Neodym ze sfory Kiura

*Imię: Neodym
*Wiek: 1 tydzień
*Płeć: pies
*Gatunek: pies
*Wygląd:

https://s-media-cache-ak0.pinimg.com/564x/7c/df/33/7cdf33a664d10d2e996bbb73ab413b6b.jpg

Na razie to szczeniak, nie za wiele można o nim powiedzieć. Obecnie można powiedzieć, że postawą przypomina raczej ojca za czasów szczenięcych, ale futro odziedziczył po matce. Prawdziwe połączenie.
*Charakter: Ten mały szczeniak ma charakter bardzo podobny do swego ojca. Jest bardzo dumny i uważa się za najlepszego. Traktuje innych jak gorszych od siebie i często odzywa się do nich raczej niemiło. Oczywiście jest egoistyczny i arogancki, oczywiście kopia ojca z charakteru. Mimo to dla rodziny jest bardzo miły i kochany, ale innych traktuje z dystansem. Potrafi być w miarę miły, ale nie zawsze taki jest. Bardzo lubi walczyć i polować, aby zaimponować swojemu ojcu, którego traktuje jako wzór. I raczej nie ma się czemu dziwić.
*Historia: Neodym urodził się jako syn Lilii i Kiura, "pary alfa" sfory, której założycielem jest jego ojciec. Dalej zobaczymy...
*Statystyki:
Siła: 13
Szybkość: 15
Suma: 28

Poród

Dzień był spokojny. Lilia jak zwykle przechadzała się po dworcu. Chciała odpocząć trochę od Kiura. Cały czas kazał jej uważać. To było lekko denerwujące, przecież wiedziała, co ma robić! W pewnym momencie usiadła pod sporym drzewkiem, na kupie liści. Położyła się i ułożyła pysk na łapach. Było spokojnie i miło. Nagle jej ciało przeszył ból. Poród się zaczął.
Czas się dłużył, jakby chciał sprawić suczce jak najwięcej bólu podczas czegoś tak cudownego, jak poród i narodziny jej szczeniąt.
Pięć. Urodziło się pięć małych kuleczek. Wszystkie były takie... małe. Bezbronne. Jedna biała z szarą plamką, trzy o kolorze sierści podobnym do Lilii i jedna łaciata, szare i białe łaty. Każda z nich była inna, mimo, że były podobne. Suczka polizała każde z nich po głowie i zaczęła myśleć. Jak tu przeprowadzić takie małe, bezbronne kulki w bezpieczne miejsce?
W końcu wstała i złapała dwa szczeniaki. Przeniosła je parę metrów dalej i wróciła po resztę. Takim sposobem zajęło jej to trochę czasu, ale w końcu dotarła na miejsce. Ułożyła szczenięta na jakiejś wielkiej poduszce i położyła się obok nich. Nareszcie po wszystkim.



/W skrócie, małe kulki się urodziły\

Sesja Lilii i Kiura (lokacja: schronisko)

Lilia
Lilia powoli zmierzała w stronę opuszczonego budynku. Szczerze chciała, aby przywódca sfory podążał za nią, ale czy tak było - nie wiedziała. Oby tak, bo wtedy zawsze znajdzie sposób, aby mu dopiec. Czy to zatrzaskując drzwi, czy to przewracając jakieś krzesło. Wszystko, co mogło wprawić Kiura w złość. W sumie... Nie wiedziała, czemu, ale bardzo to lubiła. Zwyczajnie to sprawiało, że jej życie nie było nudne i szare. Ot co!
Weszła przez wyłamane drzwi do budynku, po czym skierowała się na jakąś salę. Rozejrzała się i podeszła do dziwnego sprzętu, leżącego w kącie.

/Zapraszam Kiura

Kiur
Nie warto, kochana, nie warto.
Jej zachowanie względem Kiura na pewno nie należało do zbyt mądrych. Była bezczelna, a jej upodobanie do drażnienia większego i silniejszego psa - cóż, sami odpowiedzcie sobie na te pytanie, bo nie wiem, czy muszę jeszcze coś dodawać. Pies przede wszystkim nie miał czasu, by użerać się z jej fanaberiami, po drugie... huhm, większość z nich zwyczajnie zwisało mu i powiewało.
- Widzę, że jesteś grzeczna i patrolujesz. - odezwał się, widząc ją przed sobą.
W sumie muszę przyznać, że udał się za nią celowo. Fascynowały go jej marne próby, by uzyskać niezależność. Życie w sforze wymagało w końcu uległości. Tak jakby się pod tym podpisała, dołączając do niej, a zamiast tego nadal zachowywała się jak gwiazda, prychała, fukała i strzelała fochy. Iście fascynujące. Sunie nie posiadające charakteru w ogóle nie kręciły Kiura. Tępe i bezradne w obliczu zagrożenia. Lilia była inna, więc siłą rzeczy CIEKAWA. Inna sprawa, że nie cierpiał nieposłuszeństwa. Jeszcze ją utemperuje.

Lilia
Grzeczna? Jeszcze zobaczymy. Jednak gdy tylko ujrzała Kiura obok siebie, zardzewiałe drzwi trzasnęły. Lilia skoczyła, aby je odepchnąć, jednak te ani drgnęły. Położyła łapę na klamce (której nazwy nie znała, bo skąd?) i przycisnęła, bo skoro coś się rusza, to powinno coś robić, co nie? Jednak nie stało się nic. Oczy suczki rozszerzyły się. Musi spędzić tu jakiś czas z TYM? Szczerze mówiąc, to bardzo chciała. Było tyle sposobów, by sprowokować go do warczenia, że aż miło. Wskoczyła na ustawione pod ścianą plastikowe, wielkie klatki i ułożyła się. Wbrew pozorom BARDZO się bała. Co, jeśli nigdy nie wyjdą i umrą z głodu? Albo jeszcze gorzej, co, jeśli spędzi tyle czasu z panem IDIOTĄ, że zacznie się zachowywać jak on? O nie, łaciata nie zamierzała być rozwydrzonym bachorem, który szpanuje siłą. NIE. PO PROSTU NIE.
- Wygląda na to, że trochę tu pobędziemy. - ułożyła pysk na łapach, jednak wciąż obserwując charta. Cokolwiek zrobi, raczej się stąd nie wydostaną zbyt szybko.

Kiur
- Jest wyjście z drugiej strony - rzekł krótko, wyczuwając jej zdenerwowanie.
A więc w sytuacjach stresowych nie była już taka dzielna. Typowa suczka mocna tylko w gębie. Jednakże po chwili przypomniało mu się, że ta sama dręczycielka praktycznie uratowała go przed niedźwiedziem. Może zatem zasługiwała na jakąś wdzięczność? Najpierw niech wykaże się jakąś... jakąś... Eee, Kiur nie potrafił znaleźć wówczas odpowiedniego sformułowania, a zresztą i tak nie zamierzał wypowiadać tego na głos.
Chart opuścił ją na moment, idąc przez wyłamane drzwi, by dostać się do kolejnego korytarza.
- Koci gnój! - do uszu Lilii dobiegło głośne przekleństwo rzucone przez przywódcę sfory. - Chodź mi pomóż.
Okazało się, że tylne wyjście budynku zostało prawie całkowicie przykryte zwalonym stosem klatek i innych pierdół.

Lilia
Przekleństwo nawet nie ruszyło suczki. Wiele się już od Kiura nasłuchała i w sumie... To nie było najgorsze.
- Oh, to wielki, silny, najfajniejszy i najlepszy pan Kiur nie da sobie rady? - spytała żartobliwie, wręcz wyśmiewała się z charta. - Już idę. - zeskoczyła ze swego legowiska i podeszła do psa. Faktycznie, wejście było zawalone i raczej nie było szans, aby się przez to przedrzeć. UPS.
- Myślisz, że da radę to poodsuwać jedno po drugim? - zmrużyła oczy, przebiegając wzrokiem po każdym przedmiocie. Raczej ciężko by było... Ale może się udać. W tym momencie nawet zapomniała o tym, że miała denerwować przywódcę i zwyczajnie przeszła obok, przypadkiem tykając go ogonem, który ledwie tylko się kiwał. Złapała zębami za odstający kawał metalu, połączony z jakąś klatką i zaczęła ciągnąć. Ta jednak ani drgnęła, mimo, że była prawie na wierzchu. To już nie była kwestia siły, zwyczajnie klatka była już tak stara, że wręcz przywarła do podłoża. UPS. Znowu.

Kiur
- Nie tym ton... - nie dokończył.
Po co? I tak olałaby to i już. Nie było nawet trzeba strzępić sobie na tym język.
- Lilia? - rzekł tuż po przesunięciu jednej z klatek.
Wyginając grzbiet, złapał zębami za odstające drzwiczki i pociągnął całą konstrukcję ku sobie. Musiał odskoczyć na bok, bo wtem jakieś zardzewiałe ustrojstwo zleciało na niego z góry. Odstąpił kilka kroków do tyłu zirytowany, że przerwało mu to jego wypowiedź.
- Co chcesz przez to osiągnąć? - zwrócił się do Lilii typowym dla siebie pełnym wyższości tonem. - Łazisz za mną krok w krok, by się ze mnie nabijać, gdy mogę się po prostu ciebie pozbyć jednym... nawet sam nie muszę tego robić, mam kogoś od tego.
Dalej spoglądał na suczkę, trudzącą się z przesuwaniem całego stosu badziewia. Urocze.
- Przyznaj, że po prostu się tobie podobam.

Lilia
No cóż... Ciężko będzie się wydostać. Aby nawet spróbować, trzeba by było wszystko odsunąć, a dla dwóch psów nie będzie to proste.
- Co? - spytała bez zwyczajowej goryczy i wredności w głosie. Próbowała odsunąć kolejną klatkę, jednak i ta nie chciała się ruszyć. Meh.
- Oh, boisz się sam ubrudzić łapki? - spytała z rozbawieniem. Cała złość z niej uleciała, gdy tylko dowiedziała się, że jakiś czas będą musieli tu zostać. Kolejne zdanie jednak ją uderzyło. Odwróciła głowę w stronę charta i zmrużyła lodowato błękitne oczy.
- C H Y B A W S N A C H. - odparła powolnym, ale złym głosem. Nie miała zamiaru nagle przechodzić z nienawiści w miłość. Poza tym Kiur miałby na nią haka, jakby się zakochała, więc lepiej nie...

Kiur
- To - odpowiedział beznamiętnym tonem. - Dokładnie to, co usłyszałaś.
Był bezlitosny i poniekąd wredny. Dobrze to potrafił i Lilia bardziej niż na pewno zdążyła się już o tym przekonać. Uśmiechnął się po swojemu, a puchata kita parokrotnie zmieniła pozycję.
- Jeśli mnie się nie boisz, to są dwie opcje: 1) podobam ci się 2) nie jesteś zbyt mądra. Moja droga, ja kręcę tym miejscem i jego psami, więc gdybyś nie miała żadnego interesu w drażnieniu mnie i jako tako poukładane w głowie, to odeszłabyś w siną dal lub bez szemrania słuchała MOICH rozkazów.
Przesunął kolejną część żelastwa i z obrzydzeniem odrzucił ją na bok, używając długiego pyska. Kątem oka wciąż obserwował suczkę. Była całkiem, całkiem... huh, ładna. Mógłby ją mieć, gdyby chciał. Wielu było drani wśród niechlubnego psiego gatunku coby tak zrobiło, ale Kiur był przecież dżentelmenem, wrednym i zadufanym w sobie, ale aby być dżentelmenem, trzeba mieć także jakąś MORALNOŚĆ. Chart może i zachowywał się jak gnojek, ale nie był zwyrodnialcem. Jeśli ją zdobędzie, to zrobi to zgodnie z zasadami fair play, a za to, co otrzyma sowicie się odpłaci i Lilii wynagrodzi.
- Nawet nie wiesz, jaki mogę być dobry.

Lilia
- Jeśli się ciebie nie boję, to od razu myślisz, że mi się podobasz? Huh, na serio jesteś zadufany w sobie. - warknęła. No sory, panie Kiurze, ale jesteś bardzo zabawny, kiedy się wściekasz. Po prostu jak mały, puchaty, bezbronny szczeniak, który warczy, bo nie dostał dziś patyka do zabawy. Żałosne i śmieszne.
- Ta, jasne. Już to widzę. - przewróciła oczami z kpiną. Jeśli on mógł być "dobry", to ona jest różowym jednorożcem, skaczącym po latających górach z waty cukrowej w świecie pełnym mlecznej czekolady. Suczka zwyczajnie mu nie wierzyła i raczej słusznie. Widziała go jako rozpuszczonego, głupiego szczeniaka który umie tylko szczekać i wyręczać się innymi. Pff.

Kiur
- KAŻDEJ się podobam - napomknął bezczelnie, wykrzywiając pysk w uśmiechu. - Nie kłapaj tak na mnie zębami tylko PRACUJ!
Rozpuszczonego i lubiącego się wyręczać może tak, ale nie szczeniaka. Skaczącym po "latających górach z waty cukrowej w świecie pełnym mlecznej czekolady". Huhm, pamiętaj, że czekolada jest toksyczna dla psów, więc może i tym bardziej te porównanie pasuje.
- Bawi mnie twoje zachowanie. Jeśli nie chcesz, to nie. I żeby nie było mówię tu o sforze i twoim w niej udziale.

Lilia
- Chyba KAŻDEJ ślepej. - przewróciła oczami i aż warknęła na jego rozkaz. ROZKAZ. No chyba go poyebao. Jednak złapała zębami kolejną klatkę i zaczęła szarpać.
- Zapraszając mnie do sfory wiedziałeś o moim charakterze. Nie musiałeś pytać, teraz musisz to znosić. Chyba, że jakoś go zmienisz w pokojowy sposób. - i to była sugestia, żeby zaczął być MIŁY. Szarpnęła klatkę jeszcze raz i góra zadrżała. Jeden fałszywy ruch i wszystko się zawali. A to nie będzie dobre w żadnym wypadku, bo prawdopodobnie zakopie ich żywcem. Lilia cofnęła się powoli. Stos kiwał się coraz mocniej. Jeśli zaraz czegoś nie wymyślą, może się to skończyć źle. Chyba, że stos przestanie się kiwać. To też jest prawdopodobne.

Kiur
- Zapraszając cię do sfory, miałem na uwadze to, że 1) potrzebuję łap do pracy i 2) głupio byłoby odpłacić ci się śmiercią za uratowanie mojego życia, bo tak stałoby się zapewne, gdybyś przebywając na moim terenie, nie była członkinią sfory.
Tłumaczył to nad wyraz spokojnie i z dziwną lekkością jakby mówił nie o polowaniu na wałęsające się psy, a ptaki. Uważnym wzrokiem zmierzył klatkę, by po chwili podejść do niej i przesunąć na bok zębami, co spowodowało, że stos się zachwiał, ale szczęśliwie jeszcze nie upadł. Teraz mogli manewrować z nim dalej.
- Jesteś zwyczajnie bezczelna.

Lilia
- A ty jesteś zwyczajnie rozpuszczony. Może jakbyś był milszy, to poznałbyś mnie od tej lepszej strony. Bo wiesz, nie jestem taka, jaką mnie widzisz. - machnęła ogonem i szarpnęła zębami jakąś klatkę. Niestety, była tak zardzewiała, że zamiast się odsunąć, pręty się skruszyły, po czym cała klatka się zawaliła, a z nią mniejsza część stosu. W ostatniej chwili Lilia odskoczyła, unikając śmierci przez przygniecenie, bo znając życie Kiur nie raczyłby nawet łapą dotknąć tego wszystkiego, żeby ją uratować.
Stos nadal blokował wyjście. Może mała mysz dałaby radę uciec, ale zauważmy, że ani Kiur, ani Lilia do małych nie należeli. Suczka wskoczyła na klatki i zrzuciła jedną z nich. Góra ponownie się zachwiała, więc suczka zaniechała pomysłu zrzucenia wszystkiego górą. Zbyt duże ryzyko.
- Zejdzie nam na tym cały dzień. - warknęła w stronę klatek, po czym obrzuciła przywódcę sfory spojrzeniem. Co zamierzasz zrobić?

Kiur
- Każda tak mówi - mruknął chart tonem ociekającym z zadowolenia samym sobą i samouwielbienia. - Każda, która chce zostać zauważona.
Leniwym ruchem przesunął kolejną klatkę na bok, przez chwilę słuchając szczęku żelastwa.
- To zejdzie - stwierdził krótko. - Nie narzekaj, jesteś w dobrym towarzystwie.
Jednakże wcale tak nie było. Znaczy się OCZYWIŚCIE, że była w dobrym towarzystwie, ale znoszenie tego całego badziewia miało zająć o wiele krócej czasu, bo po kilkunastu minutach między prętami zaczął pojawiać się bladozielony przesmyk, którym najpewniej była pomalowana ściana budynku. Wprawdzie farba już dawno zaczęła schodzić, ale miejsce zawalone klatkami było przecież na lepszej pozycji - chronione stosem metalowego ustrojstwa.
- Może jeśli ty będziesz milsza, to poznałabyś MNIE z lepszej strony. Kociuś, gdybym ja nie był miły, to nie okazałbym tyle litości, więc może wykaż się wdzięcznością jeśli i tak już widzisz, że mi się podobasz.

Lilia
- Każda? A ile ich było, jedna? - syknęła i zmrużyła oczy. Nienawidziła go, ale nie widziała swojej przyszłości bez denerwowania go. Złapała zębami kolejną klatkę, która rozpadła się pod wpływem jej ugryzienia na dwie części. Suczka warknęła ze złością i złapała ją po raz kolejny, tym razem ją wyciągając. Stos zabujał się niebezpiecznie i jedna z wyższych klatek spadła tuż obok niej.
I wtedy padło zdanie, które ją zdziwiło. Nie okazała tego jednak, bo jeszcze sobie szczeniak pomyśli, że ma u niej szanse.
- Oh, ja podobam się wielkiemu, niedostępnemu Kiurowi? Co za zaszczyt! - przewróciła oczami i stanęła przednimi łapami na jednej z klatek, aby złapać zębami pudło stojące na niej. Ściągnęła je szybkim ruchem i wskoczyła wyżej. Spojrzała na przywódcę sfory, oceniając go. Był wysoki i silny, zdecydowanie nie chciałaby się z nim zmierzyć w walce. Nawet jej imponował, ale jego charakter był... Zwyczajnie był zbyt agresywny i rozpuszczony. Chociaż...

Kiur
- Pięć - zażartował biały chart z paskudnym uśmiechem.
A swoją drogą, to Lilia musiała mieć niezły zacisk szczęk. W końcu metal nie pęka ot tak, nawet jak zaciśnie się na nim zęby. Pomógł jej z kolejną klatką, kolejną i kolejną i gdyby pies mógł się pocić, to Kiur zapewne byłby już spocony. Kątem oka obserwował suczkę.
- No, zaszczyt, tak tak! - podszedł do niej. - Nigdy nie chciałem bety w mojej sforze, bo nie lubię się dzielić i słuchać niczyich rad.
Niespokojnie zastrzygł uszami.
- Ale kim byłby król bez swojej królowej?

/beta = swego rodzaju zastępca w wilczej sforze

Lilia
- Oh, czy któraś została na dłużej? Nie wydaje mi się. - otrzepała się z kurzu i dalej ściągała klatki. I wcale nie była taka silna, zwyczajnie te klatki zardzewiały i się skruszyły. Ups.
Potrząsnęła głową i przewróciła oczami na kolejne zdanie, tym razem z lekkim uśmiechem. Jego głupota była aż zabawna. Nie chciał bety w sforze? Co za różnica.
- Huh, zauważyłam. - odpowiedziała na część o dzieleniu się i słuchaniu rad. To było widoczne praktycznie od początku, od momentu, w którym go poznała.
- Nie wiem, pewnie nadal królem. - odpowiedziała z lekką drwiną i rozbawieniem. - Sugerujesz coś? - gdyby miała takie ludzkie brwi, pewnie jedna z nich powędrowałaby wysoko do góry. Jednak na jej pyszczku nadal widniał lekki uśmiech. I stała się rzecz, której nikt by się nie spodziewał. Lilia go polubiła!


https://www.youtube.com/watch?v=u4Iy4xBcjfo
/polecam to na koniec

Kiur
- Powiem wprost, krótko, zwięźle i na temat. Bez pozwolenia nie robię. - był to jeden z jego najbardziej chamskich i nonszalanckich uśmiechów.
Zbliżył się do suczki, prawie wpadając na nią białym bokiem.
- To obowiązująca umowa - rzekł kuszącym tonem. - I obowiązująca posada. Ale przyjemna.
Gdyby Lilia wyposażona była w super słuch, to wiedziałaby, że serce w piersi zwierza dudniło jakby nagle zostało zmuszone do wzmożonej mobilizacji. Nie trudno zgadnąć, że przywódca sfory lubił takie akcje.

Lilia
- Już o to się nie martw. - jej uśmiech i wzrok zdradzał wszystko, co myślała. (mina Lilii, c'nie? -> ( ͡° ͜ʖ ͡°) )
- Myślę, że podołam temu... "wyzwaniu". W końcu nie takie rzeczy się w życiu robiło. - nie spuszczała wzroku z charta, wciąż obdarzając go tym samym spojrzeniem. I pomyśleć, że jeszcze przed chwilą na siebie warczeli.
Oboje, zamiast na torowanie sobie przejścia, skupili się na rozmowie. A jeszcze przed chwilą szarpali się ze starymi klatkami. A teraz najzwyczajniej w świecie je zignorowali. Rozmowa zeszła na inny tor. Może nawet na lepszy.

Kiur
- Zatem umowa stoi - Kiur zmrużył powieki jakby do jego oczu dostała się silna smuga światła.
Dalszych zachęt nie potrzebował.
Przed chwilą, a kogo obchodzi to, co było przed chwilą? Zresztą między warczeniem na siebie, a przechodzeniem do rzeczy... przynajmniej Kiur widział małą różnicę. Oba były bardzo ekscytujące i zadowalające. I wymagające. Ale chart lubił takie wyzwania. Skupiwszy się na rozmowie - nie, skupili się na nieco innej rzeczy.
(...)
Umowa, cyrograf... Różne pojęcia zależne od tego, z kim się coś takiego zawiera. To drugie za sprawą literatury w ludzkich głowach zagnieździło się jako podpisanie paktu z diabłem...

Lilia
(...)
Była to umowa, na którą Lilia pisała się świadomie. Wiedziała, co to oznacza, ale nie zrażało jej to ani trochę. Najlepsze w tym wszystkim było to, że mogła już praktycznie robić co chciała, o ile to, co robiła nie szkodziło sforze. A to, co zrobiła nie szkodziło jej w żadnym stopniu.
Teraz musieli tylko pozbyć się tych klatek z wyjścia. Może teraz pójdzie im szybciej, gdy nie będą musieli niepotrzebnie gadać?
Złapała zębami pierwszą klatkę z brzegu i stos zadrżał. Odskoczyła w ostatniej chwili i wszystko się zawaliło. Wyjście było otwarte, oboje byli wolni i bezpieczni. Coś jeszcze?

Kiur
Chciał to zrobić? - zrobił. Miała ulec? - uległa.
Skończywszy robotę, Kiur przeciągnął się, patrząc na Lilijkę, która pewno była tak samo usatysfakcjonowana jak on. Była w cieczce, więc czemu nie ... ? Bez zbędnych słów pomógł nowej "królowej" sfory przeciągnąć ustrojstwo. Żal mi psów, które myślą, że życie jest trudne, pomyślał. Jest banalne. Obejrzał się w jej kierunku.
- Uważaj na nasze młode - ostrzegł, będąc w pełni świadomy, co chciał uzyskać.
Kto nie chciałby?
- Oh i od tego czasu jesteśmy parą alfa... - mruknął. - Bo tak się to chyba nazwa.
Była silna, słabej by nie chciał. I uparta. Sporo jej zawdzięczał i chociaż nie miał w zwyczaju spłacać jakichkolwiek długów, to w tym wypadku był na to gotowy. Przez głowę przemknęła mu szybka wizja: król i królowa dodać książątka rządzące miastem po swoich rodzicach. Właśnie tego chciał i dostał. Życie naprawdę wydawało mu się proste, przynajmniej tego jedynego dnia. Wprawdzie podpisany cyr... wprawdzie umowa została spisana w sposób dość niecodzienny, ale chart nadal nie był w stanie zobaczyć żadnych wad swego postępowania. Razem udali się w drogę powrotną na dworzec. Kiur myślał o szczeniakach.

SZCZENIAKI!

Chwila z dawien wyczekiwana nadeszła i tak oto otwieram pierwszy na naszym blogu nabór na fabularne potomstwo pary bohaterów!
Matką szczeniąt jest Lilia - suka w typie owczarka australijskiego.
Ojcem natomiast znany i kochany Kiur - pies w typie charta, borzoi.

Proszę chętnych o zapoznanie się z wyglądem i cechami obu ras, by na grze byli w stanie stworzyć ich krzyżówkę. Link do stron na Wikipedii z opisami ras załączam tutaj:

owczarek australijski

borzoi




Co jeszcze należy wiedzieć?  Osoby, które się zadecydują, mają automatyczny start w największej miejskiej sforze, upartego i walecznego tatusia z żądzą władzy oraz zgryźliwą i równie upartą mamuśkę, która walecznością wcale nie odstępuje od Kiura. Na chwilę obecną ilość dostępnych szczeniąt to 5.

Oto lista (uaktualniana codziennie):

Zapomniana droga

Do miasta prowadziła kiedyś dosyć często uczęszczana droga, jednak teraz jest ona wybrakowana, dziurawa i zupełnie pusta. W promieniu 50 metrów od drogi nie ma żadnej bujniejszej roślinności niż trawa i uschnięte drzewka, które nie przyjęły się w zakażonej ziemi. Droga jest jawną granicą pomiędzy lasem, a miastem, ponieważ rzadko kto ma ochotę się do niej zbliżać. Większość zwierząt woli ominąć zionącą pustką drogę niż przez nią przechodzić i narażać się na atak zwierząt mieszkających w mieście kiedy będą na otwartej przestrzeni. Jednak mimo wszystko ta droga czasami staje się miejscem różnych spotkań, a czasami nawet ostrej wymiany zdań.

WITAMY Z POWROTEM!

Witam.
Wielu z Was zapewne zastanawiało się nad powodem tej nieoczekiwanej przerwy. Ano nasza kochana i nieomylna Administracja musiała ogarnąć sprawy związane ze szkołą i poważnie pomyśleć nad nowymi pomysłami, które można byłoby wdrożyć na naszym blogu. Nadchodzi czas zmian, a zacznijmy od tego, że każdy Formularz będzie odtąd wklepywany w osobny post. Będziemy też bardziej surowi jeśli chodzi o zawarte w nim opisy.
A więc miłej gry, kochani! :)

Przerwa techniczna

^this.

Sesja Kiura i Lilli (Lokacja: Dworzec/Park)

Lilia
Lilia zwiedzała tajemniczą siedzibę sama. Kiur niby czasem mruknął, gdzie co jest, ale raczej niewiele. Najgorszą rzeczą w sforze było zachowanie lidera względem obcych. Nie lubiła tego, ale udawała, że z chęcią ich zabija, czy choćby przegania. Była szybsza, niż większość psów, więc pogoń nie była niczym trudnym, jednak... To nie do końca było to. Mimo wszystko jednak nie pokazywała, że jej się nie podobało. Wręcz przeciwnie, na złość panu przywódcy pokazywała, jak dobrą decyzją było dołączenie do sfory. Z docinek nie zrezygnowała, bo i po co? Czasem można było się pośmiać. Kiur był zbyt poważny, więc trzeba było to wykorzystać.
W pewnym miejscu zatrzymała się. Na ziemi leżały uschłe liście. W górze była dziura, a tuż pod nią rosło sobie duże drzewo, ogrodzone kamiennym murkiem. Ludziom służyło do ozdoby jako malutkie, ładnie przycięte drzewko, ale teraz rozrosło się. Suczka położyła się na legowisku z liści i przymknęła oczy.
//Zapraszam Kiura ^^

Kiur
Obcych należy się pozbyć, bo są nie tylko zagrożeniem, ale i konkurencją na łowach szczególnie w ubogim w pożywienie mieście. A to, że każde szczęśliwe i najedzone kosztem sfory zwierzę było jak cierń w królewskim tyłku Kiura, to już zupełnie inna historia. Biały chart szybko wrócił do zdrowia po niefortunnym spotkaniu z niedźwiedziem. Co więcej ku jego satysfakcji Lilia zachowywała się ładnie, wykonywała polecenia bez większego szemrania i trzymała nadmiernie kłapliwy język w pysku, darując sobie słownych utarczek z (miss mia...) miejską arystokracją. Zresztą pierwiastek z grupy aktynowców miał większe 'problemy' na głowie niż zadowolenie, niezadowolenie czy też kaprysy JEDNEJ podwładnej - chociażby Szpon zapuszczający się na coraz dłuższe samotne eskapady pod przykrywką patroli i polowań. Gdy tylko stan zdrowia mu na to pozwolił, po kryjomu ruszył za zapachem mieszańca w typie rottweilera. Kierunek, do którego zmierzał pies, był daleki temu, który wyznaczył dla niego Kiur. Czas pokaże czy Szpon zostanie obwołany zdrajcą i zostanie wypędzony lub zginie, na razie chart wstrzymywał się z osądem, czekając na ostateczny dowód mówiący ZA lub PRZECIW Szponowi. Zauważyszy Lilię, podszedł do niej sztywnym krokiem.
- Jak ostatni patrol?

Lilia 
Legowisko było dość wygodne. Lilia mogłaby tak leżeć godzinami, jeśli nie cały dzień. Usłyszała odbijane od kamiennej podłogi pazury. Oho. Ktoś ma zamiar zakłócić jej odpoczynek. Suczka spojrzała w stronę nadchodzącego psa. Okazał się nim nie kto inny, jak sam Kiur. Padło pytanie o patrol. No cóż, patrol jak patrol, zbyt wiele nie wyczuła.
- Patrol? Meh, nic takiego ciekawego nie było. - wstała, po czym spojrzała na towarzysza. - Wyczułam tylko jakieś lisy, króliki, szczury i psa. Pies nie był raczej duży, ale chyba coś upolował, albo coś próbowało upolować jego, bo tam, gdzie było najwięcej jego zapachu, było sporo krwi. Panie przywódco. - ostatnie zdanie wypowiedziała jak zwykle sarkastycznie. To, że przez jakiś czas zachowywała się grzecznie, to tylko i wyłącznie zasługa tego, że była zwyczajnie zmęczona.

Kiur 
- Mam imię - przypomniał Kiur zmęczony całym tytułowaniem go przez Lilię, które uważał za zwyczajnie durne i niepotrzebne. - Żadnych obcych?
Z czasem sunia nauczy się, co należy, a czego nie - reguły miasta bywają brutalne w szczególności dla psów w otoczeniu takiego rządziciela jak biały chart, który zdawał się wykorzystywać wszystkich na około lub przynajmniej próbować, sam nie kiwnąwszy pazurem. W rzeczywistości była to tylko po części prawda: Kiur był bardziej aktywny niż posądzały go o to plotki, ale bez wątpienia miał skłonności do wyręczania się innymi, nie szanując ich zdania.
- Widziałaś może Szpona? - zapytał po chwili, kierując na moment wzrok w stronę kilku cieni sprawnie przemykających przez przeciwległe wejście, inne psy.

Lilia 
- Nieee, serio? Nie wiedziałam! - syknęła z sarkazmem. Trochę ją denerwował, najpierw pan poważny, a teraz "mów mi po imieniu".
- No przecież mówię, że jednego obcego psa wyczułam. Nie słuchałeś, czy co? - przewróciła oczami. To ona się wysilała, żeby zdać mu piękną relację, a on nawet nie słuchał. Pff.
- Ooo, od kiedy przejmujesz się swoimi "śmieciami", co? - przypomniała mu, jak się wyrażał o członkach swojej sfory. Nienawidziła jego podejścia, choć czasem było zabawnie. Na przykład kiedy ktoś zrobił coś źle, a "pan przywódca" go ochrzaniał. Jak psy mogą tak go znosić? Wystarczyłoby nakłonić wszystkich, aby nie dali się traktować jak śmiecie i Kiur zostałby sam. Choć Lilii trochę byłoby go szkoda.

Kiur 
- Nie tym tonem - najeżył się Kiur, słysząc jak Lilia ponownie pozwala sobie na zbyt wiele i kłapie pyskiem bez pomyślunku. - Jak nie chcesz mówić mi po imieniu, to proszę bardzo, ale te zwroty grzecznościowe 1) niepotrzebnie przedłużają 2) są zwyczajnie irytujące.
Trzepnął ogonem na boki, sadowiąc się wygodniej.
- I co w związku z tym? Znalazłaś tego psa? Przegoniłaś?
Dalsze wypowiedzi Lilii wpierw skomentował nieznacznym zaciśnięciem zębów. Jak śmieci? Przecież wcześniej użył właściwego sformułowania! Pozbierał "brudy" z ulicy, zrobił z nich sforę. Każdy samotny pies na terenie miasta w końcu kończy jako zagryzka dla czegoś większego lub worek pcheł toczony chorobą.
- Mam wątpliwości co do jego lojalności - dokończył na temat Szpona.

Lilia 
- Bo co? - warknęła. - Nie wiem, czy pamiętasz, ale to TY mi proponowałeś dołączenie do sfory, choć znałeś mój charakter. - była zła, że się tak rządzi, ale i rozbawiona tym, że myśli, że sprawi, żeby dała sobą pomiatać. Lilia nie zamierzała się zmienić, o nie. Ale jakby na początku zachował się milej, to może poznałby drugą jej stronę. Pff.
- Oh, teraz ci to przeszkadza, tak? - potrząsnęła łbem. - No cóż, trudno, KIURZE. - podkreśliła ostatnie słowo. Chciała go zdenerwować, to fakt, ale nie na tyle, aby ją rozszarpał. I tak by tego nie zrobił.
- Nie mogłam znaleźć tego kundla, bo nagle trop się urwał, ale polował na naszych terenach. To chyba wystarczający powód, aby się tym zająć? - przewróciła oczami. Nie słuchał jej do końca, to było widać. - Prawdopodobnie ten pies kręci się w pobliżu Blokowiska. - dodała po chwili. Właśnie tam czuła jego zapach i tam były resztki upolowanego przez niego gołębia.
- Widziałam go. Wychodził, a gdy spytałam, gdzie idzie, powiedział, że na polowanie. Ruszył w stronę parku. - wreszcie odpowiedź, która może zadowoli przywódcę. Lilia nie mogłaby powiedzieć, że go nie lubi. Po prostu uwielbia go wkurzać.

Kiur
- A więc moja hojna propozycja cię nie satysfakcjonuje? Powinnaś być wdzięczna. Poza sforą w tym pieprzonym mieście nie czekałoby cię nic prócz śmierci. Chcąc tu mieszkać i tak musiałabyś mi ulec, bo niedługo całe te miejsce będzie moje. - wycedził, obnażywszy zęby, unosząc ciemne wargi. - Powtórzę.kolejny raz: NIE TYM TONEM. Wszyscy powinniście mi być wdzięczni, beze mnie nie byłoby tej sfory - byliby samotnicy rozproszeni po ulicach i śpiący po kubłach.
Usłyszawszy odpowiedź dotyczącą Szpona, skinął tylko głową. Po chwili odezwał się już spokojniej.
- Znam zasady rządzące tym światem. Życie za życie: dlatego tu jesteś chociaż wciąż nie rozumiem dlaczego chcesz zostać, nie zgadzając się z niczym, co ci mówię.

Lilia 
Przewróciła oczami, słysząc, jak się wywyższa. Gdyby nie on, to wiele psów by przeżyła. On się rządzi, jakby był jakimś królem, który ma prawo decydować, kto zginie, a kto przeżyje. Rozwydrzony kundel. "Pan świata". Trzeba go zneutralizować...
- To nie jest tak, że się nie zgadzam. Chcę tu zostać, bo nie mam nic lepszego do roboty. Poza tym brakowało mi czyjegoś towarzystwa. - odparła. Szczerze mówiąc już się przyzwyczaiła do krwiożerczego, rozwydrzonego Kiura, który uważa, że jest najważniejszy w całym mieście, zawsze i wszędzie.
- Wydaje mi się, że trochę brakuje jedzenia. Idziesz zapolować? - spróbowała złagodzić atmosferę.

Kiur 
- Jeśli chcesz tu zostać, to słuchaj tego, co mówię i wykonuj polecania bez szemrania. - mruknął Kiur zmęczony całą sytuacją.
Suczka była bezczelna, a on nieustępliwy: mieszanka wybuchowa i to jak.
- Idziemy - odpowiedział na propozycję bez zbędnych komentarzy.
Może rzeczywiście polowanie jest dobrym pomysłem. Jedno było pewne - miała rację, że żarcia brakowało.

Lilia 
Bo co? Bo rozwydrzony książę wyśle na nią swoją wierną świtę? Trudno! To on straci ją, ona nic nie straci.
- W parku widziałam stado gołębi. Możemy tam spróbować. Ewentualnie jest jeszcze na obrzeżach miasta taka łąka z małą, drewnianą budowlą. Nie należy do terenów sfory, ale dużo gryzoni się tam kręci. Króliki, myszy, czasem nawet ptaki chowają się przed upałem. - Lilia miała oczywiście na myśli działkę z drewnianą altanką, ale skąd mogła wiedzieć, że tak się to nazywa? Ale faktem było, że wokół altanki zbierało się wiele zwierząt, w pobliżu budowli utworzyła się wieczna kałuża, z której można pić, gdy nadchodzą upalne dni.

Kiur 
To ona może stracić ż y c i e.
Gdy jest się na czyjejś łasce, to lepiej o tym pamiętać, a Srebrna otoczona była komradami Kiura. Układ był taki: ona zachowuje się dobrze = jest bezpieczna. Od niej zależało jego powodzenie bądź niepowodzenie.
- Prowadź, prowadź. - rzekł, zgodziwszy się na propozycję.
Niespecjalnie palił się do pościgów za zwierzyną. W końcu jeszcze nie był w pełnej formie. Jednakże chętnie obejrzy polującą Lilię pilnując ją, by się nie obijała.
Pod jego komendą nie da się obijać.

Lilia 
Lilii nie obchodziła strata życia. Przecież i tak nic nie miała do roboty, nie miała dla kogo żyć, więc co to za strata? To Kiur straciłby łapy ze sfory. Ups!
Kiwnęłam głową i ruszyła dość szybkim krokiem w stronę parku. Gdy tylko dotarli, jej nos poprowadził ją w stronę stada gołębi. Były dość daleko od siebie, więc złapanie jednego raczej nie zaalarmuje wszystkich ptaków, ale trzeba będzie podejść do tego na spokojnie. Suczka zaczęła powoli kroczyć w stronę ptaków, zajętych poszukiwaniami pożywienia. Będąc dość blisko, zaczęła się skradać. Nagle wyskoczyła z prędkością pędzącego królika i dorwała cel. Połowa stada odleciała, lecz po chwili wróciła. Lilia zaś stała ze zdobyczą w pysku i obserwowała Kiura.

Kiur 
Mało kogo faktycznie nie obchodzi strata życia. To głupota, brak rozwagi, brawura? Hmmm, trudno
o cokolwiek z tych rzeczy podejrzewać Lilię. Zaraz, brawura, brak rozwagi. Kto normalny rzuca się na rozwścieczonego miśka? Kto kwestionuje rozkazy KIURA? Nieważne, nie teraz. Kiur licząc na to, że jego towarzyszka zacznie wreszcie stosować się do jego poleceń, zaczął węszyć w powietrzu, szukając zwierzyny. Co jak co, ale czasy były ciężkie, a każdy ochłap mięsa był na wagę złota. Obejrzał się na Lilię, badając wyraz jej pyska,a potem obserwując jak poluje. Nareszcie, pomyślał z ulgą i sam paroma susami złapał za czarne skrzydło jednego z gawronów przesiadających przy rozwalonej ławce. Zrobiwszy to, wrócił do suczki.
- Zakopmy - rzekł. - Idziemy dalej, potem wrócimy.
  
Lilia 
Kto normalny walczy z niedźwiedziem, wiedząc, że nie ma szans? Można powiedzieć, że Kiur jest hipokrytą. Gdyby nie Lilia, to pewnie już by z niego została sama góra kości. I co, nadal taki pewny swego?
Patrzyła na psa, który wręcz zignorował stadko gołębi na rzecz gawrona. Trudno się dziwić, w końcu jego zdobycz była większa. Mimo wszystko mogli tu jeszcze parę ptaków złapać.
- Nie wolisz jeszcze tu spróbować? Gołębie są tak durne, - jak szanowny pan Kiur, dodała w myśli. - że prawie nie zauważyły, że jednego zabrakło. Moglibyśmy tu złapać jeszcze ze trzy, cztery sztuki. - zmrużyła oczy, patrząc w stronę ptaków. Szybko wykopała dół i wrzuciła tam zdobycz, po czym jeszcze raz spojrzała na przywódcę. Pff.

Kiur 
- Dobrze ci idzie - skomentował krótko Kiur, dalej rozglądając się za zdobyczą. - Może i masz rację, może.
Spojrzał w kierunku gołębi. Lilia mogła się zdziwić, że tak bezczynnie stoi... w bezruchu. Naprawdę. Tylko ogon białego charta powoli majtnął na boki raz i dwa, by po chwili całkowicie znieruchomieć. Minęły niecałe trzy uderzenia serca, a paroma susami wyskoczył w kierunku ptaków, by w ostatniej chwili dopaść jednego z odlatujących za ogon, pociągnąć go i zmiażdżyć zębami. Ptak chwilę szamotał się, próbując się uwolnić, ale Kiur sprowadził go do parteru i jednym kłapnięciem szczęk pozbawił go życia. Reszta ptaków odleciała.
Spojrzał na Lilię.
- Teraz możemy iść - uśmiechnął się i bez zbędnych komentarzy wskazał kierunek.

Lilia 
Łoł. Kiur powiedział COŚ MIŁEGO. KIUR. COŚ MIŁEGO. Coś musiało być nie tak. Czyżby próbował ją podejść inaczej? O nie, panie Kiurze, Lilia nie da się tak łatwo omamić. Nie jest kolejnym słabym kundlem, który da sobą pomiatać.
Patrzyła, jak przywódca sfory kamienieje i już chciała coś powiedzieć, gdy nagle pies wystrzelił i upolował gołębia, jednocześnie przeganiając resztę. Zmarnował świetną okazję, aby wykarmić jego "poddanych". A sam stwierdził, że zdobyczy brakuje. Hipokryta. Otworzyła pysk ze zdumienia i chciała mu wręcz wygarnąć. Zawarczała cicho i ruszyła w kierunek wskazany przez chara.
Węszyła, próbując złapać jakąś woń. Wyczuła zgubionego zająca. Idealnie...

Kiur 
Prychnął, gdy usłyszał jej warknięcie.
Bezczelna jędza, pomyślał, obserwując polującą suczkę. Ale nareszcie się na coś przydaje, uśmiechnął się, unosząc ciemne wargi. Także wyczuł zająca: idealna zwierzyna. Nie minęło dziesięć sekund, a już rzucił się za nim w pościg, by w końcu pochwycić go przed Lilią. Uniósł upolowaną i martwą ją zdobycz do góry, wyglądając zupełnie jakby miał na myśli: "patrz jaki jestem wielki i silny"... i upuścił ją na ziemię, by zaczerpnąć powietrza.
- Starczy - zadecydował. - Wracamy. I tak więcej nie zmieści nam się w pyski.

Lilia 
Zmrużyła oczy, gdy Kiur pochwycił kicające stworzenie przed nią. Przywódca cały czas zdobywał w jej oczach cech, przybliżających go do rozwydrzonego, głupiego szczeniaka, który chce mieć wszystko dla siebie. Cóż... Oby się zmienił, bo Lilia nie ma zamiaru znosić tego żałosnego bachora ani dnia dłużej. Spojrzała, jak chwali się zdobyczą. Gdyby wybiegła chwilę wcześniej, to zdobycz byłaby jej. Trudno.
- Dobra. - mruknęła dość niezadowolonym głosem. Ona nie da rady przenieść więcej? Halina, potrzymaj mi piwo! Podeszła do miejsca, gdzie wcześniej zakopali zdobycze i złapała w zęby dwie sztuki. Spojrzała na Kiura znudzonym wzrokiem i zanim zdążył podejść po ostatnią, wystrzeliły niczym motocykl (o którym przecież nie wiedziała, bo skąd) i popędziła w stronę dworca. Po chwili zatrzymała się, orientując się, że zgubiła przywódcę sfory. Rozejrzała się niepewnie, szukając czegokolwiek, co mogłoby ją doprowadzić do charta.

Kiur 
Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, ta już popędziła w drogę powrotną na dworzec. Chwilę obserwował ją, wiedząc, że i tak ją dogoni. Naprawdę? Chciała ścigać się z chartem? Minął kolejny moment, wziął do pyska upolowaną zdobycz, wystrzelił przed siebie jak strzała i dogonił ją w mgnieniu oka (sory, bejbe - staty :3). Od pewnego czasu zachowywała się zupełnie jakby chciała go totalnie wkurzyć lub po prostu zwrócić na siebie uwagę. Huhm, druga opcja była zdecydowanie ciekawsza od pierwszej noale była w sforze od niedawna (1), nie lubiła go (2), nie miała cieczki (3). Więc, o co tak naprawdę c'mon? Kiur był aż nazbyt dobrze świadomy, że podobał się suczkom... Phi! On podobał się każdemu. Był taki silny, puchaty, wielki... Eeee? O czym tu my?
Dobra. W każdym razie zbliżali już się do dworca.

Lilia 
Nagle chart wręcz pojawił się obok niej. Chwila, czemu uważasz, że nr. 3 jest prawdą, co? Nie znasz jej, więc nie wiesz! Kiur się Lilii mało podobał, co innego niektóre psy ze sfory. Ale nimi też się nie interesowała, bo co jej przyjdzie po głupiej zabawce przywódcy sfory? No raczej nic, prócz zmarnowanego życia. Kiura chciała tylko wkurzyć, bo było to najlepsze zajęcie na świecie. A głupota jej celu tylko to ułatwiała. Nawet, gdyby mogła, to nie zamieniłaby tej roboty za nic. ZA NIC. Ale wróćmy do tego, co się teraz działo...
Lilia zmrużyła oczy, gdy tylko pojawił się obok niej Kiur. Była zawiedziona, że nie dał się zdenerwować. No ej, powinien się teraz wydrzeć, jak to głupia i nieodpowiedzialna jest, a wtedy suczka miała odpowiedzieć tak, żeby wkurzył się jeszcze bardziej! A tak, to wszystkie jej plany legły w gruzach.

Kiur 
Gdyby oba psy czytały w sobie w myślach, to mogłoby dość co najmniej do urwania uszu którejś ze stron. Lilię przed zarobieniem w pysk chroniła tylko przynależność do tak zwanej płci pięknej i rycerski honor zabraniający uderzać z mordą do damy. Wprawdzie Lilia ani szlachetna ani damulkowata nie była, ale nie zmieniało to faktu, że ano nie godzi się. O białym charcie na pewno nie można było powiedzieć, że jest mięczakiem, lizusem lub czymkolwiek innym w tych tonacjach, ale nie był też byle kundlem spod ławki: był ELEGANCKIM DŻENTELMENEM postawionym przez łaskawy los wyżej niż wszystkie inne psy. Był ich królem, emmm alfą, eee nieważne.
- Po co się tak śpieszyć? - mruknął gładkim i pełnym dumy tonem, od którego Lilii mogła się co najwyżej zjeżyć sierść.

Lilia 
Ponownie zmrużyła oczy. Chyba jej trzeba jakieś okulary kupić. Meh.
- A co? Wolisz wlec się jak kulawy kundel? - mruknęła bez żadnej nuty agresji. Co było dziwne, zważywszy na to, jak Lilia zachowywała się wcześniej. Może zmieniła zdanie, co do wysokiego chudzielca? Czy zwyczajnie jest zmęczona?
- Nie wiem, jak tobie, ale mi się nie chce powoli spacerować ze zdobyczą w pysku. - rzuciła mu jeszcze jedno spojrzenie i odwróciła głowę w przód, unosząc ją dumnie. Co mogło wyglądać dość zabawnie przez jej postawę i to, że zazwyczaj tak nie robi. I przez jej zimne, błękitne oczy.

Kiur 
W sumie, to Kiurowi też. Autorka nie ma na tyle pomysłu, że albo chart cały czas mruży oczy, macha ogonem lub cokolwiek, ale to już zupełnie inna historia. Przejdźmy do rzeczy. Zamiast wpatrywać się w te jej piękne, zimne, błękitne oczy po prostu poszedł dalej. Kierunek: Dworzec. W głębi serca liczył też, że Lilia pójdzie za nim bez kolejnych komentarzy.
Wkrótce dotarli w "miejsce docelowe". Park w końcu wcale nie był tak bardzo oddalony od Dworca. Przekraczając jego próg, Kiur poszedł jeszcze kawałek i nie minął moment, a upuścił zwierzynę, którą niósł.
- Zanieś tam, gdzie trzeba. - rzucił krótko i udał się "do siebie", zostawiając suczkę z nowym zadaniem.
Niech robi najwięcej jak się da, zanotowałby w swoim kalendarzyku, gdyby 1) miał go i 2) umiał pisać, a jak wiadomo u zwierząt z tą umiejętnością naprawdę ciężko.

Lilia 
Gdy Kiur wydał jej kolejne POLECENIE, zmrużyła oczy i warknęła gdy tylko się oddalił. Spojrzała zimnym, nieznoszącym sprzeciwu wzrokiem na wchodzącego właśnie Pomruka i przyciszonym głosem poprosiła go, aby zaniósł zdobycze do reszty. Machnęła parę razy ogonem, a gdy kiwnął głową, uśmiechnęła się z wdzięcznością i odeszła. Widzisz, Kiurze? Gdybyś zachowywał się MIŁO, to tak samo piękna Lilia traktowałaby ciebie. No cóż, jego strata.

Sesja Srebrnej i Czerwonofutrego (Lokacja: Kolos na Szczycie)

Srebrna
Srebrna po raz kolejny poszła na obchód, aby ogarnąć tereny. W końcu nie jest tu tak bezpiecznie, wszędzie czyhają jakieś psy. Jednak tu, na wzgórzu pod skałą było bezpiecznie. Głaz był dość stabilny, a powierzchnia dość nierówna, więc wdrapanie się na górę nie sprawiłoby większego problemu. Gorzej byłoby z zejściem, ale o to się aż tak martwić nie trzeba. W końcu to tylko kamień, nie?
Kotka ułożyła się pod skałą w wygodnym, zakrytym miejscu. Wokół zaczęły zbierać się deszczowe chmury, dlatego też nie było mowy o pozostaniu na otwartej przestrzeni. Głaz tworzył idealne zadaszenie.

Czerwonofutry
- Srebrnofutra - szepnął tajemniczy głos, gdy tylko kotka dotknęła łapą powierzchni głazu. - Mówi się do ciebie...
Gdy kotka zignorowała go i wdrapała się na górę, by uhm podziwiać widoki czy coś, głos ponownie szepnął jej do ucha:
- Srebrnofutra.
Czyżby przywódczyni grupy zaczynała mieć kłopoty Z PSYCHIKĄ? Tak właśnie mogła pomyśleć, bo głos mimo, że był zaledwie szeptem, to brzmiał bardzo realnie, a jednocześnie odlegle jakby rozmawiała z echem. Równocześnie nad lasem zaczął zapadać zmrok, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Duch zamilkł, dając Srebrnej czas.

Srebrna
Srebrnofutra... Kto to mówił? Srebrna wdrapała się na skalę ignorując głos. Jednak nie dał jej spokoju. Rozejrzała się.
- Kim jesteś? - spytała spokojnie, acz stanowczo. Rozejrzała się ponownie, ale nikogo nie zauważyła. A może jej się wydawało? A może tak naprawdę oszalała? Nie. Nie mogła. Tupnęła łapą i jeszcze raz omiotła błękitnym wzrokiem okolicę. Nadal nikogo. No pokaż się, tajemniczy głosie!

Czerwonofutry 
- Zamknij oczy - polecił głos.
Brzmiał na nieco zmęczonego. Uhm, o ile głos mógł być zmęczony. Gdy tylko kotka spełniła jego prośbę i zamknęła oczy na dłuższą chwilę niż tylko mrugnięcie, zobaczyła... ciemność. Ha! Co innego spodziewalibyście się ujrzeć po zaciśnięciu powiek? No, proszę. Czyżby kreatywność autora umarła gdzieś i JUŻZAPRASZAMNASTYPĘ? Po kilku uderzeniach serca przywódczyni ukazała się para bladoniebieskich ślepi, a potem cały i kompletny pysk ciemnorudego kota.
- Połóż się - zaproponował. - Będzie ci łatwiej trzymać je zamknięte.
Czy to był żart? Kąciki warg stworzenia na moment uniosły się ku górze, ale był to naprawdę krótki moment.
- Nazywam się Czerwonofutry - przedstawił się nienaturalnie spokojnym i ściszonym głosem. - Byłem u twojego przyjaciela. Nie uwierzył w żadne moje słowo, bo gdyby tak się stało, poleciałby prosto do ciebie.
Ogon rudzielca trzepnął na boki. Po chwili tajemniczy kot przekrzywił łeb. Na jego pobliźniony pysk wpełzł grymas jakby bólu.

Srebrna 
Zrobiła jak głos, lecz nie ujrzała nic, oprócz ciemności. Po chwili jednak jej zamkniętym oczom ukazał się ciemnoczerwony kocur o niebieskich oczach. Ułożyła się wygodnie za jego namową. No tak, pewnie musi zasnąć...
- Komu się pokazałeś? - spytała, nie okazując strachu. Bo po co się bać? To tylko jakiś duch kota, który nawiedza Srebrną we śnie!
- Kim jesteś? - ponowiła wcześniejsze pytanie. - I nie chodzi mi o imię, bo te mi podałeś. Skąd masz możliwość wchodzenia w sny? - zmrużyła oczy we śnie. Chciała wiedzieć wszystko o przybyszu.
- I po co tu jesteś?

Czerwonofutry 
Dziwne.
Kotka zachowywała się jakby zupełnie nie była zaskoczona wizytą tajemniczego gościa. Naprawdę rzadko to się zdarza, gdy ktoś widzi ducha, ale Czerwonofutry miał na koncie wystarczająco dużo dziwnych doświadczeń, by nie być zdziwiony niczym, naprawdę.
- Piołun - odpowiedział krótko na pierwsze pytanie.
Dwa kolejne pytania pozostawił na razie bez odpowiedzi.
- Zacznijmy od tego, że ty nie wiesz, gdzie właśnie jesteś. - powiedział, rozglądając się na około.
Wprawdzie w śnie znajdowali się zawieszeni w ciemności, ale nie zmieniało to faktu, że prawdziwa Srebrna miała pod sobą twardą powierzchnie kamienia. W mgnieniu oka owa "ciemność" zmieniła się na rozmyte tło, na którym widać było pozbawione ostrości sylwetki kotów. Tylko głaz, który mieli pod sobą, zachował swój wyraz. Gdyby Srebrna przyjrzała się zgromadzonym pod skałą kotom, to na pewno kapnęłaby się, że ma przed sobą coś na kształt swojej grupy, ale dużo, dużo większe!
- Pakt - rzekł krótko Czerwonofutry.
Podniósł się na cztery łapy i odsunął na bok. W miejscu, w którym wcześniej siedział znajdował się jego prawie idealny sobowtór! Nie miał tylko tylu blizn i skrzywionej szyi. Obrócony był w stronę siedzących pod głazem kotów. Pysk miał otwarty jakby właśnie do nich przemawiał.
- Spójrz - całą obserwację przerwał chłodny głos kocura. - to moja grupa.
Zerknął na nią bladymi ślepiami.
- Nie takiego następcy szukam - odezwał się. - Pakt może odrodzić się tylko poprzez silnego i walecznego kocura. Ciebie naznaczyło co innego.
Rozmyty obraz drgnął, a Srebrnej ukazały się trzy ciemnoszare kocięta jeszcze z zamkniętymi oczyma.
- Gdyby moja wola spełniła się tamtego dnia - zaczął ponownie. - ...nigdy byś się nie urodziła. Płynie w tobie zdradliwa krew, która przyniosła na świat wiele bólu i cierpienia.
Nastała ciężka cisza. Srebrnej na moment mogło się wydać, że owionęła ich chłodna mgła, przez którą trudniej było oddychać. Wąsy Czerwonofutrego ponownie zadrżały.
- Ponownie zbliża się czas Paktu i Przymierza - rzekł ciemnorudy. - Moim zadaniem jest ostrzegać was przed rozlewem krwi.
Kocur zacisnął zęby.
- Opuść tę skałę. To nie twoje przeznaczenie. - powiedział. - Za okrutne czyny odpłacam ci dobrą radą. Idź do swoich, bo gdy Pakt i Przymierze wrócą, to biada tym, którzy nie znajdą się na czas po swojej stronie granicy.

Srebrna 
- "Ciebie naznaczyło co innego"... O co chodzi? - spytała, gdy kocur skończył mówić. Jego słowa nie miały zbytniego sensu. - "Za okrutne czyny"? Nigdy nie skrzywdziłam żadnego zwierzęcia (polowanie się nie liczy D:<). - zmrużyła oczy i machnęła ogonem. Przecież ona nigdy krzywdy nikomu nie zrobiła! Kot musiał ją z kimś pomylić!
- I jeszcze coś... Czemu nazwałeś mnie... "Srebrnofutra"?

Czerwonofutry 
- Nie zrozumiałaś mnie, Srebrnofutra. Za MOJE okrutne czyny muszę wam zapłacić. - westchnął Czerwonofutry . - Czy wy naprawdę wszyscy myślicie, że wizyta ducha naznacza wybrańców? Nie, wcale tak nie jest. Jestem jedynie łącznikiem, który służy dobrą radą.
Spojrzał ze zbolałym wyrazem pyska na zmieszaną kotkę. Żywi potrafili być naprawdę naiwni. W obliczu tych wszystkich pięknych wizji i snów jakie otrzymywali, to nie było dość zadowalające dla starego przywódcy Paktu. Czemu ją tak nazywał? W sumie robił to odruchowo. Żyjąc (i umierając) w grupie, przyzwyczaił się do bardziej skomplikowanych imion niż takie jak Srebrna czy Blask, a skoro ta miała szare futro, to czemu nie mogła nazywać się Srebrnofutra? Krwawy wyświadczył jej nawet przysługę.
- Nie mam wiele czasu - przypomniał.
Nie chciał się powtarzać.

Srebrna 
Zmrużyła oczy w geście zdenerwowania. Zachowywał się, jakby miała o wszystkim wiedzieć. A przecież widziała go pierwszy raz. Ogółem nigdy, NIGDY nie doświadczyła czegoś takiego, jak wizja, więc jeśli Czerwonofutry jeszcze raz chciałby ją wkurzyć, to wystarczy udawać, że o wszystkim powinna wiedzieć.
- Co takiego zrobiłeś? - powstrzymała się przed dodaniem "dziadku". W końcu skoro "płynie w niej zdradziecka krew" i skoro on zrobił coś złego, to raczej podejrzenia padają na niego, co?
- Dobra, będziemy uważać. - zrobiła minę z serii >:I , po czym rozejrzała się. Kiedy będzie mogła wreszcie sobie pójść?

Czerwonofutry 
Gdyby miał możliwość czytania w myślach, to pewnie skarciłby ją za te przypuszczenia. Przywódca Paktu i skażona krew? Oba wykluczają siebie nawzajem.
- Nie mam wiele czasu - powtórzył po raz drugi lub nawet trzeci. - Ale skoro nalegasz, to proszę.
Przed oczyma Srebrnej mignęła ciemność. Po chwili "świat" wokół nich nabrał ostrzejszych barw, a do płuc kotki wpadło chłodne, nocne powietrze. Gdy kotka obejrzała się na Czerwonofutrego, to mogła spostrzec, że jej rozmówca zmienił się wraz z otoczeniem. Wyglądał nieco na młodziej, nie było tej okropnej blizny na jego głowie. Jednakże najwięcej uwagi skupiało futro kocura: nastroszone i poplamione czerwienią. Przednie łapy do jednej trzeciej długości wyglądały jakby po prostu włożył je do naczynia z czerowną farbą.
- Niemądrze lekceważyć kogoś takiego jak ja - do jej uszu dobiegł szept płynący z za jej głowy.
Zanim zdążyła przeanalizować słowa Czerwonofutrego, to tło ich rozmowy z powrotem wróciło do normy.
- Mówię o zbliżającym się czasie ciężkich wyborów i rozłamu - rzekł. - A ty mnie lekceważysz.
/ FOCH

Srebrna 
Kotka machnęła ogonem. O CO MU DO JASNEJ CHODZIŁO?
- Dobra. Co mam zrobić, co? Wracać? - mruknęła. Jej zachowanie względem przybysza diametralnie się zmieniło. Z poważnej, opanowanej kotki w lekceważącego, pewnego siebie kociaka. ŻAŁOSNE, Srebrna, ŻAŁOSNE. Czyli ten kocur był mordercą. Po co więc jej pomaga? Może ją też chce zabić? Przez myśl przemknęła jej jej grupa. Piołun! Dawno go nie widziała... Co z nim?
- Skoro nie masz wiele czasu, to może powiedz od razu, o co chodzi, a nie ubierasz to w plątaninę słówek. - powiedziała spokojniej, starając się znów brzmieć normalnie. Nie chciałaby przecież, żeby ten kocur sobie poszedł i zostawił ją bez normalnego wytłumaczenia, prawda?

Czerwonofutry 
Ciemne wargi kocura uniosły się, gdy ten pokazał zęby i dostojnym krokiem zbliżył się do Srebrnej, kołysząc pokaźnym ogonem na boki. W porównaniu do niego była maleńkim kociakiem. Czerwonofutry był ogromny i o wiele masywniejszy od przywódczyni małej grupki. Heh, małej, naprawdę małej i nic nie znaczącej grupki w porównaniu do JEGO Paktu, który zmienił historię. Zachowywała się jak rozwydrzone kocię i tak będzie traktowana do czasu aż nie znormalnieje. Gdyby Czerwonofutry miał jakiś wybór, to odwróciłby się i sobie poszedł, ale wtedy straciłby szansę, by zasłużyć na odpoczynek wśród przodków i trafił między duchy zbrodniarzy i zabijaków. To, że miał tę szansę, było wynikiem jedynie miłości pewnej osoby - jednej z niewielu, a może i jedynej, na której Krwawemu zależało.
- Słuchać mnie - kolejny szept.
Mimo iż zdecydowanie nie był on warknięciem, był spokojny i ściszony, to brzmiał wściekle. Spojrzał bladym wzrokiem na Srebrną.
- Czy nie wyraziłem się dostatecznie jasno? - rzekł zimnym tonem, okrążając ją jakby była jego przyszłą ofiarą. - Odejdź stąd, wróć do Przymierza, gdzie jest twoje miejsce. Gdy brudy wypłynął z kanałów, a wraz z nimi ich mieszkańcy, to ponownie nastanie czas Paktu, a z nim być może i czas wojny.

Srebrna 
- No dobrze! - zmarszczyła nos. Ten kot szczerze się nudzi, c'nie? Przecież powtórzył jej to ze TRZY RAZY, zachowując się, jakby była ułomna.
- Mogę już iść? Czy będziesz mnie tu trzymał i powtarzał, jakbym była głupia? - odsunęła się od kocura i machnęła ogonem ze zdenerwowania. Nie była nieodpowiedzialnym, głupim kociakiem, no przepraszam! Odwróciła się od niego.
- Zostaw mnie już. Pójdę. Dziękuję za ostrzeżenie.

Czerwonofutry 
Co poradzisz, gdy kotka zaczyna strzelać focha? Duch pełen zniesmaczenia wycofał się z powrotem w cienie, z których początkowo się wyłonił. Szukanie wybrańca i roznoszenie ostrzeżeń szło... Huhm, jeden nie uwierzył, druga zlekceważyła. Niematerialny ogon przeciął powietrze i wkrótce Czerwonofutry odwróciwszy się, poszedł w swoją stronę, zostawiając za sobą tylko lśniącą poświatę.
/koniec

Zmiany, zmiany, zmiany!

Witam!
Po krótszej/dłuższej (to już pozostawiam Wam do samodzielnej oceny) chwili ciszy powracam, przynosząc nowe aktualizacje. Zacznijmy od sprawy czatu, który został dzisiaj zmieniony. Od teraz trzeba się logować, by z nami tam popisać, ale mam nadzieję, że nie jest to wielka przeszkoda - sam czat, jego wygląd i opcje bardzo mi się podobają, co poskutkowało właśnie taką decyzją.

Co dalej?
(co można zrobić, by jeszcze poprawić rozgrywkę na blogu)

nowa grupa (początkowo stworzona z npc) (5)

38%

nowy quest (4)

31%

nowy szablon (1)

8%

aktualizacja statystyk - więcej opcji dla MG (1)

8%

więcej lokacji (1)

8%

inne (propozycje składać w Ogłoszeniach) (1)

8%

Łącznie gł‚osów: 13

^Kolejną sprawą jest prowadzona przeze mnie sonda, która wykazała... a zresztą zobaczcie sami. Cóż ja na to poradzę xD? Wykażcie się aktywnością, a ja ruszę z nowym questem. Przyznam, że jestem bardzo szczęśliwa, widząc, że wiele osób zadecydowało się oddać głos.

Warto też wspomnieć, że zbliża się aktualizacja statystyk. 

Aktualizacje

Do ogarnięcia:
1. Aktualizacja grup
2. Aktualizacja statystyk i systemu MG
3. Aktualizacja formularza

Ogłoszenie

1. Proszę o aktywność w queście, by zakończyć go przed rozpoczęciem lekcji, gdy każdy będzie zajęty przez szkołę. Chcę uniknąć zastoju na fabule.
2. Niedługo kanały zostaną dodane jako normalne lokacje. Otwieram także możliwość gry postaciami Przymierza (Zakażonymi). Z góry zaświadczam, że nie są to postaci przyklejone na stałe do kanałów, ale powinno się pamiętać o nieufności względem świata zewnętrznego podczas prowadzenia sesji poza nimi.
3. Szukam utalentowanej artystycznie osoby, która z moją pomocą zrobi mapę miasta i okolic.
4. Szukam aktywnej osoby do zagrania postacią specjalną. Wszystko do omówienia na pw.

Kolos na Szczycie

Co też się kryje za tą tajemniczą nazwą?
Gdzieś w Sosnowym Lesie znajduje się wysokie i strome wzgórze, na którego szczycie jest ogromny głaz sterczący do góry niczym palec wskazujący na niebo. Podchodząc bliżej, można spostrzec, że na jego powierzchni znajdują się liczne, podłużne ślady kocich pazurów. Nie układają się w żadne wzory.Po prostu wygląda na to, że w odległych lub mniej odległych czasach ktoś postanowił naostrzyć sobie pazury na twardej powierzchni. Obchodząc głaz z każdej strony, po jakimś czasie zauważa się, że gdyby naprawdę się postarać, to można się na niego wdrapać. Widać stamtąd płaską powierzchnie wzgórza, na którym zmieściłoby się sporo zwierząt.

Rzeka

Przecinająca las rzeka, która wabi wszystkie stworzenia z okolicy, by przyszły zaspokoić pragnienie. Nic dziwnego, że siłą rzeczy pobliskie obszary stały się częstym miejscem spotkań i polowań. Biada temu kto poślizgnie się na przecinających ją w pewnym miejscu kamieniach i wpadnie do wody. Nurt jest rwący i nawet zwierzęta potrafiące pływać czasem padają jego ofiarą. Jednakże przejście przez owy "kamienisty most" jest najszybszym sposobem, by dostać się na drugą stronę, więc zdradliwa metoda nie poszła jeszcze w zapomnienie.

Zniszczona Szopa

Jest to zniszczony budynek znajdujący się bardzo blisko gęstszych zabudowań miejskich. Większe zwierzęta miałyby ogromny problem z dostaniem się do środka, ale dla kota czy też kuny szybko znalazłoby się wejście w postaci jakiejś dziury czy też szpary. Gorzej jest już z wydostaniem się na zewnątrz, hehe. W takim wypadku opcje są dwie: przeciskać się między zwalonymi deskami i belkami z ryzykiem poranienia się lub iść kanałami z ryzykiem... dużym ryzykiem.
Znajduje się tam zejście do tuneli w postaci zwyczajnej dziury z śliską drabinką, na której niejeden już się uszkodził. Na wskutek warunków atmosferycznych: deszczu i wiatru miejsce staje się coraz bardziej dostępne, bo zarówno deski jak i fragmenty dachu są rozsuwane przez najróżniejsze czynniki.
/tylko ostrożnie z tym schodzeniem do tuneli, ludu - tam jest niebezpiecznie, a MG czyha

Wysypisko

Jest to miejsce niedaleko za miastem gdzie ludzie składowali niepotrzebne im rzeczy. Tak więc stoją tam ułożone w wielkie stosy najróżniejsze przedmioty od połamanych lamp zaczynając i na zepsutych samochodach kończąc. Mimo iż to miejsce może wydawać się dosyć niegroźne to tak naprawdę jest to prawdziwe pole minowe. W ziemi bardzo często można ujrzeć powbijane szkło, którego ostre krawędzie czekają tylko, żeby zranić nieuważnego przechodnia. Stosy przedmiotów nie są stabilne tak więc bardzo często spadają z nich rzeczy, które nie znalazły oparcia na drugim przedmiocie. Jeśli ktoś postanawia wejść na wysypisko powinien mieć oczy dookoła głowy.

Wielki Wąwóz

Około dwa kilometry za północną stroną lasu rozciąga się wąwóz. Ma on trzysta metrów długości i piętnaście szerokości. Jeśli podejdzie się do jego krawędzi można ujrzeć malutką rzeczkę płynącą na dnie głębokiej na dwadzieścia pięć metrów rozpadliny. Na drugą stronę owego wąwozu kiedyś można było linowym mostem, który jakiś czas temu rozpadł się na dwie części i zwisa po dwóch stronach kamiennych ścian. Teraz na drugą stronę można dostać się po pniu zwalonego drzewa lub obejść rozpadlinę, jednak zajmuje to dużo więcej czasu.

Sosnowy Las

Jest to zdecydowanie rzadziej odwiedzane miejsce wśród pozamiejskich okolic. Chodzą nawet plotki, że tam straszy. Cóż, nietrudno zgadnąć czemu pojawiają się takie spekulacje: nocą nie jest tam zbyt ciekawie. Pnie i konary wysokich drzew rzucają cienie, tworząc "tygrysie" pręgi na futrach przybyszy. Nietrudno też się zgubić.

Czcionka...

Okej, bo ostatnio było trochę wątpliwości.
Wybieramy czcionkę domyślną przy publikowaniu postów. Wiem, że wcześniej był Arial, ale... no > po prostu. To musi jakoś wyglądać.

Ogłoszeń ciąg dalszy (sprawy techniczne)

Dobra.
Widzę, że aktywność powoli nam wzrasta, za co OGROMNY PLUS. Dostałam także kilka sugestii, które chciałabym omówić w tym poście.
1) Większość z Was przybyła tu z innych blogów, które różnią się od mojego formą pisania. Wielokrotnie sugerowano mi, by zmienić obecny styl (pisanie w kom) na wysyłanie opek, a z drugiej strony duża ilość osób woli właśnie pisać w komentarzach, co odpowiada bardziej forumowej formie. Nie zamierzam robić całkowitego przemeblowania na blogu, zmieniając zasady z kom na opka, ale zamierzam dać Wam możliwość pisania w obu formach. A więc... umawiając się na sesję, możecie zadecydować, że wybieracie motyw wysyłania opowiadań, ale warunki są takie: 1) obustronna zgoda 2) powiadomienie admina. W takim układzie w przypadku walki MG nie pojawia się, ewentualne starcia rozgrywacie według inwencji twórczej.

MÓJ GMAIL TO:

julia.anna450@gmail.com

 

Tutaj wysyłać opka/sugestie > ale przypominam: na pisanie w ten sposób potrzebna jest zgoda. Wyjątkiem są samodzielne opowiadania, które udostępniacie mi w komentarzach pod odpowiednim postem.

2) Quest - podana godzina w poprzednim poście jest tylko umowna > w razie spóźnienia nie wypadacie z gry. Po prostu do czasu Waszego przyjścia na bloga postaci są odgrywane jako NPC. Potem mogą grać normalnie.

3) Od teraz fragmenty pisane przez MG w postach muszą być zaznaczone przez publikującego autora na czerwono.

4) Autorzy powinni udostępnić kontakt (gmail, Howrse...), by w razie zgody na pisanie w opkach, mogli to na bieżąco udostępniać. Nie wyrobię ze wszystkim sama.

5) Przypominam o łapkach w górę na naszej stronie na FB i uzupełnianiu statystyk.

~ Kiur

Ogłoszenie

Pióro: Dostałam wiadomość od Kiura, że czas na kolejne odpisy w queście jest do jutra do 12:00 i osoby, które się zgłosiły, a nie napiszą to do czasu ich przybycia będą odgrywane jako bierne NPC

27-08-16 12:37

 Kiur potwierdza. Nikt nie zgłosił nieobecności, więc myślę, że jest to odpowiedni układ.

...już prawie!

Wracacie, jesteście.
Oto obecna lista osób na questa:
* Shelby
* Gremzan
* Król
* Pióro

Jest to 4/5-6 :D!
Proszę o aktywność i cieszę się trudnych aczkolwiek radosnych postępów. Sprawmy, by Strzask znowu był aktywny.

...i Smuga. Mamy full, ale jeśli ktoś jeszcze chce dołączyć, to zapraszamy.

...quest

2/5 miejsc zajętych <3
Zaczniemy, gdy będzie full.

Stara Farma

Pomiędzy miastem, a lasem mieści się mała, zniszczona farma. Stoi na niej jeden niewielki budynek, który kiedyś był zamieszkany, ale teraz popadł w kompletną ruinę. W przybudówce stoi samochód, który jest cały zardzewiały i w każdej chwili może się rozpaść. Po wschodniej i południowej stronie budynku mieszczą się dwa zarośnięte pola, na których kiedyś rosły plony. Budynek od północnej i zachodniej stronie jest oddzielony od lasu resztkami płotu, który jeszcze jakiś czas temu ogradzał całą farmę.

Zoo

Ogromna przestrzeń pełna klatek, w których kiedyś przebywały zwierzęta dla uciechy i rozrywki ludzi. Teraz to miejsce, niegdyś piękne, wzbudza lęk pośród większości stworzeń, jednak jest dla wielu z nich dobrą kryjówką. Zarośnięte chwastami ścieżki, rozpadające się ławki nie są raczej ładne, a klatki są dziwne - jedne z piaskiem, inne z trawą, inne mają dziury, kiedyś wypełnione wodą. Pręty pordzewiały, a szyby są pełne dziur. Jednak we wszystkich klatkach są domy bądź dachy, mogące stanowić osłonę przed różnymi warunkami pogodowymi.

Targowisko

Rozległy plac o kształcie prostokąta, wokół którego stoi wiele straganów. Większość z nich jest zawalona, dzięki czemu to miejsce pełne kryjówek, ale raczej dla małych zwierząt i tylko wtedy, gdy jest dość ciepło i nie pada deszcz, gdyż spróchniałe drewno i wyblakłe strzępki szorstkich tkanin nie stanowią dobrej ochrony przed deszczem czy mrozem.

Biblioteka

Duży, jednopiętrowy budynek w centrum miasta, pełen regałów i poprzewracanych nierówno, zakurzonych książek o pożółkłych stronach i wyblakłych literach. Książki są wszędzie porozrzucane, a większość z nich jest pogryziona przez gryzonie. Łatwo tam o kichanie. Kryjówek nie ma za wiele, aczkolwiek to doskonale miejsce do gonitwy między wieloma regałami - można tak zmylić niejedno zwierzę, dzięki czemu ma się szansę na ucieczkę. Jest to też dobre miejsce do ukrycia się przed deszczem, gradem czy burzą.

Leśny Staw

Gdzieś z daleka od miasta znajduje się niewielki staw okolony lasem. Stojąca woda może i nie jest zbyt czysta, ale mieszkańcy okolic przychodzą tu napić się wody lub zapolować na coś, co przyszło z tym zamiarem.

Stara altanka

Pośrodku pewnej starej, zarośniętej, pustej działki stoi sobie niewielka, drewniana altanka. Nie jest to miejsce szczególnie użyteczne, jednak jest tam parę starych, rozprutych poduszek, leżaków i nawet jedzenia. Wokół łatwo jest polować, a sama altanka świetnie chroni przed deszczem i wiatrem.

Opuszczona chatka

Dom na przedmieściach, ogrodzony starym, drewnianym płotem. Ściany są lekko zawalone, dach dziurawy, a przez płot przeszedłby nawet wielki pies. W samym budynku znajduje się parę pokoi, do których wręcz nie da się dostać, chyba, że przez pęknięte okna. W środku można znaleźć kanapę, fotel i wielkie, miękkie łóżko w sypialni. To idealne miejsce na odpoczynek po długiej podróży.

Ruiny

Dobre kilka kilometrów za miastem znajduje się tajemnicze miejsce otoczone lasem z każdej strony. Są to ruiny jakiejś starej, bardzo starej budowli. Nie wiadomo, co to było - po konstrukcji pozostały jedynie omszone gruzy i kamienie, gdzieniegdzie belka drewna lub kawałek kraty. Przechodzące zwierzęta powinny uważać, by nie pokaleczyć sobie na nich łap.

Wesołe Miasteczko

Ta, wesołe.
Może kiedyś, ale obecnie jedno z najbardziej przerażająycu miejsc w okolicy. Dziwaczne konstrukcje i figury, pozostałości po kasach wyblakłe z kolorów i olbrzymie "wieżyczki", których przeznaczenia nie potrafi wyjaśnić żadne zwierzę, wszystko to budzi lęk w przechodzących wędrowcach. Szczególnie nocą, gdy wielkie kształty z odległości wydają się zmaterializowanymi cieniami.

Sesja Kiura i Lilii (Lokacja: Las)

Kiur
Pewnego dnia Kiur zadecydował, że odpocznie od miejskiego "zgiełku", a przeganianie obcych zostawi podwładnym i wybierze się na polowanie do lasu. Chart rozejrzał się i zaczął węszyć w powietrzu, licząc na coś, co zabije bez większego trudu. Mało było stworzeń, z którymi by sobie nie.poradził, ale kto wie? - los przynosi różne niespodzianki.

MG
-_-Wiatr wiał lekko w nos charta. Przyniósł mu masę starych zapachów, gdy nagle szczęście się do niego uśmiechnęło. Powiew przyniósł mu woń zająca, prawdopodobnie zagubionego, który kicał sobie niedaleko między drzewami. Jego noga była ranna, więc prawdopodobnie niedawno uciekł innemu drapieżnikowi. Czy Kiur wykorzysta okazję, aby łatwo zdobyć tą mięsistą kupę futra? -_-

Kiur
Tak! Szybko dostrzegł zwierzątko i pomknął za nim, zręcznie przemykając między drzewami. Zapach krwi go pobudził na tyle, że na moment otrząsnął się z wszelkich resztek lenistwa, chcąc po prostu jak najszybciej złapać kicające stworzenie w zęby.

MG
_-_ Zwierzątko usłyszało odgłos łap psa. Rzuciło się do ucieczki, lecz krwawiąca łapa w tym nie pomagała. Użył więc innej techniki. Zakręcał dużo i szybko, na tyle, na ile pozwolił mu ból. Po chwili jednak Kiur pochwycił w zęby zająca i szybko zakończył jego życie. Do nosa dotarł jednak inny zapach. O wiele ostrzejszy od woni gryzonia, którego miał w zębach. Doszedł do tego jeszcze zapach krwi. Wielkiej ilości krwi. Tego chart się nie spodziewał. Co ma zamiar zrobić? _-_

Kiur
Chart zatrzymał się, ściskając martwą już zwierzynę w pysku. Zmarszczył nos. Dotarła do niego ostra woń krwi, która nie należała do zająca, a czegoś innego, co znalazło się w pobliżu. Nie wypuszczając zdobyczy, pewnym krokiem ruszył w stronę, z której tajemniczy zapach był najintensywniejszy. Woń należała do dość rzadkich. Kiur nie przypominał jej sobie.

MG
-_- Kiur zmierzał prosto do miejsca, gdzie czaiło się na niego coś większego. To on jest teraz zającem. Rozejrzał się ostrożnie i jego oczom ukazał się... Wielki niedźwiedź! Pies instynktownie chciał rzucić się do ucieczki, jednak misiek był szybszy. Uderzył go mocno przednią łapą, przez co pies na chwilę stracił orientację i upadł. Na ucieczkę raczej nie ma szans, ale walczyć również będzie trudno. Co robisz, Kiurze? -_-

Kiur: Ogłuszenie

Kiur
Zamarł w miejscu, ujrzawszy niedźwiedzia. Częściowo było to spowodowane siłą uderzenia. Wypuścił zająca z pyska, przez moment zataczając się i czując krew płynącą po boku. Jednak czasu nie było wiele. Mając za sobą drzewo, a przed sobą niewiele miejsca, by się rozbiec, skoczył ku szyi niedźwiedzia, chcąc załapać dodatkowe sekundy, gryząc go i pozbawiając na moment wzroku.

MG
_-_ Niedźwiedź już chciał triumfować, gdy pies wgryzł mu się w szyję. Wiedział, że może tak zyskać chwilę, ale było to też bardzo ryzykowne. Pies wgryzł się w szyję niedźwiedzia, chcąc mocno go zranić, lub chociażby na chwilę rozkojarzyć. Jednak ten zamachnął się łapą, chcąc strącić psa. Jeśli pies nie zacznie atakować celniej, prawdopodobnie zginie w parę rund. Jednak nadal szanse na ucieczkę są nikłe. To co, atakujemy? _-_

Kiur: Ogłuszenie

Kiur
Szanse były. No. Ale dla ogłoszonego psa, który biegnąc na full skręciłby sobie kark na którymś z drzew? Kiur wiedział, że musi walczyć, mimo że słabł od otrzymanych już ran. Czy wiedzieliście, że taki misiek za zwierzyną potrafi biec z prędkością konia wyścigowego podczas gonitwy płaskiej na średnim dystansie? Ha! To teraz już wiecie. Ogłoszony Kiur warknął wściekle, próbując wczepić się zębami w skórę miśka tak, by złapać ją, równocześnie chroniąc się w ten sposób przed zasięgiem zębów i pazurów wroga.

MG
-_- Niedźwiedź był już rozwścieczony, ale wiedział, że lepiej się nie wycofywać. Pies słabł w oczach i mógł być niezłą przekąską. Nagle wgryzł mu się w skórę na brzuchu, chroniąc się przed jego atakami. Mimo, że pies ugryzł mocno i misiek osłabł, to nie dawał za wygraną. Próbował strącić psa łapą, chodź w tymczasowym ustawieniu było to ciężkie. Zamachnął się łapą, celując w bok. -_-

Kiur
Kiur zsunął się z miśka i z zamiarem ucieczki skierował w stronę wolną (przynajmniej na tę chwilę) od drapieżników. Najpierw jednak musi wydostać się z zasięgu groźnego stworzenia, a z tym może być problem zważywszy osłabienie. No! Był za piękny, by umierać! Wcale nie planował tak umrzeć, no. Być zatłuczonym i zeżartym przez miśka!? To niefajna śmierć dla przywódcy sfory. Miał jeszcze tyle do zrobienia... W tejże chwili jednak naprawdę bał się i myślał tylko o przeżyciu.

MG
_-_ Kiur rzucił się do ucieczki, jednak misiek zagrodził mu drogę i zamachnął się. Pies szybko uniknął ciosu. _-_
Nagle z za pleców miśka rozległo się warczenie. Lilia nie zamierzała patrzyć obojętnie na krzywdę innego psa i rzuciła się na kark niedźwiedzia.
Niedźwiedź próbował zrzucić z siebie suczkę, kręcąc łbem i wierzgając.


Kiur
Kiurowi nie pozostało nic innego jak znowu podjąć próbę ucieczki. Od tego zależało w końcu jego życie. Z nadzieją, że uda mu się wygrać, popędził, a przynajmniej spróbował popędzić w przeciwną stronę.

MG
-_- Kiur znów rzucił się do ucieczki, ale z krwawiącymi ranami nie było to łatwe. Niedźwiedź jednak nie chciał go wypuścić i pacnął go łapą w bok, przewracając zdezorientowanego psa. Jednak nie otrzymał żadnych obrażeń.
Lilia zaś dalej gryzła z całych sił kark miśka, który wciąż nie uwolnił się z jej zębów. Niedźwiedź uznał, że pora się zmywać. Łatwy posiłek okazał się mało łatwy.

Lilia
Suczka odczepiła się od futra niedźwiedzia, gdy ten wydał z siebie ryk zrezygnowania i zaczął pędzić w stronę głębi lasu. Lilia spojrzała jeszcze za nim, po czym podeszła do poharatanego psa i obwąchała go.
- Wszystko w porządku? Wyglądasz, jakby ten niedźwiedź chciał cię zjeść. - przechyliła łeb i spojrzała na jego rany. Nie są aż tak głębokie, raczej przeżyje.

Kiur
Jak się okazało, pech nie może być wieczny. W natłoku walki nie zauważył suni, która przybyła mu z odsieczą. Całe szczęście ten cholerny niedźwiedź sobie odpuścił, bo byłoby cienko z oboma psami. Kiur podniósł się do siadu, spojrzał na ranę na boku (nie ma tragedii - mogło być gorzej), na tę na głowie siłą rzeczy nie miał jak spojrzeć, dopiero potem zerknął krytycznym okiem w stronę suni. Wyglądała na zmartwioną.
- A nie chciał? - rzekł z pyskiem skrzywionym w ironicznym grymasie. - Dobry pomysł: wieszać się na niedźwiedziu! Cóż, twój brak rozsądku przynajmniej uratował mi skórę, więc raczej wypada bym podziękował.
Potrząsnął łbem, czując na nim krople krwi.
- Dziękuję - mruknął po chwili niechętnym tonem.
Bycie ratowanym przez kogoś to nie jest sytuacja komfortowa dla przywódcy.

Lilia
Lilia wiedziała, że jakby walka potrwała dłużej, to prawdopodobnie oboje by zginęli z łap niedźwiedzia. Dziękowała więc w myśli siłom wyższym, które skierowały drapieżnika do odwrotu. Słysząc słowa charta zmrużyła oczy.
- Dobry pomysł: walczyć w pojedynkę z niedźwiedziem! - odpowiedziała, imitując głos psa. Nie był zbyt sprytny, bo każdy wiedziałby, że lepiej choć spróbować ucieczki, zamiast gryźć na ślepo. Przecież taki niedźwiedź zmiażdżyłby mu głowę jednym kłapnięciem!
- Nie ma sprawy. Wolałabym nie być następna. - mówiła dość poważnym tonem, ale w jej głosie drżało rozbawienie. W końcu który normalny pies wdaje się w walkę z niedźwiedziem, w dodatku sam?

Kiur
- Nie pozwalaj sobie na zbyt wiele - warknął cicho Kiur. - Nawet z ranami doścignę cię w mgnieniu oka.
Tak. Ale twoim słabym punktem jest to, że gdy się rozpędzisz, to na byle pniaku skręcisz sobie kark. Dlatego potrzebujesz otwartych przestrzeni i dlatego musiałeś atakować, licząc na dezorientację tego miśka, przypomniał sobie biały przywódca sfory.
- I założę się, że nie wiesz z kim rozmawiasz. Jeszcze nie. Jestem Kiur - przywódca okolicznej sfory. - dodał dumnym głosem, ignorując kapiącą krew.

Lilia
- Pff. Z tymi ranami, to najwyżej się wykrwawisz. - mruknęła rozbawiona. On serio myśli, że Lilia jest głupia? On jest ranny, w walce szybko by się wykrwawił. Tym bardziej, że sunia ma dobrze wyćwiczony refleks. Mogłaby jeszcze dołożyć mu parę ran i w nogi!
- Przywódca sfory? To gdzie twoja flota, gotowa oddać życie za lidera? - dogryzła mu. Chart mówił poważnie i ona to wiedziała, ale można jeszcze trochę go podenerwować. - Jestem Lilia.

Kiur
- Lilia - powtórzył Kiur i bez zbędnych słów ruszył przed siebie - w drogę powrotną.
Nie miał o czym z nią rozmawiać. Czuł, że najlepszym wyjściem było po prostu wycofać się z godnością i iść wylizać rany w miejscu dalekim od ciekawskich oczu. Nie miał ani siły ani chęci użerać się z... no, całkiem ładna była - to trzeba przyznać, ale i tak, miał jeszcze ehm dużo do zrobienia.
- Ał - mruknął do siebie, czując ranę w boku.
Szybko jednak otrząsnął się, by iść dalej. Dosyć przygód na dzisiaj.

Lilia
- Ej, gdzie idziesz, panie przywódco? - mruknęła rozbawiona i lekkim krokiem dogoniła go. Wiedziała, że możliwe, że miał jej dość, ale trudno. Jakże przyjemnie było go denerwować. Ale cóż...
- Widzisz? Było się bić z niedźwiedziem? - spojrzała na nim wzrokiem "jesteś serio bardzo głupi". Las był miejscem, gdzie Lilia nie mogła czuć się bezpiecznie, ale mimo to uwielbiała go. Uważała, że jest to najlepsze miejsce świata i nic tego nie zmieni.

Kiur
- W miejsce, gdzie znajdują się psy, dla których wystarczy jedno moje słowo, a skoczą ci do szyi. - odpowiedział krótko.
Nie chciał atakować psa, który dopiero co uratował mu życie, ale powoli zaczynał tracić resztki cierpliwości. Jeszcze nigdy nikt nie ucierał mu nosa!
- Jesteś samotnikiem, prawda? - bardziej stwierdził niż zapytał.
Dawno już nie spotkał innej sfory, z którą mógłby iść na wojnę. Lilia była bardzo zuchwała i pewna siebie. No, zobaczymy.

Lilia
- Ooooh, to tak się odpłacasz za uratowanie twojego nierozważnego tyłka? - bardziej stwierdziła, niż spytała. Nadal sprawiało jej radość denerwowanie Kiura. Nie wiedziała, czemu. Ale miała zamiar jeszcze chwilę go podenerwować.
- Tak, jestem samotnikiem. I szczerze, nie pogardzę jakimś towarzystwem. - zarzuciła sugestią tak oczywistą, że zdziwiłaby się, jakby nie zrozumiał. Pan przywódca sfory ma dług u samotnego psa. To aż się prosi o to, aby ją do tej sfory przygarnął, no proszę was!

Kiur
- Mam ci zapłacić? - zapytał biały chart, ziewając. - Gdybym przyjął cię to sfory, to może nauczyłabyś się pokory. Tylko taką zapłatę mogę - nie! - CHCĘ ci oferować. Nic nie sprawi mi chyba takiej przyjemności jak patrzenie na CIEBIE wykonującą rozkazy.
Przyśpieszył kroku, krzywiąc się z bólu. Ta sunia... niech zna swoje miejsce. Była tylko samotniczką, on przywódcą sfory. Niedźwiedź nie ma tu nic do rzeczy. Przynajmniej tak starał się myśleć Kiur. Co innego, że każde nowe łapy w sforze się do czegoś przydadzą. Nawet gdyby jedynym pożytkiem z niej, było patrzenie jak musi zrezygnować z ciętego języka.

Lilia
Pff. Płacić? Nie, wystarczyłoby właściwie...
- Oj, nie oczekuj zbyt wiele. Nie będę ci codziennie usługiwać jak jakiś mały piesek, panie przywódco. - miała wrażenie, jakby chart się przełamał i zachowywał trochę bardziej w jej stylu. Czyżby wreszcie zaczął ją tolerować?
Lilia nie miała zamiaru być spokojna i z radością wykonywać każdego rozkazu. O nie, taka ona nie jest. Jakby nie patrzeć, to pies nawet jej o pomoc nie prosił, to ONA uratowała mu życie. Nie jakaś tam sfora, tylko właśnie ta suczka, której on miał dość. Ale sfora jest bardzo dobrą opcją. Tylko ona nie miała zamiaru być kolejnym, bezmózgim mięsem armatnim.
- Dołączę do tej twojej sfory, panie przywódco. - znów ostatnie słowa wypowiedziała z lekkim rozbawieniem. No cóż, będzie musiał ją znosić. Swoich słów nie cofnie.

Kiur
 Zobaczymy, kociuś, zobaczymy. - stwierdził borzoi z lekceważeniem wymalowanym na pobliźnionym pysku. - Idziemy na dworzec. Zobaczysz jakie brudy pozbierałem z ulicy.
Miał tu na myśli oczywiście psy. Nie należał przecież do tych, co w celu zdobycia pożywienia grzebią w kubłach na śmieci. Wkrótce dotarł do miasta. Na dworzec był jeszcze kawał drogi, ale ranny chart zamierzał ją wytrzymać mimo bólu i nadwątlonych walką sił. A Lilia niech się trzyma na baczności. Kochaniutka jeszcze nie wie za kim poszła.

Lilia
On na serio uważa, że Lilia zrezygnuje ze swojego zachowania na rzecz sfory? Phi! Chyba śni. Ale cóż, każdy woli co innego. Wydała z siebie ciche "pff" i przytaknęła lekko. Czyli pozna psy, które pozwoliły się traktować jak śmiecie przez jakiegoś rozpuszczonego charta? Matko, ratuj. Ona taką nie będzie, o nie. Nie da się tak łatwo zagiąć. Wytrzyma, już chociażby nawet na złość Kiurowi. Jeszcze zobaczymy, kto kogo ustawi.
/koniec

Sesja Pióra i Kiura (Lokacja: Cmentarz)

Pióro
Pióro szedł właśnie przez cmentarz rozglądając się bardzo uważnie. Te wszystkie kamienne nagrobki nie były dla niego dobrym znakiem. Oznaczały, że zbyt blisko miasta się znalazł. Musi stąd wyjść zanim ktoś go znajdzie. Jednak nie było to takie proste. Mur w okół cmentarza był zbyt wysoki i młody lisek nie przeskoczyłby przez niego nawet gdyby skoczył z jednej z tych kamiennych płyt. Sama parcela była bardzo duża i Pióro ewidentnie zgubiłby się gdyby nie to, że szedł wzdłuż wspomnianego wcześniej muru. Sytuacja, w której lisek się właśnie znajdował była naprawdę kiepska.

Kiur
Naprawdę kiepska.
Bo oto nadchodził królewicz, na szczęście bez swojej wiernej świty złożonej głównie ze skorych do bijatyki osiłków. Kiur zbyt skory do walki nie był, za to świetnie świecił przykładem. A co aktualnie robił? Są trzy opcje: a)czyścić futro b)patrolować c)jeść d)spać. Ach, cztery - wybaczcie.
Otóż... odpowiedź b! Patrolował. Wprawdzie opuszczony cmentarz nie leżał w granicach jego terytorium, ale poczekajcie: to szybko może się zmienić. Musiał też odpocząć od głupoty swoich podwładnych. Wtedy jego oczom ukazał się lisek. Kiur uśmiechnął się do siebie lecz, gdy tylko stanął oko w oko z przybyszem, jego pysk spoważniał.
- Dokąd zmierzasz, młody?

Pióro
O nie. Lisek wpakował się teraz w niemałe tarapaty...znowu. Co teraz ma zrobić? Na tym zniszczonym cmentarzu nie ma żadnych kryjówek, w których mógłby się schować. Teraz chyba jedyną opcją zostaje mu próba zagadania psa i ucieczka kiedy ten nie będzie na nim skupiony. Jeśli oczywiście standardowa wymówka nie zadziała.
-Ja...po prostu przechodzę. Znajdę tylko wyjście i już mnie nie ma.-Odparł. Może jednak mu się uda? Może jednak limit szczęścia jeszcze nie został wykorzystany?

Kiur
- Tak szybko odchodzisz? - mruknął Kiur, powoli kładąc się na ziemi z łbem podpartym na długich, przednich łapach.
Ach, te patrolowanie. Męczące. Czemu Brudny Pysk nie sprawdzi tego obsz... ano, przecież cmentarz nie należy do nas. Jeszcze. Kiur zapomniał chwilowo, że wcale nie patrolował, a obijał się gdzieś poza terenem sfory pod pretekstem załatwiania ważnych spraw. I tak męczące.

Pióro
I kij. Nie zadziałało. Tak więc Pióro musiał zacząć wcielać swój drugi plan w życie. Nagle pies położył się i jego pysk znalazł się jeszcze bliżej liska. W normalnej sytuacji Pióro w tym momencie zmył by się tak szybko, że żaden ślad po nim by nie został, ale ta sytuacja była inna. Pies był bardzo duży i nawet kiedy leży mógłby wstać i szybko go dogonić. Może i lisek jest szybki, ale w porównaniu do tego psa, który jest od niego większy chyba dwa razy jest wolny jak żółw. Sytuacja zaczęła robić się coraz bardziej nieciekawa.

Kiur
Gdyby Kiur zechciał go gonić, to nie miałby najmniejszych szans, by mu uciec. Mało które zwierzę lądowe jest w stanie przegonić charta, nawet mieszankę - nawet jeśli był on wówczas w leniwym nastroju i niezbyt dobrej formie.
- Wszyscy tak szybko odchodzą... - rzekł melancholijnym tonem. - Takie smutne powiedzonko, znasz? Znasz. Chodź tu, potem najwyżej cię upoluję, ale teraz chcę sobie poleżeć.

Pióro
A w życiu! Za jakiego głupka ten pies go uważa? Po co miałby przybliżać sobie moment śmierci podchodząc do niego? Lisek cofnął się kilka kroków jak na złość. O nie! Pióro zamierzał sobie jeszcze trochę pożyć.
-Czy ty mnie uważasz za idiotę?-Zapytał.-Nie zamierzam dać się zabić.

Kiur
Za idiotę? Cóż, był młody, był mały, był bezbronny, chodził sam po wielkim mieście. Może nie miał wyboru. Mało która psia sfora przyjmie lisa, brrr...
- Nie zamierzam cię zabić - dopowiedział Kiur, ziewając. - Jestem tu na patrolu, mam ważniejsze sprawy na głowie niż polowanie, którym zajmą się moi... przyjaciele. Powtórzę pytanie: dokąd idziesz? O, i co tu robisz sam? Nie jest tu bardzo bezpiecznie.

Pióro
Nagle pies zaczął interesować się bezpieczeństwem Pióra kiedy jeszcze przed chwilą chciał go upolować? Coś tu było bardzo nie tak. Takim jak on nie można ufać.
-Przed siebie.-Powiedział.-Nie mam wyznaczonego celu.-Cel, do którego się dąży był dla Pióra ograniczeniem, a przecież odchodząc ze stada chciał uwolnić się od ograniczeń tak więc on po prostu szedł i zdawał się na to co los mu przyniesie. To było według niego dużo ciekawsze.

Kiur
Takim jak on nie można ufać, Amerykę odkrył, naprawdę. Wiele psów nie ufało Kiurowi, uważając go za kanalię i nieroba, który pragnie jedynie wykorzystywać innych, zdając się na swoje zdolności aktorskie i wielkość. Po części mieli nawet rację, ale życie nigdy nie jest czarno-białe. Chart miewał też swoje zalety, do tego jednak wrócimy innym razem.
- Widziałeś jakieś psy w okolicy?

Pióro
- N-nie-Skłamał lisek. Nie wiedział czego może się po nim spodziewać więc nie zamierzał mu powiedzieć nic przydatnego. Jeśli ta psia sfora, w której on jest się powiększy mogą być nie lada problemy. Ten pies nie wydaje się być przyjaźnie nastawiony do kogokolwiek. Pióro zaczął się cofać i przy okazji rozejrzał się. Jego oczom ukazał się mały, rozwalony budynek tuż przy płocie. Był w miarę niedaleko. Może liskowi uda się tak zagadać psa, że jakimś cudem przybliży się do niego i wskoczy na dach. Jeśli mu się uda chart zobaczy tylko jak przeskakuje przez płot i nie będzie w stanie go już zatrzymać, bo zanim znajdzie wyjście on będzie już daleko w lesie.

Kiur
- Nie? - upewnił się Kiur, w głębi mózgu (bo serca czasem mu brakowało) wiedząc, że młody coś ściemnia.
Cóż, dodatkowy patrol nie zaszkodzi. W sumie nawet nie będzie musiał ruszyć się daleko, ktoś zrobi to za niego, nie? Przywileje szlachty, heh. W końcu po jakimś czasie dłuższym czy krótszym wstał powoli i sadzając zadek na ziemi, wciąż spoglądał na liska i rzekł:
- Coś mi tu ściemniasz - powiedział, ale szybko zakończył sprawę. - Ale nie ma to znaczenia, uwierz. Obcy na terenach sfory nigdy nie przebywają zbyt długo. Jednakże czasem zdarza się, że o wiele dłużej niżby tego chcieli.

Pióro
Serce Pióra zaczęło walić w jego piersi tak mocno jakby chciało wyskoczyć z niego i uciec gdzie pieprz rośnie. Po tym co usłyszał wywnioskował, że jeśli szybko się z tąd nie wyniesie to zostanie zdobyczą dla sfory. Lisek postąpił dwa kroki w stronę budynku. Może i nie dało to wiele, ale jednak zbliżył się o dwa kroki do swojego celu. W tej sytuacji to jednak lepiej niż nic.
-Co masz na myśli?-Zapytał tylko po to, żeby odwrócić uwagę psa od swoich poczynań. Tak naprawdę dobrze wiedział o co psu chodzi. "Uciekaj! Szybko!" Mówił mu wewnętrzny głos, ale Pióro starał mu się oprzeć. Pośpiech tutaj nic nie zdziała. Pióro zrobił jeszcze jeden krok i stanął. Tyle na razie wystarczy. Za dużo ruchów w jednej chwili mogłoby go pozbawić szansy ucieczki.

Kiur
- To, że są miejsca, gdzie lepiej nie wyczyniać głupot, lisie. - odpowiedział przywódca sfory z krnąbrnym uśmieszkiem. - Wasz gatunek postrzegany jest za wyjątkowych spryciarzy, ale nie ze mną lisie numery, młodziku.
Ucho charta leniwie skłoniło się w stronę Pióra. Nie, nie zamierzał go krzwydzić. Mógł sobie uciekać - borzoi i tak za nim nie pobiegnie, był najedzony i niespecjalnie łaknął pościgu za psokształtnym zwierzem.
- Niedługo moje terytorium obejmie całe miasto - rzekł krótko.
Ach, jaki on był dumny ze swojego planu. Szkoda gadać, ale taki fakt. Zamierzał nie tylko rządzić sforą, ale też rządzić JEDYNĄ sforą w okolicy.
- Więc jeśli chcesz z jakiegoś powodu uciekać, to radzę daleko.

Pióro
Lis był trochę zaskoczony kiedy usłyszał, że może sobie uciec. Nie spodziewał się takiego obrotu sprawy. A co do miasta... Jak ten pies chce sobie nim rządzić to niech nim rządzi. Pióra to wcale nie interesowało.
-Nie zamierzam się nawet zbliżyć do tego okropnego miejsca. Mam lepsze rzeczy do roboty niż igranie ze śmiercią.-Powiedział i rzucił się pędem w stronę budynku, a następnie kilkoma sprawnymi ruchami wskoczył na blaszany dach. Lisek szybko spojrzał czy za płotem nie stoi żaden pies z tej jego sfory, a kiedy stwierdził, że jest bezpiecznie przeskoczył na drugą stronę rzucając jeszcze na odchodnym.-Jeśli z lasem nic się nie stanie to chyba nic mnie nie zmusi, żeby iść do tego miejsca.
Lisek popędził w stronę lasu jak strzała. Po chwili nie było po nim śladu.

Kiur
Chart powlókł się za nim z mdłymi iskierkami rozbawienia w ślepiach. Zdążył zobaczyć jak ten ucieka i gdyby chciał, to dogoniłby go bez większego trudu. Mało było stworzeń, które by potrafiły biegać tak szybko jak on. Ta zdolność niezbyt przydawała się na zamkniętych i ograniczonych przestrzeniach, więc Kiur rzadko polował sam, będąc w mieście. Najlepszym obszarem dla niego były łąki, gdzie mógł się rozbiegać bez ryzyka skręcenia sobie karku na jakiejś ławce lub murze. Tym trzeba wytłumaczyć jego wędrówki poza zabudowane tereny. Chwilę wpatrywał się w ślad za Piórem, by w końcu skierować się w drogę powrotną.

/koniec

Sesja Pióra i Króla (Lokacja: Leśna Polanka)

Pióro
Pióro wszedł na polankę wiedziony zapachem królika. Kiedy go zobaczył przykucnął w kępce wysokiej trawy i zaczął powolutku czołgać się w stronę swojej ofiary. Na szczęście wiatr wiał na jego korzyść i kiedy królik zorientował się, że nie jest sam było już za późno. Lisek skoczył i w jednej chwili królik stał się jego obiadem. Pióro położył się i zaczął łapczywie pałaszować zdobycz. Po długich godzinach bez żadnego posiłku nie zwracał uwagi na to, że leży całkowicie odsłonięty na środku polany. Teraz liczyło się dla niego tylko zapełnienie pustego brzucha.
Kiedy lisek skończył jeść dotarło do niego, że popełnił ogromny błąd. Przecież teraz był kompletnie odsłonięty. Gdyby nie miał szczęścia już dawno pewnie coś by go zjadło. Kiedy Piórko zaczął rozglądać się uważnie czy nic nie skrada się w jego stronę poczuł na sobie czyjś wzrok. W tym momencie każdy włosek jego rudego futerka zjeżył się. Lisek szybko wskoczył w kępę wysokiej trawy, z której wcześniej zaczął się czołgać do królika. Pomyślał, że może jeśli posiedzi w tej trawie jakiś czas to ten, kto go obserwuje zniechęci się i sobie pójdzie.

Król 
Król szedł, węsząc, bo nadeszła pora na zjedzenie czegokolwiek. Chciał coś znaleźć lub upolować. W końcu teraz to jedna z najważniejszych rzeczy. Ale wiedział, że może tutaj być wiele innych zwierząt, również głodnych, lecz niekoniecznie przyjacielskich i chętnych do podzielenia się czymkolwiek. Szukał tak już trochę czasu, ale nie udało mu się jeszcze niczego zjeść. Musi się bardziej postarać. Nadal węszył, starał się jak najbardziej mógł zachować ciszę, by nic nie uciekło. Nagle poczuł krew. Jedzenie! Poszedł tam szybciej, ale nadal starał się zachowywać cicho. Ale jedzenia już tam nie było. Zamiast tego był lis i był kot. Ale młody pies jeszcze o tym nie wiedział. Myśląc, że jest tutaj całkowicie sam, wyszedł na środek polany. Przez chwilę tam węszył, lecz jedzenia nie było. Ktoś inny miał tu posiłek przed nim. Przyszedł za późno. Westchnął cicho i usiadł. Odpocznie sobie chwilę i kontynuuje poszukiwania jedzenia.

Pióro
Pióro wyjrzał cicho ze swojej kryjówki i rozejrzał się. Był przekonany, że ktoś tutaj szedł. Zobaczył, że teraz w miejscu gdzie wcześniej był on sam teraz siedział duży, czarno-biały pies. Lisek wrócił szybko do swojej kryjówki robiąc przy tym trochę hałasu. Po chwili skarcił się w myślach kiedy uświadomił sobie, że znów popełnił błąd, który może mieć nieciekawe skutki. Przecież jeśli ten pies nie jest przyjaźnie nastawiony to może być już po nim. Jednak teraz nie miał już wyboru. Jeśli ten pies go usłyszał musi być przygotowany do ewentualnej walki, bo uciec raczej mu nie zdoła. Lisek przybrał odpowiednią pozycję do skoku i czekał na dalszy rozwój wypadków.

Król 
Pies tymczasem nadal sobie spokojnie odpoczywał, położył pysk na przednich łapach i odetchnął z ulgą. W końcu może odpocząć, a pomimo tego, że uwielbia skakać i biegać, czasami lubi to robić. Nagle coś usłyszał. Momentalnie podniósł łebek, patrząc w stronę wysokiej trawy. Może to jakieś jedzenie? Wstał i starał się podejść tam jak najciszej. Ale nie poczuł zająca, nie poczuł ptaka, lecz inne zwierzę. Lis. Może i Król był młody, ale spotkał już w swoim życiu lisa i zapamiętał jak on pachniał.
- Lis. - powiedział. - Nie zamierzam zrobić ci krzywdy. - po tych słowach cofnął się kilka kroków w tył, nadal patrząc w kępę trawy. Czy stamtąd wyjdzie? A może ucieknie? A co, jeśli zaatakuje? Pies miał nadzieję, że tak się nie stanie.

Pióro
Lisek zobaczył jak pies powoli zbliża się do jego kryjówki. Pióro jeszcze bardziej napiął się. Nie zamierzał poddać się bez walki. Nagle pies oświadczył, że nie chce mu zrobić krzywdy i cofnął się kilka kroków. To kompletnie go zdezorientowało. Jednak teraz Pióro postanowił być bardziej ostrożny. Co jeśli ten pies kłamie i tylko czeka na dobrą okazję do ataku? Lisek zaczął analizować każdą możliwość. Ucieczka nie wchodziła w grę. Pies złapałby go bez najmniejszego problemu. Natomiast wyjście z kryjówki było zbyt ryzykowne. Więc została tylko jedna opcja.
-Skąd mam wiedzieć, że mogę ci zaufać?-Zapytał prosto z mostu.

Król 
Król tymczasem, kiedy lis wszystko analizował, usiadł sobie i nadal przyglądał się trawie. Sam był gotowy do obrony, gdyby mniejszy psowaty postanowił zaatakować, ale równocześnie wyglądał na wesołego. Co chwilę machał ogonem, jakby to miało zachęcić lisa do wyjścia z kryjówki. Oczywiście ten nie ruszał się z miejsca
- Nie mam ochoty na jedzenie tych podobnych do psów. Mogę ci obiecać, że cię nie zaatakuję, ale jeśli to ci nie wystarczy... - położył się, nadal patrząc na kryjówkę lisa. - Położę się. Raczej nie zaatakuję bardzo szybko wygodnie sobie leżąc. I... jeśli nadal obawiasz się, że zaatakuję, możesz być daleko ode mnie, tak, żebym cię nie dosięgnął. Wiesz, szukałem jedzenia, ale jednak zrobię sobie dłuższą przerwę. Nie umiem nawet polować na lisy. Jem głównie ptaki i to, co znajdę. - starał się przekonać lisa. Przewrócił się na bok. No jak niby miałby się momentalnie zerwać i z zaskoczenia zaatakować? Nie dałby rady. Teraz miał ochotę na rozmowę z tym lisem, w końcu to też takie psowate, czyli prawie jakby mówił do psa! A on nie chciał polować na psy, o nie!

Pióro
Pióro zastanowił się chwilę, a potem wychylił się z trawy. Pies faktycznie leżał na boku co nie ułatwia mu raczej ataku. Teraz lisek miał idealny moment na ucieczkę, ale nagle poczuł potrzebę porozmawiania z drugim zwierzęciem, jednak nie zamierzał zrezygnować z ostrożności. Tak więc Pióro wyszedł ze swojej kryjówki cały czas w gotowości do natychmiastowej reakcji i cofnął się o kilka kroków nie spuszczając wzroku z psa.
-Jestem Pióro.-Lisek postanowił znów zaryzykować i przedstawić się. Może faktycznie nie było powodów do strachu?

Król 
Czyli jednak lis wyszedł z kryjówki! Królowi zrobiło się aż miło, że mniejszy psowaty nie uciekł ani nie zaatakował. Pies nie chciał walki, wolał zaprzyjaźniać się z innymi i im pomagać. Choć tak właściwie nie poznał jeszcze wielu takich, którzy nie chcieli walczyć... Ogólnie spotykał mało psowatych. Jeśli już ktoś go atakował, był to na przykład szczur. Wtedy Król natychmiast uciekał i na całe szczęście nie miał już żadnych blizn po ugryzieniach.
- Miło mi cię poznać. - postanowił się nie podnosić i nadal leżał na boku. - Mam na imię Król. - przyjrzał się lepiej nowo poznanemu. Kiedy ostatnio widział lisa, ten był bardziej zdenerwowany. To nie dziwne, skoro szczeniak wszedł na jego teren. Król został przegoniony i na całe szczęście skończyło się bez ran. Tym razem byłoby najlepiej, gdyby nikt nie warczał i nie gonił innych.

Pióro
Pióro rozluźnił się trochę kiedy zobaczył, że pies dalej nie zamierzał go atakować. Nawet sobie usiadł. Kiedy lis przestał być zaślepiony strachem o swoje życie przyjrzał się Królowi bardzo dokładnie. Pies wyglądał na tylko trochę starszego od niego samego. Może to dlatego był tak przyjaźnie do niego nastawiony? Przecież każde inne zwierze wykorzystałoby już pierwszą okazję, żeby zdobyć pożywienie w tym ubogim środowisku.
-Mi też miło poznać.-Powiedział.-Mam do ciebie pytanie. Dlaczego nie wykorzystałeś okazji?  

Król zamachał ogonem, widząc, że lis siada. Nie ucieknie? Wspaniale! Czyli będą mogli porozmawiać. Pies właśnie tego chciał, bo zapolować może później. Cały czas przyglądał się psowatemu.
- Nie chcę polować na lisy, nie umiem polować na lisy i nie jestem jakoś okropnie głodny. Wytrzymam jeszcze jakiś czas i mogę upolować coś mniejszego. - odpowiedział. Ten lis jest jeszcze młody, tak samo jak Król. Pewnie wie, jak to jest próbować przetrwać jeszcze nie umiejąc wielu rzeczy. Że chyba matka tego lisa zdążyła go nauczyć...

Pióro
Lisek przeanalizował słowa psa i jedna rzecz w tej wypowiedzi nie miała dla niego sensu. Przecież jeśli pies umie polować to przecież umie polować na wszystko, a nie tylko na kilka gatunków zwierząt. Jednak skoro on nie chce polować na lisy to już inna sprawa. Pióro na pewno nie będzie go do tego zmuszał. To przecież byłoby samobójstwo. Po co ma kusić los? Sytuacja, w której znalazł się teraz jest mu zdecydowanie bardziej na rękę.
-Rozumiem.-Skłamał. Tak naprawdę jego młody umysł nie pojmował jak można przepuścić taką okazję. Matka zawsze uczyła go, żeby wykorzystywać każdą okazję, bo w tym świecie, albo zabijasz, albo giniesz.  

Król 
Niestety, ale Król w swoim życiu polował głównie na patki, bo nie nauczył się jak atakować większe zwierzęta. Atak na lisa byłby dużym ryzykiem i pies dobrze o tym wiedział. Wolał sobie jeszcze pożyć. Choć to mniejsze zwierzę od niego, ma kły i pazury.
- Jesteś tutaj sam? - zapytał po chwili. Może ten młody lis ma gdzieś tutaj rodzinę i po prostu się od niej odłączył? Właściwie to nawet możliwe. Król był całkowicie sam.

Pióro
-Tak.-Odparł z kamiennym wyrazem twarzy. Lisy w jego wieku powinny przecież już same sobie radzić. Pióro spojrzał na swojego rozmówcę.-A ty?-Zapytał. Jeśli teraz pies odpowie, że nikogo z nim nie ma to znaczy, że nie ma żadnego zagrożenia z jego strony i lisek będzie mógł porozmawiać z nim bez obawy o swoje życie. Jednak jeśli odpowie, że jest z nim ktoś jeszcze trzeba będzie jak najszybciej się stąd zmyć. Zawsze trzeba się upewnić nawet co do najmniejszego szczegółu jeśli chce się być bezpiecznym. Nie można zawsze polegać na szczęściu, którego limit na dzisiaj Pióro już pewnie wykorzystał.

Król 
A jednak jest sam. Król jakoś nie wiedział za dużo o lisach, więc zastanawiał się aż, w jakim wieku stają się dorosłe. Ten był młody.
- Ja też. - powiedział, nadal mając całkowicie przyjazny wyraz pyszczka. Nie chciał przestraszyć tego lisa. Pióro był raczej w porządku, bo nie atakował i nie był agresywny. Takie rzeczy wystarczały, by Król kogoś polubił. Ale nie wie prawie nic o nowo poznanym, więc przyjacielem go teraz nie nazwie, i kto wie, czy kiedykolwiek będzie go tak nazywał. Teraz ten pies jest raczej samotny.

Pióro
Skoro teraz Pióro był pewien, że ze strony psa nic mu nie grozi postanowił rozluźnić się całkowicie. Tak więc lisek odetchnął z ulgą i położył się. Teraz mogli ze sobą spokojnie porozmawiać. Właśnie wtedy rudzielca olśniło, że nie wie o czym mogliby porozmawiać. Już dawno nie miał kontaktu z drugim zwierzęciem. Zapadła niezręczna cisza. Lisek zaczął głowić się nad tematem do rozmowy, ale jak na złość nic nie chciało przyjść mu do głowy.

Król 
Król tymczasem również zastanawiał się nad tematem do rozmowy, bo kiedy wędrował sobie samotnie, z nikim nie rozmawiał, że chyba mówił coś do samego siebie, co zdarzało się jednak rzadko. Powinien częściej kogoś spotykać, żeby nigdy nie trwała taka niezręczna cisza!
- Mieszkasz w tych okolicach? - zapytał nagle, bo była to jedyna rzecz, jaka wpadła mu wtedy do głowy. - Ja urodziłem się w mieście, niedawno tam byłem, ale teraz akurat przyszedłem tutaj. Chodzę w różne miejsca. - potem, zadowolony, że powiedział cokolwiek dłuższego przerywając ciszę, zaczął czekać na odpowiedź.

Pióro
Pióro aż wzdrygnął się kiedy pies nagle wyrwał go z zamyślenia. Jak na złość nie udało mu się dosłyszeć pytania, ale po dalszej części wypowiedzi Króla już wiedział o co chodzi.
-Nie. Jak na razie to podróżuję tu i tam. Jeszcze nigdy jakoś nie zastanawiałem się nad osiedleniem się gdziekolwiek.-Odpowiedział. Lisek nigdy nie był typem, który lubił siedzieć w jednym miejscu. Zawsze lubił penetrować nowe miejsca. Po części z tego powodu znalazł się na tej polanie. Stado było dla niego tylko kulą u nogi. Zbyt wolno się przemieszczało, a Pióro od zawsze był niecierpliwy i ciekawski.-Ej! Skoro urodziłeś się w tym mieście niedaleko to tam też chyba jest twoja rodzina prawda? Czemu w takim razie podróżujesz sam?

Król 
- To tak jak ja! Odkąd podróżuję sam nigdy nie mieszkałem w żadnym miejscu dłużej niż kilka dni. - uśmiechnął się. Oczywiście takie życie pełne szukania kryjówek mu wcale nie przeszkadzało i cieszył się, że nie musi ciągle wracać w jedno miejsce kiedy pewnego dnia odejdzie stamtąd dalej. To na pewno stałoby się szybko, bo Król uwielbia chodzić tam, gdzie chce i odkrywać nowe, ciekawe miejsca. Oznaczało to również ryzyko wejścia na czyjeś terytorium, lecz młody pies co jakiś czas podczas swoich wędrówek zatrzymuje się, by dokładnie powęszyć.
- Nie. Nie ma tam mojej rodziny. A przynajmniej nic o tym nie wiem. Moja mama pewnie nadal by ze mną podróżowała, ale nie żyje. - powiedział ciszej. Nadal pamiętał to wszystko jakby wydarzyło się niemalże przed chwilą.

Pióro
Oł...Wybacz.-Piórkowi zrobiło się głupio kiedy usłyszał odpowiedź. Nie chciał sprawić, żeby psu było smutno.-Nie wiedziałem.-Niech to. Jak zwykle musiał coś palnąć nie tak. Teraz poznał kogoś, kto nie chce go zjeść i jak zwykle musiał wszystko spaprać. Znowu zapadła ta niezręczna cisza. Dlaczego ona musi zapadać tak często?! Lisek naprawdę zbyt długo żył w samotności skoro teraz nawet zwykła rozmowa mu nie wychodzi. Jak tak dalej pójdzie to jeszcze kiedyś zacznie mówić do samego siebie.

Król 
- Nie szkodzi. Przyzwyczaiłem się do życia samotnie... - powiedział. Uśmiechnął się lekko, pokazując, że wszystko jest w porządku. Zdarza się, że ktoś powie coś nie tak. Postanowił nie pytać lisa o jego rodzinę, bo jeszcze okaże się, że on też pozostał sam. Król nie chciał, żeby komukolwiek było smutno, więc wolał nie ryzykować. Zaczął myśleć nad tym, co mógłby znów powiedzieć. Może da teraz szansę temu liskowi? Ale jeśli mniejszy psowaty się nie odezwie, niezręczna cisza się nie zakończy. To byłoby bardzo złe!
Nieważne, jak bardzo starał się myśleć, nie wiedział, na jaki temat mogliby porozmawiać.

Pióro
Pióro starał się wymyśleć cokolwiek, żeby przerwać tę niezręczną ciszę. Myślał tak intensywnie, że w pewnym momencie miał wrażenie, że jego głowa zaraz eksploduje i wtedy doznał olśnienia.
-Widziałeś może jakieś ładne miejsca kiedy podróżowałeś?-Zapytał. Może i nie było to zbyt wyszukane pytanie, ale to była pierwsza rzecz jaka wpadła mu do głowy. Naprawdę musiał więcej rozmawiać... Przecież to nie dopuszczalne, żeby nie umieć przeprowadzić zwykłej rozmowy. Eh. Przynajmniej przerwał tą niezręczną ciszę, która trwała już zdecydowanie zbyt długo.

Król 
Król niestety niczego nie wymyślił, nawet, jeśli bardzo dużo w tamtej chwili myślał. Najwyraźniej rozmawianie jest trudniejsze, niż mu się wydawało! Na całe szczęście w końcu lis coś powiedział. Młody pies przez chwilę milczał, zastanawiając się nad odpowiedzią. Tak właściwie to była prosta. Tak, widział ładne miejsce, do tego niedawno!
- Tak. W mieście jest pewne bardzo ładne miejsce, oczywiście nie zawsze bezpieczne, ale można tam znaleźć wspaniałe rzeczy! Jest tam zielono, bo są rośliny, jest ich więcej, niż w innych miejscach w mieście. - powiedział. - A ty widziałeś jakieś ładne miejsca? - zapytał. Nie chciał, by ponownie zapanowała niezręczna cisza. Może lepiej od razu zacznie myśleć nad tym, co mógłby potem powiedzieć...

Pióro
-W sumie...to chyba nie.-Odparł.-Chyba, że las to dla ciebie ładne miejsce.-Dla liska las nie był niczym specjalnym. Przecież tam się urodził, ale Król może mieć inne zdanie na ten temat. Może dla niego las jest jakimś specjalnym miejscem. Tego nie mógł wiedzieć.
-Miasto naprawdę jest takie niebezpieczne?-Zapytał z czystej ciekawości. Nie żeby wybierał się w tamtą stronę, ale przecież zawsze warto wiedzieć. Gdyby wydarzyło się coś niespodziewanego i byłby zmuszony tamtędy przejść to dobrze by było znać miejsca, od których warto trzymać się z daleka.-Przecież tam nikogo nie ma.

Król 
- Las jest w porządku. - stwierdził, patrząc na drzewa, trawę i różne inne rośliny wokół. Jest tu pięknie, ale jakoś tak nie zachwycał się tym miejscem. Nie dziwiło go to. Niezbyt często zwraca uwagę na to, jak bardzo ładne są różne miejsca.
- Kiedykolwiek tam byłeś? - był wręcz zdziwiony, że lis uważa, że nikogo tam nie ma. - To co się tam dzieje, nie należy do dobrych rzeczy. Trzeba się chować, bo jeszcze coś cię dopadnie. Czasami zdarzają się walki. Głód to codzienność. Tam naprawdę nie jest bezpiecznie. - powiedział, przypominając sobie wszystkie straszne rzeczy które tam widział i te okropne momenty, gdy musiał przed kimś uciekać, bo gdyby tego nie zrobił, zginąłby.

Pióro
Lis był naprawdę zdziwiony tym co Król mu powiedział. Z daleka to miasto wyglądało na kompletnie opuszczone. Te wszystkie zniszczone budynki...Kto by chciał w nich mieszkać?
-Wiesz jakoś nigdy nie ciągnęło mnie jakoś specjalnie do miasta.-Odparł.-Po co w ogóle tam iść? Nie rozumiem skoro podobno wszyscy tam głodują to czemu nie wyniosą się tam gdzie jest więcej jedzenia?-To już było nie logiczne. Przecież w lesie było nieporównywalnie więcej zdobyczy niż w mieście. Co tam przyciąga tyle zwierząt? Lisek nie był w stanie odgadnąć. Po prostu przekraczało to jego możliwości.

Król 
Może wyglądać na opuszczone, ale Król twierdził, że jest tam naprawdę wiele, wiele zwierząt! Może miał rację?
- Ja tam wracam, bo... urodziłem się tam i znam nieco dobrych kryjówek. Co przyciąga tam innych? Nie mam pojęcia. Ale skoro ktoś tam przychodzi, za nimi idą inni, chcąc na nich zapolować. Pewnie w ten sposób ciągle przybywają. Im jest ich więcej, tym więcej jest walk i mniej jedzenia. - mruknął. Może faktycznie powinien stamtąd odejść? Najlepiej jak najdalej? Może gdzieś znalazłby o wiele lepsze miejsce, gdzie mógłby żyć tam, gdzie nie ma walk, przemocy i niebezpieczeństw? O ile takie miejsca istnieją...
- A tutaj w lesie tak nie jest? - zapytał. Tak właściwie skoro w mieście jest niebezpiecznie, czy tu też? A może las jest całkowicie inny?

Pióro
-Jeśli wszystko wygląda tam tak jak mówisz to las jest przy mieście niebem.-Odparł.-Jest wystarczająco zdobyczy. Duża przestrzeń. Dobra co jakiś czas można napotkać inne zwierzęta, ale nie zawsze są one agresywne. Na przykład ja. Ja nie jestem agresywny.-Lisek przeciągnął się i podniósł się do pozycji siedzącej, a następnie popatrzył się w stronę miasta, które rozciągało się na horyzoncie i aż wzdrygnął się na widok tych wszystkich betonowych i ceglanych budynków.-A czemu pytasz?-Zapytał nagle znów przenosząc wzrok na psa.

Król 
- Widzę, że nie jesteś agresywny. A to dobrze, bo nie chcę walczyć. - westchnął. - Zastanawiam się nad zamieszkaniem tutaj. Przetrwanie w mieście, jak już wiesz, jest trudne. Ja niezbyt dużo potrafię. Po prostu... chcę, żeby było łatwiej. Chciałbym mieszkać tam, gdzie nie jest tak niebezpiecznie, chciałbym nie musieć codziennie martwić się o to, czy nikt nie znajdzie mnie w kryjówce gdy będę spał i o to, czy jutro uda mi się cokolwiek upolować. Chyba rozumiesz. Bo... mimo wszystko, tutaj też nie jest idealnie. - również popatrzył na miasto, wiedząc, że prawdopodobnie tam wróci. Na tą myśl aż poczuł strach. Ciągle będzie tak żył? Martwiąc się o to, czy przetrwa? Przecież tak nie powinno być! On chciał być szczęśliwy!

Pióro
-Rozumiem. Pewnie, że cię rozumiem.-Powiedział lisek.-Sam zmagałem się z tym problemem kiedy opuściłem stado, ale teraz to nie jest dla mnie większym problemem. Wiesz...Przyzwyczajenie.-To przecież jasne, że Król nie chciał się martwić o to czy dożyje jutra. Nikt nie chciał. W końcu każdy trzyma się życia tak mocno jak tylko potrafi.-Oczywiście, że nie jest tu idealnie. Nigdzie nie jest idealnie. Jednak są lepsze i gorsze miejsca do życia. Ja uważam, że las jest po prostu lepszy.-Pióro dobrze rozumiał, że pies może mieć sentyment do tego miasta, bo przecież tam się urodził, ale niestety uczucia nie zawsze idą w parze z przetrwaniem.

Król 
Król będzie musiał podjąć decyzję - zostać w mieście, czy z niego odejść. Ale postanowił, że zrobi to innym razem. Wróci tam jeszcze i jeśli nadal będzie mu ciężko, zamieszka w lesie. Może nawet uda mu się znów spotkać Pióro? To byłoby wspaniałe! Pies zdążył go polubić, nawet po krótkiej rozmowie. Szkoda by było go już nie spotkać, naprawdę.
- Może tutaj zamieszkam... - powiedział cicho, patrząc wokół i zastanawiając się, jaką kryjówkę by tutaj miał. Czy Pióro również znajduje sobie miejsca do snu tylko na jedną noc?

Pióro
Gdyby Król zamieszkał w lesie pewnie byłoby mu lepiej, ale to już jego wybór. Pióro już otwierał pyszczek, żeby coś powiedzieć, ale nagle coś zaszeleściło w krzakach za jego plecami. Lisek podskoczył krzycząc, a następnie schował się za psem. Po chwili wyjrzał zza pleców Króla i zobaczył, że tym co go tak wystraszyło była wiewiórka. Naprawdę? Wiewiórka? Przecież wiewiórka to zdobycz, a nie wróg. To tak jakby myśliwy przestraszył się własnej ofiary. Nie no nie do wiary. Ciekawe co teraz sobie Król o nim pomyśli. Pewnie, że jest jakąś strachajłą.
-Ty głupia wiewiórko! Nie podchodzi się do kogoś od tyłu!-Krzyknął w daremnej próbie ratowania resztek swojej godności.

Król 
Kiedy coś zaszeleściło za Piórem, Król tam popatrzył. Okazało się to być tylko wiewiórką. Niestety nie zdążył zareagować i chociaż spróbować zaatakować. Za to lisek najwyraźniej bardzo się przestraszył. Król popatrzył na niego i nie mógł powstrzymać uśmiechu, który szybko pojawił się na jego pysku. Naprawdę zdążył go polubić, a jego reakcja na, jak się okazało, wiewiórkę, była według Króla śmieszna.
- Chociaż to była tylko wiewiórka, dobrze, że się schowałeś. To mogło być coś większego i... bardziej niebezpiecznego. - powiedział nadal się uśmiechając.

Pióro
No i pięknie. Czemu ta wiewiórka przyszła akurat teraz kiedy wszystko zaczynało się układać? Teraz już na zawsze będzie przez Króla zapamiętany jako ten, który wystraszył się potencjalnej ofiary. Jednak teraz lisek zaczął udawać obrażonego i z miną naburmuszonego dziecka spojrzał na psa.
-Bardzo zabawne.-Powiedział. Starając się zachować jak najdłużej minę obrażonego, jednak kiedy spojrzał na ten uśmiechnięty pysk ledwo mógł się powstrzymać od śmiechu. W końcu jednak pękł. Ten uśmiech, który zobaczył na pysku Króla był zaraźliwy.

Król 
Król lubi tych, którzy są zabawni. Pióro według niego taki był. Pies chciałby widzieć go każdego dnia, bo zorientował się, że podczas rozmowy z nim przestał się tak wszystkim martwić, nawet, jeśli o tym martwieniu się mówił. Miał teraz nadzieję na to, że może być lepiej kiedy zamieszka w lesie. Widząc uśmiech lisa, coraz bardziej miał ochotę na zostanie tutaj.
- Wiesz co? - odezwał się po chwili. - Naprawdę zastanowię się nad zamieszkaniem w tym lesie. Możliwe, że niedługo mnie tutaj znów spotkasz. - chciał wkrótce spotkać Pióro. Czy naprawdę wokół niego są takie miłe zwierzęta i on ich nie zauważa, czy to ten młody lis jest jakiś wyjątkowy?

Pióro
Czyli nadszedł czas na pożegnanie. Naprawdę miło było spotkać Króla w tym świecie gdzie wszędzie czyha zagrożenie. To była naprawdę miła odmiana. Mimo trudnych początków naprawdę lisowi udało się polubić tego psa. Pióro naprawdę miał nadzieję, że słowa Króla okażą się prawdą i znów się kiedyś spotkają.
-Mam taką nadzieję. Naprawdę miło mi się z tobą rozmawiało. Będę już w takim razie uciekał.-Powiedział lis, a następnie wstał i zaczął kierować się w stronę lasu po chwili znikając w zaroślach.

Król 
Nie chciał się żegnać, ale wiedział, że obydwoje muszą skupić się na przetrwaniu. Teraz znów będzie samotny, ale prawdopodobnie nie na długo. W końcu chciał tutaj wkrótce wrócić! Wtedy, jak stwierdził, będzie już tylko lepiej.
- Pa i powodzenia. - uśmiechnął się jeszcze raz, po czym odszedł w stronę miasta. Miejsca, w którym działy się niebezpieczne rzeczy i z którym miał wiele złych wspomnień. Ale nie smucił się bardzo, bo w końcu niedługo może tutaj wróci!