Wracacie, jesteście.
Oto obecna lista osób na questa:
* Shelby
* Gremzan
* Król
* Pióro

Jest to 4/5-6 :D!
Proszę o aktywność i cieszę się trudnych aczkolwiek radosnych postępów. Sprawmy, by Strzask znowu był aktywny.

...i Smuga. Mamy full, ale jeśli ktoś jeszcze chce dołączyć, to zapraszamy.

...quest

2/5 miejsc zajętych <3
Zaczniemy, gdy będzie full.

Stara Farma

Pomiędzy miastem, a lasem mieści się mała, zniszczona farma. Stoi na niej jeden niewielki budynek, który kiedyś był zamieszkany, ale teraz popadł w kompletną ruinę. W przybudówce stoi samochód, który jest cały zardzewiały i w każdej chwili może się rozpaść. Po wschodniej i południowej stronie budynku mieszczą się dwa zarośnięte pola, na których kiedyś rosły plony. Budynek od północnej i zachodniej stronie jest oddzielony od lasu resztkami płotu, który jeszcze jakiś czas temu ogradzał całą farmę.

Zoo

Ogromna przestrzeń pełna klatek, w których kiedyś przebywały zwierzęta dla uciechy i rozrywki ludzi. Teraz to miejsce, niegdyś piękne, wzbudza lęk pośród większości stworzeń, jednak jest dla wielu z nich dobrą kryjówką. Zarośnięte chwastami ścieżki, rozpadające się ławki nie są raczej ładne, a klatki są dziwne - jedne z piaskiem, inne z trawą, inne mają dziury, kiedyś wypełnione wodą. Pręty pordzewiały, a szyby są pełne dziur. Jednak we wszystkich klatkach są domy bądź dachy, mogące stanowić osłonę przed różnymi warunkami pogodowymi.

Targowisko

Rozległy plac o kształcie prostokąta, wokół którego stoi wiele straganów. Większość z nich jest zawalona, dzięki czemu to miejsce pełne kryjówek, ale raczej dla małych zwierząt i tylko wtedy, gdy jest dość ciepło i nie pada deszcz, gdyż spróchniałe drewno i wyblakłe strzępki szorstkich tkanin nie stanowią dobrej ochrony przed deszczem czy mrozem.

Biblioteka

Duży, jednopiętrowy budynek w centrum miasta, pełen regałów i poprzewracanych nierówno, zakurzonych książek o pożółkłych stronach i wyblakłych literach. Książki są wszędzie porozrzucane, a większość z nich jest pogryziona przez gryzonie. Łatwo tam o kichanie. Kryjówek nie ma za wiele, aczkolwiek to doskonale miejsce do gonitwy między wieloma regałami - można tak zmylić niejedno zwierzę, dzięki czemu ma się szansę na ucieczkę. Jest to też dobre miejsce do ukrycia się przed deszczem, gradem czy burzą.

Leśny Staw

Gdzieś z daleka od miasta znajduje się niewielki staw okolony lasem. Stojąca woda może i nie jest zbyt czysta, ale mieszkańcy okolic przychodzą tu napić się wody lub zapolować na coś, co przyszło z tym zamiarem.

Stara altanka

Pośrodku pewnej starej, zarośniętej, pustej działki stoi sobie niewielka, drewniana altanka. Nie jest to miejsce szczególnie użyteczne, jednak jest tam parę starych, rozprutych poduszek, leżaków i nawet jedzenia. Wokół łatwo jest polować, a sama altanka świetnie chroni przed deszczem i wiatrem.

Opuszczona chatka

Dom na przedmieściach, ogrodzony starym, drewnianym płotem. Ściany są lekko zawalone, dach dziurawy, a przez płot przeszedłby nawet wielki pies. W samym budynku znajduje się parę pokoi, do których wręcz nie da się dostać, chyba, że przez pęknięte okna. W środku można znaleźć kanapę, fotel i wielkie, miękkie łóżko w sypialni. To idealne miejsce na odpoczynek po długiej podróży.

Ruiny

Dobre kilka kilometrów za miastem znajduje się tajemnicze miejsce otoczone lasem z każdej strony. Są to ruiny jakiejś starej, bardzo starej budowli. Nie wiadomo, co to było - po konstrukcji pozostały jedynie omszone gruzy i kamienie, gdzieniegdzie belka drewna lub kawałek kraty. Przechodzące zwierzęta powinny uważać, by nie pokaleczyć sobie na nich łap.

Wesołe Miasteczko

Ta, wesołe.
Może kiedyś, ale obecnie jedno z najbardziej przerażająycu miejsc w okolicy. Dziwaczne konstrukcje i figury, pozostałości po kasach wyblakłe z kolorów i olbrzymie "wieżyczki", których przeznaczenia nie potrafi wyjaśnić żadne zwierzę, wszystko to budzi lęk w przechodzących wędrowcach. Szczególnie nocą, gdy wielkie kształty z odległości wydają się zmaterializowanymi cieniami.

Sesja Kiura i Lilii (Lokacja: Las)

Kiur
Pewnego dnia Kiur zadecydował, że odpocznie od miejskiego "zgiełku", a przeganianie obcych zostawi podwładnym i wybierze się na polowanie do lasu. Chart rozejrzał się i zaczął węszyć w powietrzu, licząc na coś, co zabije bez większego trudu. Mało było stworzeń, z którymi by sobie nie.poradził, ale kto wie? - los przynosi różne niespodzianki.

MG
-_-Wiatr wiał lekko w nos charta. Przyniósł mu masę starych zapachów, gdy nagle szczęście się do niego uśmiechnęło. Powiew przyniósł mu woń zająca, prawdopodobnie zagubionego, który kicał sobie niedaleko między drzewami. Jego noga była ranna, więc prawdopodobnie niedawno uciekł innemu drapieżnikowi. Czy Kiur wykorzysta okazję, aby łatwo zdobyć tą mięsistą kupę futra? -_-

Kiur
Tak! Szybko dostrzegł zwierzątko i pomknął za nim, zręcznie przemykając między drzewami. Zapach krwi go pobudził na tyle, że na moment otrząsnął się z wszelkich resztek lenistwa, chcąc po prostu jak najszybciej złapać kicające stworzenie w zęby.

MG
_-_ Zwierzątko usłyszało odgłos łap psa. Rzuciło się do ucieczki, lecz krwawiąca łapa w tym nie pomagała. Użył więc innej techniki. Zakręcał dużo i szybko, na tyle, na ile pozwolił mu ból. Po chwili jednak Kiur pochwycił w zęby zająca i szybko zakończył jego życie. Do nosa dotarł jednak inny zapach. O wiele ostrzejszy od woni gryzonia, którego miał w zębach. Doszedł do tego jeszcze zapach krwi. Wielkiej ilości krwi. Tego chart się nie spodziewał. Co ma zamiar zrobić? _-_

Kiur
Chart zatrzymał się, ściskając martwą już zwierzynę w pysku. Zmarszczył nos. Dotarła do niego ostra woń krwi, która nie należała do zająca, a czegoś innego, co znalazło się w pobliżu. Nie wypuszczając zdobyczy, pewnym krokiem ruszył w stronę, z której tajemniczy zapach był najintensywniejszy. Woń należała do dość rzadkich. Kiur nie przypominał jej sobie.

MG
-_- Kiur zmierzał prosto do miejsca, gdzie czaiło się na niego coś większego. To on jest teraz zającem. Rozejrzał się ostrożnie i jego oczom ukazał się... Wielki niedźwiedź! Pies instynktownie chciał rzucić się do ucieczki, jednak misiek był szybszy. Uderzył go mocno przednią łapą, przez co pies na chwilę stracił orientację i upadł. Na ucieczkę raczej nie ma szans, ale walczyć również będzie trudno. Co robisz, Kiurze? -_-

Kiur: Ogłuszenie

Kiur
Zamarł w miejscu, ujrzawszy niedźwiedzia. Częściowo było to spowodowane siłą uderzenia. Wypuścił zająca z pyska, przez moment zataczając się i czując krew płynącą po boku. Jednak czasu nie było wiele. Mając za sobą drzewo, a przed sobą niewiele miejsca, by się rozbiec, skoczył ku szyi niedźwiedzia, chcąc załapać dodatkowe sekundy, gryząc go i pozbawiając na moment wzroku.

MG
_-_ Niedźwiedź już chciał triumfować, gdy pies wgryzł mu się w szyję. Wiedział, że może tak zyskać chwilę, ale było to też bardzo ryzykowne. Pies wgryzł się w szyję niedźwiedzia, chcąc mocno go zranić, lub chociażby na chwilę rozkojarzyć. Jednak ten zamachnął się łapą, chcąc strącić psa. Jeśli pies nie zacznie atakować celniej, prawdopodobnie zginie w parę rund. Jednak nadal szanse na ucieczkę są nikłe. To co, atakujemy? _-_

Kiur: Ogłuszenie

Kiur
Szanse były. No. Ale dla ogłoszonego psa, który biegnąc na full skręciłby sobie kark na którymś z drzew? Kiur wiedział, że musi walczyć, mimo że słabł od otrzymanych już ran. Czy wiedzieliście, że taki misiek za zwierzyną potrafi biec z prędkością konia wyścigowego podczas gonitwy płaskiej na średnim dystansie? Ha! To teraz już wiecie. Ogłoszony Kiur warknął wściekle, próbując wczepić się zębami w skórę miśka tak, by złapać ją, równocześnie chroniąc się w ten sposób przed zasięgiem zębów i pazurów wroga.

MG
-_- Niedźwiedź był już rozwścieczony, ale wiedział, że lepiej się nie wycofywać. Pies słabł w oczach i mógł być niezłą przekąską. Nagle wgryzł mu się w skórę na brzuchu, chroniąc się przed jego atakami. Mimo, że pies ugryzł mocno i misiek osłabł, to nie dawał za wygraną. Próbował strącić psa łapą, chodź w tymczasowym ustawieniu było to ciężkie. Zamachnął się łapą, celując w bok. -_-

Kiur
Kiur zsunął się z miśka i z zamiarem ucieczki skierował w stronę wolną (przynajmniej na tę chwilę) od drapieżników. Najpierw jednak musi wydostać się z zasięgu groźnego stworzenia, a z tym może być problem zważywszy osłabienie. No! Był za piękny, by umierać! Wcale nie planował tak umrzeć, no. Być zatłuczonym i zeżartym przez miśka!? To niefajna śmierć dla przywódcy sfory. Miał jeszcze tyle do zrobienia... W tejże chwili jednak naprawdę bał się i myślał tylko o przeżyciu.

MG
_-_ Kiur rzucił się do ucieczki, jednak misiek zagrodził mu drogę i zamachnął się. Pies szybko uniknął ciosu. _-_
Nagle z za pleców miśka rozległo się warczenie. Lilia nie zamierzała patrzyć obojętnie na krzywdę innego psa i rzuciła się na kark niedźwiedzia.
Niedźwiedź próbował zrzucić z siebie suczkę, kręcąc łbem i wierzgając.


Kiur
Kiurowi nie pozostało nic innego jak znowu podjąć próbę ucieczki. Od tego zależało w końcu jego życie. Z nadzieją, że uda mu się wygrać, popędził, a przynajmniej spróbował popędzić w przeciwną stronę.

MG
-_- Kiur znów rzucił się do ucieczki, ale z krwawiącymi ranami nie było to łatwe. Niedźwiedź jednak nie chciał go wypuścić i pacnął go łapą w bok, przewracając zdezorientowanego psa. Jednak nie otrzymał żadnych obrażeń.
Lilia zaś dalej gryzła z całych sił kark miśka, który wciąż nie uwolnił się z jej zębów. Niedźwiedź uznał, że pora się zmywać. Łatwy posiłek okazał się mało łatwy.

Lilia
Suczka odczepiła się od futra niedźwiedzia, gdy ten wydał z siebie ryk zrezygnowania i zaczął pędzić w stronę głębi lasu. Lilia spojrzała jeszcze za nim, po czym podeszła do poharatanego psa i obwąchała go.
- Wszystko w porządku? Wyglądasz, jakby ten niedźwiedź chciał cię zjeść. - przechyliła łeb i spojrzała na jego rany. Nie są aż tak głębokie, raczej przeżyje.

Kiur
Jak się okazało, pech nie może być wieczny. W natłoku walki nie zauważył suni, która przybyła mu z odsieczą. Całe szczęście ten cholerny niedźwiedź sobie odpuścił, bo byłoby cienko z oboma psami. Kiur podniósł się do siadu, spojrzał na ranę na boku (nie ma tragedii - mogło być gorzej), na tę na głowie siłą rzeczy nie miał jak spojrzeć, dopiero potem zerknął krytycznym okiem w stronę suni. Wyglądała na zmartwioną.
- A nie chciał? - rzekł z pyskiem skrzywionym w ironicznym grymasie. - Dobry pomysł: wieszać się na niedźwiedziu! Cóż, twój brak rozsądku przynajmniej uratował mi skórę, więc raczej wypada bym podziękował.
Potrząsnął łbem, czując na nim krople krwi.
- Dziękuję - mruknął po chwili niechętnym tonem.
Bycie ratowanym przez kogoś to nie jest sytuacja komfortowa dla przywódcy.

Lilia
Lilia wiedziała, że jakby walka potrwała dłużej, to prawdopodobnie oboje by zginęli z łap niedźwiedzia. Dziękowała więc w myśli siłom wyższym, które skierowały drapieżnika do odwrotu. Słysząc słowa charta zmrużyła oczy.
- Dobry pomysł: walczyć w pojedynkę z niedźwiedziem! - odpowiedziała, imitując głos psa. Nie był zbyt sprytny, bo każdy wiedziałby, że lepiej choć spróbować ucieczki, zamiast gryźć na ślepo. Przecież taki niedźwiedź zmiażdżyłby mu głowę jednym kłapnięciem!
- Nie ma sprawy. Wolałabym nie być następna. - mówiła dość poważnym tonem, ale w jej głosie drżało rozbawienie. W końcu który normalny pies wdaje się w walkę z niedźwiedziem, w dodatku sam?

Kiur
- Nie pozwalaj sobie na zbyt wiele - warknął cicho Kiur. - Nawet z ranami doścignę cię w mgnieniu oka.
Tak. Ale twoim słabym punktem jest to, że gdy się rozpędzisz, to na byle pniaku skręcisz sobie kark. Dlatego potrzebujesz otwartych przestrzeni i dlatego musiałeś atakować, licząc na dezorientację tego miśka, przypomniał sobie biały przywódca sfory.
- I założę się, że nie wiesz z kim rozmawiasz. Jeszcze nie. Jestem Kiur - przywódca okolicznej sfory. - dodał dumnym głosem, ignorując kapiącą krew.

Lilia
- Pff. Z tymi ranami, to najwyżej się wykrwawisz. - mruknęła rozbawiona. On serio myśli, że Lilia jest głupia? On jest ranny, w walce szybko by się wykrwawił. Tym bardziej, że sunia ma dobrze wyćwiczony refleks. Mogłaby jeszcze dołożyć mu parę ran i w nogi!
- Przywódca sfory? To gdzie twoja flota, gotowa oddać życie za lidera? - dogryzła mu. Chart mówił poważnie i ona to wiedziała, ale można jeszcze trochę go podenerwować. - Jestem Lilia.

Kiur
- Lilia - powtórzył Kiur i bez zbędnych słów ruszył przed siebie - w drogę powrotną.
Nie miał o czym z nią rozmawiać. Czuł, że najlepszym wyjściem było po prostu wycofać się z godnością i iść wylizać rany w miejscu dalekim od ciekawskich oczu. Nie miał ani siły ani chęci użerać się z... no, całkiem ładna była - to trzeba przyznać, ale i tak, miał jeszcze ehm dużo do zrobienia.
- Ał - mruknął do siebie, czując ranę w boku.
Szybko jednak otrząsnął się, by iść dalej. Dosyć przygód na dzisiaj.

Lilia
- Ej, gdzie idziesz, panie przywódco? - mruknęła rozbawiona i lekkim krokiem dogoniła go. Wiedziała, że możliwe, że miał jej dość, ale trudno. Jakże przyjemnie było go denerwować. Ale cóż...
- Widzisz? Było się bić z niedźwiedziem? - spojrzała na nim wzrokiem "jesteś serio bardzo głupi". Las był miejscem, gdzie Lilia nie mogła czuć się bezpiecznie, ale mimo to uwielbiała go. Uważała, że jest to najlepsze miejsce świata i nic tego nie zmieni.

Kiur
- W miejsce, gdzie znajdują się psy, dla których wystarczy jedno moje słowo, a skoczą ci do szyi. - odpowiedział krótko.
Nie chciał atakować psa, który dopiero co uratował mu życie, ale powoli zaczynał tracić resztki cierpliwości. Jeszcze nigdy nikt nie ucierał mu nosa!
- Jesteś samotnikiem, prawda? - bardziej stwierdził niż zapytał.
Dawno już nie spotkał innej sfory, z którą mógłby iść na wojnę. Lilia była bardzo zuchwała i pewna siebie. No, zobaczymy.

Lilia
- Ooooh, to tak się odpłacasz za uratowanie twojego nierozważnego tyłka? - bardziej stwierdziła, niż spytała. Nadal sprawiało jej radość denerwowanie Kiura. Nie wiedziała, czemu. Ale miała zamiar jeszcze chwilę go podenerwować.
- Tak, jestem samotnikiem. I szczerze, nie pogardzę jakimś towarzystwem. - zarzuciła sugestią tak oczywistą, że zdziwiłaby się, jakby nie zrozumiał. Pan przywódca sfory ma dług u samotnego psa. To aż się prosi o to, aby ją do tej sfory przygarnął, no proszę was!

Kiur
- Mam ci zapłacić? - zapytał biały chart, ziewając. - Gdybym przyjął cię to sfory, to może nauczyłabyś się pokory. Tylko taką zapłatę mogę - nie! - CHCĘ ci oferować. Nic nie sprawi mi chyba takiej przyjemności jak patrzenie na CIEBIE wykonującą rozkazy.
Przyśpieszył kroku, krzywiąc się z bólu. Ta sunia... niech zna swoje miejsce. Była tylko samotniczką, on przywódcą sfory. Niedźwiedź nie ma tu nic do rzeczy. Przynajmniej tak starał się myśleć Kiur. Co innego, że każde nowe łapy w sforze się do czegoś przydadzą. Nawet gdyby jedynym pożytkiem z niej, było patrzenie jak musi zrezygnować z ciętego języka.

Lilia
Pff. Płacić? Nie, wystarczyłoby właściwie...
- Oj, nie oczekuj zbyt wiele. Nie będę ci codziennie usługiwać jak jakiś mały piesek, panie przywódco. - miała wrażenie, jakby chart się przełamał i zachowywał trochę bardziej w jej stylu. Czyżby wreszcie zaczął ją tolerować?
Lilia nie miała zamiaru być spokojna i z radością wykonywać każdego rozkazu. O nie, taka ona nie jest. Jakby nie patrzeć, to pies nawet jej o pomoc nie prosił, to ONA uratowała mu życie. Nie jakaś tam sfora, tylko właśnie ta suczka, której on miał dość. Ale sfora jest bardzo dobrą opcją. Tylko ona nie miała zamiaru być kolejnym, bezmózgim mięsem armatnim.
- Dołączę do tej twojej sfory, panie przywódco. - znów ostatnie słowa wypowiedziała z lekkim rozbawieniem. No cóż, będzie musiał ją znosić. Swoich słów nie cofnie.

Kiur
 Zobaczymy, kociuś, zobaczymy. - stwierdził borzoi z lekceważeniem wymalowanym na pobliźnionym pysku. - Idziemy na dworzec. Zobaczysz jakie brudy pozbierałem z ulicy.
Miał tu na myśli oczywiście psy. Nie należał przecież do tych, co w celu zdobycia pożywienia grzebią w kubłach na śmieci. Wkrótce dotarł do miasta. Na dworzec był jeszcze kawał drogi, ale ranny chart zamierzał ją wytrzymać mimo bólu i nadwątlonych walką sił. A Lilia niech się trzyma na baczności. Kochaniutka jeszcze nie wie za kim poszła.

Lilia
On na serio uważa, że Lilia zrezygnuje ze swojego zachowania na rzecz sfory? Phi! Chyba śni. Ale cóż, każdy woli co innego. Wydała z siebie ciche "pff" i przytaknęła lekko. Czyli pozna psy, które pozwoliły się traktować jak śmiecie przez jakiegoś rozpuszczonego charta? Matko, ratuj. Ona taką nie będzie, o nie. Nie da się tak łatwo zagiąć. Wytrzyma, już chociażby nawet na złość Kiurowi. Jeszcze zobaczymy, kto kogo ustawi.
/koniec

Sesja Pióra i Kiura (Lokacja: Cmentarz)

Pióro
Pióro szedł właśnie przez cmentarz rozglądając się bardzo uważnie. Te wszystkie kamienne nagrobki nie były dla niego dobrym znakiem. Oznaczały, że zbyt blisko miasta się znalazł. Musi stąd wyjść zanim ktoś go znajdzie. Jednak nie było to takie proste. Mur w okół cmentarza był zbyt wysoki i młody lisek nie przeskoczyłby przez niego nawet gdyby skoczył z jednej z tych kamiennych płyt. Sama parcela była bardzo duża i Pióro ewidentnie zgubiłby się gdyby nie to, że szedł wzdłuż wspomnianego wcześniej muru. Sytuacja, w której lisek się właśnie znajdował była naprawdę kiepska.

Kiur
Naprawdę kiepska.
Bo oto nadchodził królewicz, na szczęście bez swojej wiernej świty złożonej głównie ze skorych do bijatyki osiłków. Kiur zbyt skory do walki nie był, za to świetnie świecił przykładem. A co aktualnie robił? Są trzy opcje: a)czyścić futro b)patrolować c)jeść d)spać. Ach, cztery - wybaczcie.
Otóż... odpowiedź b! Patrolował. Wprawdzie opuszczony cmentarz nie leżał w granicach jego terytorium, ale poczekajcie: to szybko może się zmienić. Musiał też odpocząć od głupoty swoich podwładnych. Wtedy jego oczom ukazał się lisek. Kiur uśmiechnął się do siebie lecz, gdy tylko stanął oko w oko z przybyszem, jego pysk spoważniał.
- Dokąd zmierzasz, młody?

Pióro
O nie. Lisek wpakował się teraz w niemałe tarapaty...znowu. Co teraz ma zrobić? Na tym zniszczonym cmentarzu nie ma żadnych kryjówek, w których mógłby się schować. Teraz chyba jedyną opcją zostaje mu próba zagadania psa i ucieczka kiedy ten nie będzie na nim skupiony. Jeśli oczywiście standardowa wymówka nie zadziała.
-Ja...po prostu przechodzę. Znajdę tylko wyjście i już mnie nie ma.-Odparł. Może jednak mu się uda? Może jednak limit szczęścia jeszcze nie został wykorzystany?

Kiur
- Tak szybko odchodzisz? - mruknął Kiur, powoli kładąc się na ziemi z łbem podpartym na długich, przednich łapach.
Ach, te patrolowanie. Męczące. Czemu Brudny Pysk nie sprawdzi tego obsz... ano, przecież cmentarz nie należy do nas. Jeszcze. Kiur zapomniał chwilowo, że wcale nie patrolował, a obijał się gdzieś poza terenem sfory pod pretekstem załatwiania ważnych spraw. I tak męczące.

Pióro
I kij. Nie zadziałało. Tak więc Pióro musiał zacząć wcielać swój drugi plan w życie. Nagle pies położył się i jego pysk znalazł się jeszcze bliżej liska. W normalnej sytuacji Pióro w tym momencie zmył by się tak szybko, że żaden ślad po nim by nie został, ale ta sytuacja była inna. Pies był bardzo duży i nawet kiedy leży mógłby wstać i szybko go dogonić. Może i lisek jest szybki, ale w porównaniu do tego psa, który jest od niego większy chyba dwa razy jest wolny jak żółw. Sytuacja zaczęła robić się coraz bardziej nieciekawa.

Kiur
Gdyby Kiur zechciał go gonić, to nie miałby najmniejszych szans, by mu uciec. Mało które zwierzę lądowe jest w stanie przegonić charta, nawet mieszankę - nawet jeśli był on wówczas w leniwym nastroju i niezbyt dobrej formie.
- Wszyscy tak szybko odchodzą... - rzekł melancholijnym tonem. - Takie smutne powiedzonko, znasz? Znasz. Chodź tu, potem najwyżej cię upoluję, ale teraz chcę sobie poleżeć.

Pióro
A w życiu! Za jakiego głupka ten pies go uważa? Po co miałby przybliżać sobie moment śmierci podchodząc do niego? Lisek cofnął się kilka kroków jak na złość. O nie! Pióro zamierzał sobie jeszcze trochę pożyć.
-Czy ty mnie uważasz za idiotę?-Zapytał.-Nie zamierzam dać się zabić.

Kiur
Za idiotę? Cóż, był młody, był mały, był bezbronny, chodził sam po wielkim mieście. Może nie miał wyboru. Mało która psia sfora przyjmie lisa, brrr...
- Nie zamierzam cię zabić - dopowiedział Kiur, ziewając. - Jestem tu na patrolu, mam ważniejsze sprawy na głowie niż polowanie, którym zajmą się moi... przyjaciele. Powtórzę pytanie: dokąd idziesz? O, i co tu robisz sam? Nie jest tu bardzo bezpiecznie.

Pióro
Nagle pies zaczął interesować się bezpieczeństwem Pióra kiedy jeszcze przed chwilą chciał go upolować? Coś tu było bardzo nie tak. Takim jak on nie można ufać.
-Przed siebie.-Powiedział.-Nie mam wyznaczonego celu.-Cel, do którego się dąży był dla Pióra ograniczeniem, a przecież odchodząc ze stada chciał uwolnić się od ograniczeń tak więc on po prostu szedł i zdawał się na to co los mu przyniesie. To było według niego dużo ciekawsze.

Kiur
Takim jak on nie można ufać, Amerykę odkrył, naprawdę. Wiele psów nie ufało Kiurowi, uważając go za kanalię i nieroba, który pragnie jedynie wykorzystywać innych, zdając się na swoje zdolności aktorskie i wielkość. Po części mieli nawet rację, ale życie nigdy nie jest czarno-białe. Chart miewał też swoje zalety, do tego jednak wrócimy innym razem.
- Widziałeś jakieś psy w okolicy?

Pióro
- N-nie-Skłamał lisek. Nie wiedział czego może się po nim spodziewać więc nie zamierzał mu powiedzieć nic przydatnego. Jeśli ta psia sfora, w której on jest się powiększy mogą być nie lada problemy. Ten pies nie wydaje się być przyjaźnie nastawiony do kogokolwiek. Pióro zaczął się cofać i przy okazji rozejrzał się. Jego oczom ukazał się mały, rozwalony budynek tuż przy płocie. Był w miarę niedaleko. Może liskowi uda się tak zagadać psa, że jakimś cudem przybliży się do niego i wskoczy na dach. Jeśli mu się uda chart zobaczy tylko jak przeskakuje przez płot i nie będzie w stanie go już zatrzymać, bo zanim znajdzie wyjście on będzie już daleko w lesie.

Kiur
- Nie? - upewnił się Kiur, w głębi mózgu (bo serca czasem mu brakowało) wiedząc, że młody coś ściemnia.
Cóż, dodatkowy patrol nie zaszkodzi. W sumie nawet nie będzie musiał ruszyć się daleko, ktoś zrobi to za niego, nie? Przywileje szlachty, heh. W końcu po jakimś czasie dłuższym czy krótszym wstał powoli i sadzając zadek na ziemi, wciąż spoglądał na liska i rzekł:
- Coś mi tu ściemniasz - powiedział, ale szybko zakończył sprawę. - Ale nie ma to znaczenia, uwierz. Obcy na terenach sfory nigdy nie przebywają zbyt długo. Jednakże czasem zdarza się, że o wiele dłużej niżby tego chcieli.

Pióro
Serce Pióra zaczęło walić w jego piersi tak mocno jakby chciało wyskoczyć z niego i uciec gdzie pieprz rośnie. Po tym co usłyszał wywnioskował, że jeśli szybko się z tąd nie wyniesie to zostanie zdobyczą dla sfory. Lisek postąpił dwa kroki w stronę budynku. Może i nie dało to wiele, ale jednak zbliżył się o dwa kroki do swojego celu. W tej sytuacji to jednak lepiej niż nic.
-Co masz na myśli?-Zapytał tylko po to, żeby odwrócić uwagę psa od swoich poczynań. Tak naprawdę dobrze wiedział o co psu chodzi. "Uciekaj! Szybko!" Mówił mu wewnętrzny głos, ale Pióro starał mu się oprzeć. Pośpiech tutaj nic nie zdziała. Pióro zrobił jeszcze jeden krok i stanął. Tyle na razie wystarczy. Za dużo ruchów w jednej chwili mogłoby go pozbawić szansy ucieczki.

Kiur
- To, że są miejsca, gdzie lepiej nie wyczyniać głupot, lisie. - odpowiedział przywódca sfory z krnąbrnym uśmieszkiem. - Wasz gatunek postrzegany jest za wyjątkowych spryciarzy, ale nie ze mną lisie numery, młodziku.
Ucho charta leniwie skłoniło się w stronę Pióra. Nie, nie zamierzał go krzwydzić. Mógł sobie uciekać - borzoi i tak za nim nie pobiegnie, był najedzony i niespecjalnie łaknął pościgu za psokształtnym zwierzem.
- Niedługo moje terytorium obejmie całe miasto - rzekł krótko.
Ach, jaki on był dumny ze swojego planu. Szkoda gadać, ale taki fakt. Zamierzał nie tylko rządzić sforą, ale też rządzić JEDYNĄ sforą w okolicy.
- Więc jeśli chcesz z jakiegoś powodu uciekać, to radzę daleko.

Pióro
Lis był trochę zaskoczony kiedy usłyszał, że może sobie uciec. Nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. A co do miasta... Jak ten pies chce sobie nim rządzić to niech nim rządzi. Pióra to wcale nie interesowało.
-Nie zamierzam się nawet zbliżyć do tego okropnego miejsca. Mam lepsze rzeczy do roboty niż igranie ze śmiercią.-Powiedział i rzucił się pędem w stronę budynku, a następnie kilkoma sprawnymi ruchami wskoczył na blaszany dach. Lisek szybko spojrzał czy za płotem nie stoi żaden pies z tej jego sfory, a kiedy stwierdził, że jest bezpiecznie przeskoczył na drugą stronę rzucając jeszcze na odchodnym.-Jeśli z lasem nic się nie stanie to chyba nic mnie nie zmusi, żeby iść do tego miejsca.
Lisek popędził w stronę lasu jak strzała. Po chwili nie było po nim śladu.

Kiur
Chart powlókł się za nim z mdłymi iskierkami rozbawienia w ślepiach. Zdążył zobaczyć jak ten ucieka i gdyby chciał, to dogoniłby go bez większego trudu. Mało było stworzeń, które by potrafiły biegać tak szybko jak on. Ta zdolność niezbyt przydawała się na zamkniętych i ograniczonych przestrzeniach, więc Kiur rzadko polował sam, będąc w mieście. Najlepszym obszarem dla niego były łąki, gdzie mógł się rozbiegać bez ryzyka skręcenia sobie karku na jakiejś ławce lub murze. Tym trzeba wytłumaczyć jego wędrówki poza zabudowane tereny. Chwilę wpatrywał się w ślad za Piórem, by w końcu skierować się w drogę powrotną.

/koniec

Sesja Pióra i Króla (Lokacja: Leśna Polanka)

Pióro
Pióro wszedł na polankę wiedziony zapachem królika. Kiedy go zobaczył przykucnął w kępce wysokiej trawy i zaczął powolutku czołgać się w stronę swojej ofiary. Na szczęście wiatr wiał na jego korzyść i kiedy królik zorientował się, że nie jest sam było już za późno. Lisek skoczył i w jednej chwili królik stał się jego obiadem. Pióro położył się i zaczął łapczywie pałaszować zdobycz. Po długich godzinach bez żadnego posiłku nie zwracał uwagi na to, że leży całkowicie odsłonięty na środku polany. Teraz liczyło się dla niego tylko zapełnienie pustego brzucha.
Kiedy lisek skończył jeść dotarło do niego, że popełnił ogromny błąd. Przecież teraz był kompletnie odsłonięty. Gdyby nie miał szczęścia już dawno pewnie coś by go zjadło. Kiedy Piórko zaczął rozglądać się uważnie czy nic nie skrada się w jego stronę poczuł na sobie czyjś wzrok. W tym momencie każdy włosek jego rudego futerka zjeżył się. Lisek szybko wskoczył w kępę wysokiej trawy, z której wcześniej zaczął się czołgać do królika. Pomyślał, że może jeśli posiedzi w tej trawie jakiś czas to ten, kto go obserwuje zniechęci się i sobie pójdzie.

Król 
Król szedł, węsząc, bo nadeszła pora na zjedzenie czegokolwiek. Chciał coś znaleźć lub upolować. W końcu teraz to jedna z najważniejszych rzeczy. Ale wiedział, że może tutaj być wiele innych zwierząt, również głodnych, lecz niekoniecznie przyjacielskich i chętnych do podzielenia się czymkolwiek. Szukał tak już trochę czasu, ale nie udało mu się jeszcze niczego zjeść. Musi się bardziej postarać. Nadal węszył, starał się jak najbardziej mógł zachować ciszę, by nic nie uciekło. Nagle poczuł krew. Jedzenie! Poszedł tam szybciej, ale nadal starał się zachowywać cicho. Ale jedzenia już tam nie było. Zamiast tego był lis i był kot. Ale młody pies jeszcze o tym nie wiedział. Myśląc, że jest tutaj całkowicie sam, wyszedł na środek polany. Przez chwilę tam węszył, lecz jedzenia nie było. Ktoś inny miał tu posiłek przed nim. Przyszedł za późno. Westchnął cicho i usiadł. Odpocznie sobie chwilę i kontynuuje poszukiwania jedzenia.

Pióro
Pióro wyjrzał cicho ze swojej kryjówki i rozejrzał się. Był przekonany, że ktoś tutaj szedł. Zobaczył, że teraz w miejscu gdzie wcześniej był on sam teraz siedział duży, czarno-biały pies. Lisek wrócił szybko do swojej kryjówki robiąc przy tym trochę hałasu. Po chwili skarcił się w myślach kiedy uświadomił sobie, że znów popełnił błąd, który może mieć nieciekawe skutki. Przecież jeśli ten pies nie jest przyjaźnie nastawiony to może być już po nim. Jednak teraz nie miał już wyboru. Jeśli ten pies go usłyszał musi być przygotowany do ewentualnej walki, bo uciec raczej mu nie zdoła. Lisek przybrał odpowiednią pozycję do skoku i czekał na dalszy rozwój wypadków.

Król 
Pies tymczasem nadal sobie spokojnie odpoczywał, położył pysk na przednich łapach i odetchnął z ulgą. W końcu może odpocząć, a pomimo tego, że uwielbia skakać i biegać, czasami lubi to robić. Nagle coś usłyszał. Momentalnie podniósł łebek, patrząc w stronę wysokiej trawy. Może to jakieś jedzenie? Wstał i starał się podejść tam jak najciszej. Ale nie poczuł zająca, nie poczuł ptaka, lecz inne zwierzę. Lis. Może i Król był młody, ale spotkał już w swoim życiu lisa i zapamiętał jak on pachniał.
- Lis. - powiedział. - Nie zamierzam zrobić ci krzywdy. - po tych słowach cofnął się kilka kroków w tył, nadal patrząc w kępę trawy. Czy stamtąd wyjdzie? A może ucieknie? A co, jeśli zaatakuje? Pies miał nadzieję, że tak się nie stanie.

Pióro
Lisek zobaczył jak pies powoli zbliża się do jego kryjówki. Pióro jeszcze bardziej napiął się. Nie zamierzał poddać się bez walki. Nagle pies oświadczył, że nie chce mu zrobić krzywdy i cofnął się kilka kroków. To kompletnie go zdezorientowało. Jednak teraz Pióro postanowił być bardziej ostrożny. Co jeśli ten pies kłamie i tylko czeka na dobrą okazję do ataku? Lisek zaczął analizować każdą możliwość. Ucieczka nie wchodziła w grę. Pies złapałby go bez najmniejszego problemu. Natomiast wyjście z kryjówki było zbyt ryzykowne. Więc została tylko jedna opcja.
-Skąd mam wiedzieć, że mogę ci zaufać?-Zapytał prosto z mostu.

Król 
Król tymczasem, kiedy lis wszystko analizował, usiadł sobie i nadal przyglądał się trawie. Sam był gotowy do obrony, gdyby mniejszy psowaty postanowił zaatakować, ale równocześnie wyglądał na wesołego. Co chwilę machał ogonem, jakby to miało zachęcić lisa do wyjścia z kryjówki. Oczywiście ten nie ruszał się z miejsca
- Nie mam ochoty na jedzenie tych podobnych do psów. Mogę ci obiecać, że cię nie zaatakuję, ale jeśli to ci nie wystarczy... - położył się, nadal patrząc na kryjówkę lisa. - Położę się. Raczej nie zaatakuję bardzo szybko wygodnie sobie leżąc. I... jeśli nadal obawiasz się, że zaatakuję, możesz być daleko ode mnie, tak, żebym cię nie dosięgnął. Wiesz, szukałem jedzenia, ale jednak zrobię sobie dłuższą przerwę. Nie umiem nawet polować na lisy. Jem głównie ptaki i to, co znajdę. - starał się przekonać lisa. Przewrócił się na bok. No jak niby miałby się momentalnie zerwać i z zaskoczenia zaatakować? Nie dałby rady. Teraz miał ochotę na rozmowę z tym lisem, w końcu to też takie psowate, czyli prawie jakby mówił do psa! A on nie chciał polować na psy, o nie!

Pióro
Pióro zastanowił się chwilę, a potem wychylił się z trawy. Pies faktycznie leżał na boku co nie ułatwia mu raczej ataku. Teraz lisek miał idealny moment na ucieczkę, ale nagle poczuł potrzebę porozmawiania z drugim zwierzęciem, jednak nie zamierzał zrezygnować z ostrożności. Tak więc Pióro wyszedł ze swojej kryjówki cały czas w gotowości do natychmiastowej reakcji i cofnął się o kilka kroków nie spuszczając wzroku z psa.
-Jestem Pióro.-Lisek postanowił znów zaryzykować i przedstawić się. Może faktycznie nie było powodów do strachu?

Król 
Czyli jednak lis wyszedł z kryjówki! Królowi zrobiło się aż miło, że mniejszy psowaty nie uciekł ani nie zaatakował. Pies nie chciał walki, wolał zaprzyjaźniać się z innymi i im pomagać. Choć tak właściwie nie poznał jeszcze wielu takich, którzy nie chcieli walczyć... Ogólnie spotykał mało psowatych. Jeśli już ktoś go atakował, był to na przykład szczur. Wtedy Król natychmiast uciekał i na całe szczęście nie miał już żadnych blizn po ugryzieniach.
- Miło mi cię poznać. - postanowił się nie podnosić i nadal leżał na boku. - Mam na imię Król. - przyjrzał się lepiej nowo poznanemu. Kiedy ostatnio widział lisa, ten był bardziej zdenerwowany. To nie dziwne, skoro szczeniak wszedł na jego teren. Król został przegoniony i na całe szczęście skończyło się bez ran. Tym razem byłoby najlepiej, gdyby nikt nie warczał i nie gonił innych.

Pióro
Pióro rozluźnił się trochę kiedy zobaczył, że pies dalej nie zamierzał go atakować. Nawet sobie usiadł. Kiedy lis przestał być zaślepiony strachem o swoje życie przyjrzał się Królowi bardzo dokładnie. Pies wyglądał na tylko trochę starszego od niego samego. Może to dlatego był tak przyjaźnie do niego nastawiony? Przecież każde inne zwierze wykorzystałoby już pierwszą okazję, żeby zdobyć pożywienie w tym ubogim środowisku.
-Mi też miło poznać.-Powiedział.-Mam do ciebie pytanie. Dlaczego nie wykorzystałeś okazji?  

Król zamachał ogonem, widząc, że lis siada. Nie ucieknie? Wspaniale! Czyli będą mogli porozmawiać. Pies właśnie tego chciał, bo zapolować może później. Cały czas przyglądał się psowatemu.
- Nie chcę polować na lisy, nie umiem polować na lisy i nie jestem jakoś okropnie głodny. Wytrzymam jeszcze jakiś czas i mogę upolować coś mniejszego. - odpowiedział. Ten lis jest jeszcze młody, tak samo jak Król. Pewnie wie, jak to jest próbować przetrwać jeszcze nie umiejąc wielu rzeczy. Że chyba matka tego lisa zdążyła go nauczyć...

Pióro
Lisek przeanalizował słowa psa i jedna rzecz w tej wypowiedzi nie miała dla niego sensu. Przecież jeśli pies umie polować to przecież umie polować na wszystko, a nie tylko na kilka gatunków zwierząt. Jednak skoro on nie chce polować na lisy to już inna sprawa. Pióro na pewno nie będzie go do tego zmuszał. To przecież byłoby samobójstwo. Po co ma kusić los? Sytuacja, w której znalazł się teraz jest mu zdecydowanie bardziej na rękę.
-Rozumiem.-Skłamał. Tak naprawdę jego młody umysł nie pojmował jak można przepuścić taką okazję. Matka zawsze uczyła go, żeby wykorzystywać każdą okazję, bo w tym świecie, albo zabijasz, albo giniesz.  

Król 
Niestety, ale Król w swoim życiu polował głównie na patki, bo nie nauczył się jak atakować większe zwierzęta. Atak na lisa byłby dużym ryzykiem i pies dobrze o tym wiedział. Wolał sobie jeszcze pożyć. Choć to mniejsze zwierzę od niego, ma kły i pazury.
- Jesteś tutaj sam? - zapytał po chwili. Może ten młody lis ma gdzieś tutaj rodzinę i po prostu się od niej odłączył? Właściwie to nawet możliwe. Król był całkowicie sam.

Pióro
-Tak.-Odparł z kamiennym wyrazem twarzy. Lisy w jego wieku powinny przecież już same sobie radzić. Pióro spojrzał na swojego rozmówcę.-A ty?-Zapytał. Jeśli teraz pies odpowie, że nikogo z nim nie ma to znaczy, że nie ma żadnego zagrożenia z jego strony i lisek będzie mógł porozmawiać z nim bez obawy o swoje życie. Jednak jeśli odpowie, że jest z nim ktoś jeszcze trzeba będzie jak najszybciej się stąd zmyć. Zawsze trzeba się upewnić nawet co do najmniejszego szczegółu jeśli chce się być bezpiecznym. Nie można zawsze polegać na szczęściu, którego limit na dzisiaj Pióro już pewnie wykorzystał.

Król 
A jednak jest sam. Król jakoś nie wiedział za dużo o lisach, więc zastanawiał się aż, w jakim wieku stają się dorosłe. Ten był młody.
- Ja też. - powiedział, nadal mając całkowicie przyjazny wyraz pyszczka. Nie chciał przestraszyć tego lisa. Pióro był raczej w porządku, bo nie atakował i nie był agresywny. Takie rzeczy wystarczały, by Król kogoś polubił. Ale nie wie prawie nic o nowo poznanym, więc przyjacielem go teraz nie nazwie, i kto wie, czy kiedykolwiek będzie go tak nazywał. Teraz ten pies jest raczej samotny.

Pióro
Skoro teraz Pióro był pewien, że ze strony psa nic mu nie grozi postanowił rozluźnić się całkowicie. Tak więc lisek odetchnął z ulgą i położył się. Teraz mogli ze sobą spokojnie porozmawiać. Właśnie wtedy rudzielca olśniło, że nie wie o czym mogliby porozmawiać. Już dawno nie miał kontaktu z drugim zwierzęciem. Zapadła niezręczna cisza. Lisek zaczął głowić się nad tematem do rozmowy, ale jak na złość nic nie chciało przyjść mu do głowy.

Król 
Król tymczasem również zastanawiał się nad tematem do rozmowy, bo kiedy wędrował sobie samotnie, z nikim nie rozmawiał, że chyba mówił coś do samego siebie, co zdarzało się jednak rzadko. Powinien częściej kogoś spotykać, żeby nigdy nie trwała taka niezręczna cisza!
- Mieszkasz w tych okolicach? - zapytał nagle, bo była to jedyna rzecz, jaka wpadła mu wtedy do głowy. - Ja urodziłem się w mieście, niedawno tam byłem, ale teraz akurat przyszedłem tutaj. Chodzę w różne miejsca. - potem, zadowolony, że powiedział cokolwiek dłuższego przerywając ciszę, zaczął czekać na odpowiedź.

Pióro
Pióro aż wzdrygnął się kiedy pies nagle wyrwał go z zamyślenia. Jak na złość nie udało mu się dosłyszeć pytania, ale po dalszej części wypowiedzi Króla już wiedział o co chodzi.
-Nie. Jak na razie to podróżuję tu i tam. Jeszcze nigdy jakoś nie zastanawiałem się nad osiedleniem się gdziekolwiek.-Odpowiedział. Lisek nigdy nie był typem, który lubił siedzieć w jednym miejscu. Zawsze lubił penetrować nowe miejsca. Po części z tego powodu znalazł się na tej polanie. Stado było dla niego tylko kulą u nogi. Zbyt wolno się przemieszczało, a Pióro od zawsze był niecierpliwy i ciekawski.-Ej! Skoro urodziłeś się w tym mieście niedaleko to tam też chyba jest twoja rodzina prawda? Czemu w takim razie podróżujesz sam?

Król 
- To tak jak ja! Odkąd podróżuję sam nigdy nie mieszkałem w żadnym miejscu dłużej niż kilka dni. - uśmiechnął się. Oczywiście takie życie pełne szukania kryjówek mu wcale nie przeszkadzało i cieszył się, że nie musi ciągle wracać w jedno miejsce kiedy pewnego dnia odejdzie stamtąd dalej. To na pewno stałoby się szybko, bo Król uwielbia chodzić tam, gdzie chce i odkrywać nowe, ciekawe miejsca. Oznaczało to również ryzyko wejścia na czyjeś terytorium, lecz młody pies co jakiś czas podczas swoich wędrówek zatrzymuje się, by dokładnie powęszyć.
- Nie. Nie ma tam mojej rodziny. A przynajmniej nic o tym nie wiem. Moja mama pewnie nadal by ze mną podróżowała, ale nie żyje. - powiedział ciszej. Nadal pamiętał to wszystko jakby wydarzyło się niemalże przed chwilą.

Pióro
Oł...Wybacz.-Piórkowi zrobiło się głupio kiedy usłyszał odpowiedź. Nie chciał sprawić, żeby psu było smutno.-Nie wiedziałem.-Niech to. Jak zwykle musiał coś palnąć nie tak. Teraz poznał kogoś, kto nie chce go zjeść i jak zwykle musiał wszystko spaprać. Znowu zapadła ta niezręczna cisza. Dlaczego ona musi zapadać tak często?! Lisek naprawdę zbyt długo żył w samotności skoro teraz nawet zwykła rozmowa mu nie wychodzi. Jak tak dalej pójdzie to jeszcze kiedyś zacznie mówić do samego siebie.

Król 
- Nie szkodzi. Przyzwyczaiłem się do życia samotnie... - powiedział. Uśmiechnął się lekko, pokazując, że wszystko jest w porządku. Zdarza się, że ktoś powie coś nie tak. Postanowił nie pytać lisa o jego rodzinę, bo jeszcze okaże się, że on też pozostał sam. Król nie chciał, żeby komukolwiek było smutno, więc wolał nie ryzykować. Zaczął myśleć nad tym, co mógłby znów powiedzieć. Może da teraz szansę temu liskowi? Ale jeśli mniejszy psowaty się nie odezwie, niezręczna cisza się nie zakończy. To byłoby bardzo złe!
Nieważne, jak bardzo starał się myśleć, nie wiedział, na jaki temat mogliby porozmawiać.

Pióro
Pióro starał się wymyśleć cokolwiek, żeby przerwać tę niezręczną ciszę. Myślał tak intensywnie, że w pewnym momencie miał wrażenie, że jego głowa zaraz eksploduje i wtedy doznał olśnienia.
-Widziałeś może jakieś ładne miejsca kiedy podróżowałeś?-Zapytał. Może i nie było to zbyt wyszukane pytanie, ale to była pierwsza rzecz jaka wpadła mu do głowy. Naprawdę musiał więcej rozmawiać... Przecież to nie dopuszczalne, żeby nie umieć przeprowadzić zwykłej rozmowy. Eh. Przynajmniej przerwał tą niezręczną ciszę, która trwała już zdecydowanie zbyt długo.

Król 
Król niestety niczego nie wymyślił, nawet, jeśli bardzo dużo w tamtej chwili myślał. Najwyraźniej rozmawianie jest trudniejsze, niż mu się wydawało! Na całe szczęście w końcu lis coś powiedział. Młody pies przez chwilę milczał, zastanawiając się nad odpowiedzią. Tak właściwie to była prosta. Tak, widział ładne miejsce, do tego niedawno!
- Tak. W mieście jest pewne bardzo ładne miejsce, oczywiście nie zawsze bezpieczne, ale można tam znaleźć wspaniałe rzeczy! Jest tam zielono, bo są rośliny, jest ich więcej, niż w innych miejscach w mieście. - powiedział. - A ty widziałeś jakieś ładne miejsca? - zapytał. Nie chciał, by ponownie zapanowała niezręczna cisza. Może lepiej od razu zacznie myśleć nad tym, co mógłby potem powiedzieć...

Pióro
-W sumie...to chyba nie.-Odparł.-Chyba, że las to dla ciebie ładne miejsce.-Dla liska las nie był niczym specjalnym. Przecież tam się urodził, ale Król może mieć inne zdanie na ten temat. Może dla niego las jest jakimś specjalnym miejscem. Tego nie mógł wiedzieć.
-Miasto naprawdę jest takie niebezpieczne?-Zapytał z czystej ciekawości. Nie żeby wybierał się w tamtą stronę, ale przecież zawsze warto wiedzieć. Gdyby wydarzyło się coś niespodziewanego i byłby zmuszony tamtędy przejść to dobrze by było znać miejsca, od których warto trzymać się z daleka.-Przecież tam nikogo nie ma.

Król 
- Las jest w porządku. - stwierdził, patrząc na drzewa, trawę i różne inne rośliny wokół. Jest tu pięknie, ale jakoś tak nie zachwycał się tym miejscem. Nie dziwiło go to. Niezbyt często zwraca uwagę na to, jak bardzo ładne są różne miejsca.
- Kiedykolwiek tam byłeś? - był wręcz zdziwiony, że lis uważa, że nikogo tam nie ma. - To co się tam dzieje, nie należy do dobrych rzeczy. Trzeba się chować, bo jeszcze coś cię dopadnie. Czasami zdarzają się walki. Głód to codzienność. Tam naprawdę nie jest bezpiecznie. - powiedział, przypominając sobie wszystkie straszne rzeczy które tam widział i te okropne momenty, gdy musiał przed kimś uciekać, bo gdyby tego nie zrobił, zginąłby.

Pióro
Lis był naprawdę zdziwiony tym co Król mu powiedział. Z daleka to miasto wyglądało na kompletnie opuszczone. Te wszystkie zniszczone budynki...Kto by chciał w nich mieszkać?
-Wiesz jakoś nigdy nie ciągnęło mnie jakoś specjalnie do miasta.-Odparł.-Po co w ogóle tam iść? Nie rozumiem skoro podobno wszyscy tam głodują to czemu nie wyniosą się tam gdzie jest więcej jedzenia?-To już było nie logiczne. Przecież w lesie było nieporównywalnie więcej zdobyczy niż w mieście. Co tam przyciąga tyle zwierząt? Lisek nie był w stanie odgadnąć. Po prostu przekraczało to jego możliwości.

Król 
Może wyglądać na opuszczone, ale Król twierdził, że jest tam naprawdę wiele, wiele zwierząt! Może miał rację?
- Ja tam wracam, bo... urodziłem się tam i znam nieco dobrych kryjówek. Co przyciąga tam innych? Nie mam pojęcia. Ale skoro ktoś tam przychodzi, za nimi idą inni, chcąc na nich zapolować. Pewnie w ten sposób ciągle przybywają. Im jest ich więcej, tym więcej jest walk i mniej jedzenia. - mruknął. Może faktycznie powinien stamtąd odejść? Najlepiej jak najdalej? Może gdzieś znalazłby o wiele lepsze miejsce, gdzie mógłby żyć tam, gdzie nie ma walk, przemocy i niebezpieczeństw? O ile takie miejsca istnieją...
- A tutaj w lesie tak nie jest? - zapytał. Tak właściwie skoro w mieście jest niebezpiecznie, czy tu też? A może las jest całkowicie inny?

Pióro
-Jeśli wszystko wygląda tam tak jak mówisz to las jest przy mieście niebem.-Odparł.-Jest wystarczająco zdobyczy. Duża przestrzeń. Dobra co jakiś czas można napotkać inne zwierzęta, ale nie zawsze są one agresywne. Na przykład ja. Ja nie jestem agresywny.-Lisek przeciągnął się i podniósł się do pozycji siedzącej, a następnie popatrzył się w stronę miasta, które rozciągało się na horyzoncie i aż wzdrygnął się na widok tych wszystkich betonowych i ceglanych budynków.-A czemu pytasz?-Zapytał nagle znów przenosząc wzrok na psa.

Król 
- Widzę, że nie jesteś agresywny. A to dobrze, bo nie chcę walczyć. - westchnął. - Zastanawiam się nad zamieszkaniem tutaj. Przetrwanie w mieście, jak już wiesz, jest trudne. Ja niezbyt dużo potrafię. Po prostu... chcę, żeby było łatwiej. Chciałbym mieszkać tam, gdzie nie jest tak niebezpiecznie, chciałbym nie musieć codziennie martwić się o to, czy nikt nie znajdzie mnie w kryjówce gdy będę spał i o to, czy jutro uda mi się cokolwiek upolować. Chyba rozumiesz. Bo... mimo wszystko, tutaj też nie jest idealnie. - również popatrzył na miasto, wiedząc, że prawdopodobnie tam wróci. Na tą myśl aż poczuł strach. Ciągle będzie tak żył? Martwiąc się o to, czy przetrwa? Przecież tak nie powinno być! On chciał być szczęśliwy!

Pióro
-Rozumiem. Pewnie, że cię rozumiem.-Powiedział lisek.-Sam zmagałem się z tym problemem kiedy opuściłem stado, ale teraz to nie jest dla mnie większym problemem. Wiesz...Przyzwyczajenie.-To przecież jasne, że Król nie chciał się martwić o to czy dożyje jutra. Nikt nie chciał. W końcu każdy trzyma się życia tak mocno jak tylko potrafi.-Oczywiście, że nie jest tu idealnie. Nigdzie nie jest idealnie. Jednak są lepsze i gorsze miejsca do życia. Ja uważam, że las jest po prostu lepszy.-Pióro dobrze rozumiał, że pies może mieć sentyment do tego miasta, bo przecież tam się urodził, ale niestety uczucia nie zawsze idą w parze z przetrwaniem.

Król 
Król będzie musiał podjąć decyzję - zostać w mieście, czy z niego odejść. Ale postanowił, że zrobi to innym razem. Wróci tam jeszcze i jeśli nadal będzie mu ciężko, zamieszka w lesie. Może nawet uda mu się znów spotkać Pióro? To byłoby wspaniałe! Pies zdążył go polubić, nawet po krótkiej rozmowie. Szkoda by było go już nie spotkać, naprawdę.
- Może tutaj zamieszkam... - powiedział cicho, patrząc wokół i zastanawiając się, jaką kryjówkę by tutaj miał. Czy Pióro również znajduje sobie miejsca do snu tylko na jedną noc?

Pióro
Gdyby Król zamieszkał w lesie pewnie byłoby mu lepiej, ale to już jego wybór. Pióro już otwierał pyszczek, żeby coś powiedzieć, ale nagle coś zaszeleściło w krzakach za jego plecami. Lisek podskoczył krzycząc, a następnie schował się za psem. Po chwili wyjrzał zza pleców Króla i zobaczył, że tym co go tak wystraszyło była wiewiórka. Naprawdę? Wiewiórka? Przecież wiewiórka to zdobycz, a nie wróg. To tak jakby myśliwy przestraszył się własnej ofiary. Nie no nie do wiary. Ciekawe co teraz sobie Król o nim pomyśli. Pewnie, że jest jakąś strachajłą.
-Ty głupia wiewiórko! Nie podchodzi się do kogoś od tyłu!-Krzyknął w daremnej próbie ratowania resztek swojej godności.

Król 
Kiedy coś zaszeleściło za Piórem, Król tam popatrzył. Okazało się to być tylko wiewiórką. Niestety nie zdążył zareagować i chociaż spróbować zaatakować. Za to lisek najwyraźniej bardzo się przestraszył. Król popatrzył na niego i nie mógł powstrzymać uśmiechu, który szybko pojawił się na jego pysku. Naprawdę zdążył go polubić, a jego reakcja na, jak się okazało, wiewiórkę, była według Króla śmieszna.
- Chociaż to była tylko wiewiórka, dobrze, że się schowałeś. To mogło być coś większego i... bardziej niebezpiecznego. - powiedział nadal się uśmiechając.

Pióro
No i pięknie. Czemu ta wiewiórka przyszła akurat teraz kiedy wszystko zaczynało się układać? Teraz już na zawsze będzie przez Króla zapamiętany jako ten, który wystraszył się potencjalnej ofiary. Jednak teraz lisek zaczął udawać obrażonego i z miną naburmuszonego dziecka spojrzał na psa.
-Bardzo zabawne.-Powiedział. Starając się zachować jak najdłużej minę obrażonego, jednak kiedy spojrzał na ten uśmiechnięty pysk ledwo mógł się powstrzymać od śmiechu. W końcu jednak pękł. Ten uśmiech, który zobaczył na pysku Króla był zaraźliwy.

Król 
Król lubi tych, którzy są zabawni. Pióro według niego taki był. Pies chciałby widzieć go każdego dnia, bo zorientował się, że podczas rozmowy z nim przestał się tak wszystkim martwić, nawet, jeśli o tym martwieniu się mówił. Miał teraz nadzieję na to, że może być lepiej kiedy zamieszka w lesie. Widząc uśmiech lisa, coraz bardziej miał ochotę na zostanie tutaj.
- Wiesz co? - odezwał się po chwili. - Naprawdę zastanowię się nad zamieszkaniem w tym lesie. Możliwe, że niedługo mnie tutaj znów spotkasz. - chciał wkrótce spotkać Pióro. Czy naprawdę wokół niego są takie miłe zwierzęta i on ich nie zauważa, czy to ten młody lis jest jakiś wyjątkowy?

Pióro
Czyli nadszedł czas na pożegnanie. Naprawdę miło było spotkać Króla w tym świecie gdzie wszędzie czyha zagrożenie. To była naprawdę miła odmiana. Mimo trudnych początków naprawdę lisowi udało się polubić tego psa. Pióro naprawdę miał nadzieję, że słowa Króla okażą się prawdą i znów się kiedyś spotkają.
-Mam taką nadzieję. Naprawdę miło mi się z tobą rozmawiało. Będę już w takim razie uciekał.-Powiedział lis, a następnie wstał i zaczął kierować się w stronę lasu po chwili znikając w zaroślach.

Król 
Nie chciał się żegnać, ale wiedział, że obydwoje muszą skupić się na przetrwaniu. Teraz znów będzie samotny, ale prawdopodobnie nie na długo. W końcu chciał tutaj wkrótce wrócić! Wtedy, jak stwierdził, będzie już tylko lepiej.
- Pa i powodzenia. - uśmiechnął się jeszcze raz, po czym odszedł w stronę miasta. Miejsca, w którym działy się niebezpieczne rzeczy i z którym miał wiele złych wspomnień. Ale nie smucił się bardzo, bo w końcu niedługo może tutaj wróci!

Zachęcam do...

...pisania samodzielnych opowiadań! Ostatnio mało osób wchodzi na bloga z powodu wyjazdów, (na szczęście) większość nieobecności już się kończy, ale i tak pragnę zachęcić Was, by samemu ubogacać fabułę bloga, pisząc samodzielne opowiadania. Z przyjemnością będę je udostępniać.

Wataha wilków - nabór

Uwaga!

Moje ambicje, by napsuć graczom krwi eeee urozmaicić rozgrywkę sięgają zenitu!
Ogłaszam nabór na pierwszą na blogu watahę wilków. Potrzebuję przynajmniej trzech graczy (których oczywiście wspomogę postaciami NPC), by dodać nową grupę. Zapraszam w szczególności nowych graczy.

 

Autor potrzebny!

Potrzebujemy osobę na stanowisko Autora.
Na czym będzie polegało jej zadanie?
*publikowanie zakończonych sesji
*akceptowanie formularzy
*dawania ostrzeżeń zgodnie z regulaminem
 Czego zabraniam?
*grzebania w ustawieniach strony
*kasowania czegokolwiek
*niedbałości
Jakiej osoby szukam?
*dysponującej czasem i chęcią
*obeznanej w ortografii
*starannej

Proszę zgłaszać się tutaj :)
Wybór nie jest ostateczny! Każdy z wybranych będzie przechodził okres próbny, a w razie niesprawdzenia się zostanie usunięty ze stanowiska.

Jak to u nas z czasem...

Otóż.
Ostatnio dostałam masę zapytań dotyczących systemu upływania czasu na naszym blogu. Daję Wam wolną rękę. Oficjalnie na fabule działamy według czasu rzeczywistego - upływa rok > dodajemy rok do wieku postaci. Jednakże jeśli ktoś koniecznie chce postarzeć swoją postać, to może to zrobić, ale musi poinformować o tym w dziale Ogłoszenia. Odmłodzić się nie da!
Dlaczego? Wiem, że na wolności zwierzęta żyją o wiele krócej, a nie chcę, by formalności zepsuły nam zabawę. Dając Wam szerokie pole do popisu i dużo wolności, liczę jednak, że zostanie zachowany realizm.

>>art wykonany przez użytkownika Deviant Arta Adkage<<

Drzewo: schronienie Srebrnej i ekipy

Obecnie jest to duże, rozłożyste drzewo z masą grubych, rozgałęzionych konarów, na których można się bezpiecznie położyć. Obok jednej z grubszych gałęzi jest dziupla, w której koty zbierają zapasy. Wszystko jest na odpowiedniej wysokości, aby koty nie mogły być atakowane przez psy, lub inne większe zwierzęta.
/temat z lokacją niech będzie tutaj - sesję z jej odkryciem kontynuujmy w temacie grupy ;)