Uwaga! Uwaga!
Wreszcie udało się założyć czat mobilny, więc nie jesteśmy już skazani na męczarnie na komputerowej wersji na telefonach.
Czekamy teraz na nowy szablon ;)
sobota, 30 lipca 2016
piątek, 29 lipca 2016
Samodzielne opowiadania
:)
>>art zrobiony przez użytkownika Deviant Arta oOLuccianaOo<<
Szpon - Npc do adpocji
Postanowiłam wprowadzić na fabułę jedną z postaci robiących sztuczny tłum dla urozmaicenia rozgrywki (czyt. npc). Pozwoliłam sobie stworzyć jego:
1) rasę (mieszaniec rottweilera)
2) część relacji (zauroczenie jedną z postaci npc)
3) charakter (częściowo)
4) IMIĘ: SZPON :D
https://pixabay.com/static/uploads/photo/2013/11/21/11/10/dog-214580_960_720.jpg
Myślę, że to dobry start dla gracza, który nie ma pomysłu na postać. Polecam!
1) rasę (mieszaniec rottweilera)
2) część relacji (zauroczenie jedną z postaci npc)
3) charakter (częściowo)
4) IMIĘ: SZPON :D
https://pixabay.com/static/uploads/photo/2013/11/21/11/10/dog-214580_960_720.jpg
Myślę, że to dobry start dla gracza, który nie ma pomysłu na postać. Polecam!
Ogłoszenie od administracji
1) Zapraszam do adopcji postaci NPC.
2) Potrzeba zaangażowania do gry jednego z naszych MG ( w polowaniu lub walce, która wynikła z fabuły) proszę zgłaszać w "Ogłoszenia" - wkrótce powstanie osobny dział związany z MG.
3) Nasz baner jest do dyspozycji - możecie go wklejać, gdzie chcecie, jest to nawet bardzo wskazane. ;)
4) Kolejny raz muszę przypomnieć, że na fabule NIE występują zwierzęta w obrożach, a ich jakiekolwiek przeszłe kontakty z ludźmi muszą mieć dobre wyjaśnienie, bo na terenie rozgrywki ludzi nie ma.
5) Niedługo wyjeżdżam. Bardziej doświadczeni gracze mają prawo rozdawania akceptów za mnie, ale nie martwcie się: co jakiś czas zajrzę. Postaram się nawet zaglądać dość często.
6) Czy podoba Wam się nasz szablon? Chciałabym usłyszeć opinie wszystkich.
7) Oto link do naszej strony na FB:
https://www.facebook.com/Strzaskany-%C5%9Awiat-na-FB-1024177377689707/?fref=ts
Proszę o łapki w górę i udostępnienia!
8) Czy zrobić nam grupkę na DeviantArcie?
9) Jeśli chcecie, by przy którymś z postów fabularnych znalazł się Wasz rysunek o tematyce blogowej, to proszę zgłoście się z tym do mnie (najlepiej na SB, gdy będę).
10) Mile widziane są pomysły na blogowe questy i inne zdarzenia specjalne, które ulepszą nam zabawę.
Pozdrawiam!
>>art wykonany przez użytkownika Deviant Arta Manders-AmP<<
Sesja Kiura/Szpona i Gremzana (lokacja: schronisko)
Kiur
Brrr, paskudne miejsce. Nie do końca wiadomo, co zagnało Kiura w te strony. Może chęć przegonienia wszystkiego, co nie należy do jego sfory w okolicy. Może jakiś zabłąkany zając. W każdym razie wejście do budynku nie wyglądało zachęcająco, ale jak już się robi obchód, to go się robi i tyle. Co z tego, że poza własną ziemią? Poczekajcie, niedługo całe miasto będzie należeć do niego. Taką miał ambicję. Gdyby nie nazywał się Kiur (czyt. gdyby autorka nie miała Układu Okresowego po lewej stronie od komputera), to zwano, by go despotą lub po prostu chciwym draniem, co nie liczył się z innymi. Za takiego miały go chyba wszystkie psy, które nie należały do jego sfory. Mówili o nim, że jest okrutny, wypędzając wszystkich na około - nie słuchał. Mówili, że kiedyś dostanie za swoje - nie słuchał. Dobrze wiedział czego pragnie, a władza nad całym miastem to nie były przelewki. Trzeba było powiększyć sforę i o siebie zadbać. I zadbać, by inni nie mieli nic przeciwko, a sposobów było wiele. Wróćmy jednak do sytuacji w schronisku... przekroczył próg, rozglądając się i węsząc w okolicy w poszukiwaniu zapachu czegoś żywego lub martwego, ale od niedawna. Doszukał się.
/zapraszam Gremzana
Gremzan
Duszne powietrze schroniska zalatywało śmiercią. W półmroku jarzące się złotem ślepia samca nie przywodziły na myśl tak jak zwykle słońc, lecz płomienie świec. Jego otępiałe zmysły zadziałały zbyt późno, kiedy z impetem wpadł na przeżartą rdzą klatkę. Przeklinając pod nosem, powlekł się w przeciwnym kierunku, a wtedy uderzył w niego snop dziennego światła.
Cm/Szpon
Zza jego grzbietu usłyszał kroki. Nie, nie należały do wilczarza.
- Szpon, co ja mówiłem o śledzeniu mnie? - zawarczał borzoi, obracając się do dużego kundla wyglądem przypominającego mieszankę rottweilera.
Pies uśmiechnął się głupio i skinął łbem. Chart westchnął, ponownie wciągając nosem powietrze. Ta, bez wątpienia nie byli sami.
- Tu jest jeszcze jeden pies, Szpon. - poinstruował podwładnego, oblizawszy się. - Idziesz ze mną. Wziąłeś kogoś ze sobą?
- Ta, Trzask kręci się przy wejściu. Ciekawiło nas, co szef robi sam poza terene...
- To niech przestanie - przerwał mu białas, rozglądając się. - Dobrze, że obstawiłeś wejście. Rozejrzymy się, sprawdzimy kogo tu przygnało i jakie ma zamiary, zrozumiano?
Rottweiler skinął łbem. Zarówno życzliwość psa jak i jego nadmierne przywiązanie do suki o imieniu Trzask nieco zaskakiwały borzoia. W końcu wyglądał na brutala, zabijakę, a równocześnie był jednym z najlojalniejszych i najsilniejszych członków sfory.
- KTOŚ TUTAJ? - zawył w międzyczasie Szpon nim chart zdążył położyć mu łapę na mordzie.
Gremzan
Uszy samca okręciły się w kierunku źródła hałasu. Chłód jego ślepi błysnął prosto w tęczówki pary niedyskretnych postaci. Tym razem poznał wyraźną woń dwóch psów, kalkulując swoje szanse. - Zgubiliście się? - zapytał, nie kryjąc kpiny. Z tej odległości musieli go usłyszeć.
Cm/Szpon
Szanse? Dwóch na jednego, nieciekawie. Szpon warknięciem zawiadomił go, że lepiej, by trzymał się na baczności.
- Dlaczego mielibyśmy? - odparł Kiur, zaciskając zęby.
Rottweiler stojący obok niego zjeżył sierść, wpatrując się w drugiego psa.
- Czego tu szukasz i jakie masz zamiary? - dodał chart na pozór spokojnym tonem.
Gremzan
Mimo swojego stanu samiec nadal był silny i zdeterminowany. Poradziłby sobie z jednym napastnikiem, ale dwaj mogliby już być dość problematyczni, dlatego nadal stał w jednym miejscu. Leniwie poruszył końcówką ogona, a przewrotny uśmieszek zagościł na jego pysku. - Już dawno przestałem szukać - oświadczył jedynie, niemal zupełnie ignorując drugą część pytania.
Cm/Szpon
Dwóch i obstawa przy wejściu, ale tego nie mógł jeszcze wiedzieć. Rottweiler spojrzał na wilczarza z zaciekawieniem, borzoi wciąż mierzył chorego psa zimnym wzrokiem.
- Ruszaj się, Szpon. - mruknął do towarzysza. - Zostawmy tego szaleńca sam na sam ze swoim szaleństwem.
Jednakże gdy chart ruszył w kierunku wyjścia i zniknął za progiem, rottweiler nie zmieniając pozycji, wciąż wpatrywał się w Gremzana, ale już z większym zaciekawieniem niż agresją. Nie miał żadnych powodów do agresji poza fanaberiami Kiura.
- Co to znaczy? - zapytał po chwili. - Nie martw się, nie zrobię ci krzywdy, gdy tamten już poszedł...
Gremzan
Wzrokiem zmierzył tamtego psa od koniuszków łap aż po radary. Zdawało mu się, że miał deja vu, ale potrząsnął łbem na boki i niepokojące uczucie zniknęło. Całe cielsko samca zadrżało jakby z zimna. - Na twoim miejscu to ja bym się martwił - warknął przez zaciśnięte kły, zupełnie nie panując nad odruchami. - Idź do diabła - dodał, zanim wyszedł.
Szpon
Szpon zagryzł wargę, spoglądając na wychodzącego psa. Cóż, najwyraźniej na życzliwość w tym okrutnym świecie odpowiada się chamstwem, dobra. Inna sprawa, że zachowanie wilczarza było dla rottweilera intrygujące. Z całą pewnością pies nie zachowywał się normalnie, był dziwny. Wkrótce i Szpon powlókł się w kierunku przeciwnego wyjścia - tego, z którego skorzystał wcześniej przywódca. Białego charta już nie było. Zresztą Szpon wątpił, by Kiura obchodził bliżej los Gremzana. Równie dobrze mógł być już na dworcu. Trzask też nie było. Muszę ją znaleźć, przemknęło psu przez głowę, gdy odchodził...
/koniec
Adoptuj ktoś Szpona, fajny jest <3 chyba ja to zrobię
Brrr, paskudne miejsce. Nie do końca wiadomo, co zagnało Kiura w te strony. Może chęć przegonienia wszystkiego, co nie należy do jego sfory w okolicy. Może jakiś zabłąkany zając. W każdym razie wejście do budynku nie wyglądało zachęcająco, ale jak już się robi obchód, to go się robi i tyle. Co z tego, że poza własną ziemią? Poczekajcie, niedługo całe miasto będzie należeć do niego. Taką miał ambicję. Gdyby nie nazywał się Kiur (czyt. gdyby autorka nie miała Układu Okresowego po lewej stronie od komputera), to zwano, by go despotą lub po prostu chciwym draniem, co nie liczył się z innymi. Za takiego miały go chyba wszystkie psy, które nie należały do jego sfory. Mówili o nim, że jest okrutny, wypędzając wszystkich na około - nie słuchał. Mówili, że kiedyś dostanie za swoje - nie słuchał. Dobrze wiedział czego pragnie, a władza nad całym miastem to nie były przelewki. Trzeba było powiększyć sforę i o siebie zadbać. I zadbać, by inni nie mieli nic przeciwko, a sposobów było wiele. Wróćmy jednak do sytuacji w schronisku... przekroczył próg, rozglądając się i węsząc w okolicy w poszukiwaniu zapachu czegoś żywego lub martwego, ale od niedawna. Doszukał się.
/zapraszam Gremzana
Gremzan
Duszne powietrze schroniska zalatywało śmiercią. W półmroku jarzące się złotem ślepia samca nie przywodziły na myśl tak jak zwykle słońc, lecz płomienie świec. Jego otępiałe zmysły zadziałały zbyt późno, kiedy z impetem wpadł na przeżartą rdzą klatkę. Przeklinając pod nosem, powlekł się w przeciwnym kierunku, a wtedy uderzył w niego snop dziennego światła.
Cm/Szpon
Zza jego grzbietu usłyszał kroki. Nie, nie należały do wilczarza.
- Szpon, co ja mówiłem o śledzeniu mnie? - zawarczał borzoi, obracając się do dużego kundla wyglądem przypominającego mieszankę rottweilera.
Pies uśmiechnął się głupio i skinął łbem. Chart westchnął, ponownie wciągając nosem powietrze. Ta, bez wątpienia nie byli sami.
- Tu jest jeszcze jeden pies, Szpon. - poinstruował podwładnego, oblizawszy się. - Idziesz ze mną. Wziąłeś kogoś ze sobą?
- Ta, Trzask kręci się przy wejściu. Ciekawiło nas, co szef robi sam poza terene...
- To niech przestanie - przerwał mu białas, rozglądając się. - Dobrze, że obstawiłeś wejście. Rozejrzymy się, sprawdzimy kogo tu przygnało i jakie ma zamiary, zrozumiano?
Rottweiler skinął łbem. Zarówno życzliwość psa jak i jego nadmierne przywiązanie do suki o imieniu Trzask nieco zaskakiwały borzoia. W końcu wyglądał na brutala, zabijakę, a równocześnie był jednym z najlojalniejszych i najsilniejszych członków sfory.
- KTOŚ TUTAJ? - zawył w międzyczasie Szpon nim chart zdążył położyć mu łapę na mordzie.
Gremzan
Uszy samca okręciły się w kierunku źródła hałasu. Chłód jego ślepi błysnął prosto w tęczówki pary niedyskretnych postaci. Tym razem poznał wyraźną woń dwóch psów, kalkulując swoje szanse. - Zgubiliście się? - zapytał, nie kryjąc kpiny. Z tej odległości musieli go usłyszeć.
Cm/Szpon
Szanse? Dwóch na jednego, nieciekawie. Szpon warknięciem zawiadomił go, że lepiej, by trzymał się na baczności.
- Dlaczego mielibyśmy? - odparł Kiur, zaciskając zęby.
Rottweiler stojący obok niego zjeżył sierść, wpatrując się w drugiego psa.
- Czego tu szukasz i jakie masz zamiary? - dodał chart na pozór spokojnym tonem.
Gremzan
Mimo swojego stanu samiec nadal był silny i zdeterminowany. Poradziłby sobie z jednym napastnikiem, ale dwaj mogliby już być dość problematyczni, dlatego nadal stał w jednym miejscu. Leniwie poruszył końcówką ogona, a przewrotny uśmieszek zagościł na jego pysku. - Już dawno przestałem szukać - oświadczył jedynie, niemal zupełnie ignorując drugą część pytania.
Cm/Szpon
Dwóch i obstawa przy wejściu, ale tego nie mógł jeszcze wiedzieć. Rottweiler spojrzał na wilczarza z zaciekawieniem, borzoi wciąż mierzył chorego psa zimnym wzrokiem.
- Ruszaj się, Szpon. - mruknął do towarzysza. - Zostawmy tego szaleńca sam na sam ze swoim szaleństwem.
Jednakże gdy chart ruszył w kierunku wyjścia i zniknął za progiem, rottweiler nie zmieniając pozycji, wciąż wpatrywał się w Gremzana, ale już z większym zaciekawieniem niż agresją. Nie miał żadnych powodów do agresji poza fanaberiami Kiura.
- Co to znaczy? - zapytał po chwili. - Nie martw się, nie zrobię ci krzywdy, gdy tamten już poszedł...
Gremzan
Wzrokiem zmierzył tamtego psa od koniuszków łap aż po radary. Zdawało mu się, że miał deja vu, ale potrząsnął łbem na boki i niepokojące uczucie zniknęło. Całe cielsko samca zadrżało jakby z zimna. - Na twoim miejscu to ja bym się martwił - warknął przez zaciśnięte kły, zupełnie nie panując nad odruchami. - Idź do diabła - dodał, zanim wyszedł.
Szpon
Szpon zagryzł wargę, spoglądając na wychodzącego psa. Cóż, najwyraźniej na życzliwość w tym okrutnym świecie odpowiada się chamstwem, dobra. Inna sprawa, że zachowanie wilczarza było dla rottweilera intrygujące. Z całą pewnością pies nie zachowywał się normalnie, był dziwny. Wkrótce i Szpon powlókł się w kierunku przeciwnego wyjścia - tego, z którego skorzystał wcześniej przywódca. Białego charta już nie było. Zresztą Szpon wątpił, by Kiura obchodził bliżej los Gremzana. Równie dobrze mógł być już na dworcu. Trzask też nie było. Muszę ją znaleźć, przemknęło psu przez głowę, gdy odchodził...
/koniec
Adoptuj ktoś Szpona, fajny jest <3 chyba ja to zrobię
czwartek, 28 lipca 2016
Łąka
Łąka o sporych rozmiarach jest okolona lasem, a na jej środku znajduje się samotny, bardzo stary dąb, który był już schronieniem wielu istot zdolnych do wspinaczki na drzewa. W pobliskich terenach zielonych patrząc pod nogi, można ujrzeć wydeptane przez ludzi ścieżki. Gdzieniegdzie są jeszcze porzucone butelki...
Schronisko dla zwierząt
Nieciekawe miejsce: pełne klatek ustawionych jedna na drugiej i boksów o wyłamanych drzwiczkach ustawionych na bardzo długim korytarzu. Składa się z kilku pomieszczeń. Kiedyś było to związane z tym, że trzeba było jakoś oddzielić psy od kotów, agresywnych od spokojnych. To miejsce jak mało które jest naznaczone śmiercią wielu istot, których nikt nie chciał przyjąć pod swój dach...
Galeria Handlowa
Monumentalny budynek o wielu wejściach i wielu zakamarkach, który niegdyś przyciągał tłumy ludzi. Teraz świeci pustkami, witając nieliczne stworzenia. Wśród okolicznych panują nawet plotki, że miejsce jest nawiedzone, nikt jednak tego nie potwierdził. Dookoła widać mnóstwo zaniedbanych sklepików, kawiarni, ławek nadgryzionych zębem czasu i pozostałości po sklepowych wystawach.
środa, 27 lipca 2016
Przyjęcie Króla do sfory, Kiur i Król (Lokacja: Ciemna Uliczka)
Król
Wokół panowała całkowita, dosyć niepokojąca cisza. Król nigdy nie przechodził tą uliczką, bo raczej nie było takie potrzeby, gdy polował w innych miejscach. Tego dnia to się zmieniło. Słońce powoli znikało za horyzontem, niebo wkrótce miało stać się ciemniejsze i gwiazdy miały się pokazać. Młody pies, rozglądając się uważnie i nasłuchując, szedł przez uliczkę z nadzieją, że zdąży znaleźć jakąś kryjówkę zanim zapadnie ciemność. Nie chciał być widoczny, bardzo nie chciał. W jego brązowych oczach widać było strach. Słysząc nawet najcichszy odgłos, pies patrzył wokół, gotowy do obrony, lecz kiedy nie widział niczego niepokojącego, dalej szedł.
Kiur
A ciemność zapadała sobie w spokoju, barwiąc miejską okolicę na bardziej szare barwy. Kiur patrolował teren, a raczej włóczył się, czekając aż jego zastępca (Szpon) przekaże mu wiadomość, że wszystko jest zrobione, a łowcy wrócą z polowania. Nie lubił pracy, ale kochał zbierać laury i świetnie wyglądać. Zmarszczył nos, zatrzymawszy się, gdy tylko poczuł zapach obcego psa, samca - bez wątpienia. Na suczki nie narzekał, mogły się kręcić w pobliżu o ile nie kradły. Przepadał za ich towarzystwem. W każdym razie kilkoma szybszymi krokami trafił w tę uliczkę z tym właśnie psem, niczym cień, który wyrósł z podziemi, zagradzając mu drogę wielkim cielskiem.
- Kogo to moje piękne oczy widzą? - mruknął, przekrzywiwszy łeb. - Czyje to terytorium, nieznajomy?
Król
Nadal szukał, wciąż bardzo ostrożny. Chciał tylko znaleźć jakąś kryjówkę na jedną noc, żeby po obudzeniu się pójść dalej. Ale ktoś mu przeszkodził. Król akurat usłyszał coś obok siebie, więc popatrzył w tamtym kierunku nadal idąc. Niczego tam nie było. Usłyszał coś przed sobą. Kiedy odwrócił łebek z powrotem do przodu, zobaczył sierść. Zatrzymał się, kiedy jego pyszczek był wręcz kilka centymetrów od starszego psa. Król, przestraszony, natychmiast cofnął się kilka kroków do tyłu i popatrzył na nieznajomego.
- Terytorium? Nie wiem. - odpowiedział, ale kiedy bardziej przemyślał to, co powiedział pies, zrozumiał, o co chodzi. - Jeśli to twoje terytorium, bardzo przepraszam! Nie wiedziałem... ja... chciałem tylko znaleźć jakieś miejsce, żeby spać tam chociaż jedną noc. - próbował wytłumaczyć, ale wiedział, że jeśli ten pies będzie chciał, w każdej chwili może go bardzo zranić ignorując jego słowa.
Kiur
Biały chart polizał się po łapie, nie spuszczając wzroku zielonozłotych ślepi z przybysza. Powąchał powietrze, nie zdołał wyczuć żadnego innego nieznajomego zapachu, dobrze. Psy odpowiedzialne za patrole chociaż raz się spisały. Odsunął się od Króla, gdy tylko nos jegomościa prawie styknął się z jego ciałem.
- Zgadłeś, brawo. - rzekł Kiur po chwili ciszy, którą przeznaczył na sztuczne namysły i przemierzenie kundelka wzrokiem.
Młodziak, szczenię prawie. Usiadł na ziemi, oplatając puchatym ogonem łapy na tyle, na ile było to możliwe.
- Nie interesuje mnie jeszcze twoje imię - stwierdził, oblizując się. - ale z chęcią dowiem się, skąd przyszedłeś.
Król
Podczas, gdy Król spodziewał się ataku ze strony psa, ten usiadł. Właściwie to kundelek powinien się z tego powodu cieszyć. Popatrzył na nieznajomego lekko zdziwionym spojrzeniem.
- Ja... nie mieszkam w żadnym konkretnym miejscu. Chodzę po mieście i czasami lesie. Śpię w różnych miejscach. - odpowiedział. - Sam. - dodał, gdyby pies chciał wiedzieć. Postanowił już milczeć, żeby przypadkiem nie powiedzieć czegoś źle. Lepiej uważać. Nie zna tego psa, nie wie jaki on jest, tak jak zawsze, kiedy spotyka kogoś nowego.
Pierwiastek z grupy aktynowców
- Nazywam się Kiur - przedstawił się chart, mimowolnie biorąc głębszy oddech, co poskutkowało chwilowym napuszeniem futra. - Lider okolicznej sfory. Lepiej byś to zapamiętał. A teraz... jak ci na imię?
Mówienie każdemu "na ty" było w stu procentach okej dla Kiura, ale czymś trzeba było wypełnić ciszę. Ponownie przyjrzał się mieszańcowi. Wyglądał na wystraszonego, nic dziwnego. Kiur był ogromnym psem. W końcu jego przodkowie,co przed zniknięciem ludzi z okolicznych terenów, z pewnością posiadali długie i przepiękne rodowody, pierwotnie mieli służyć do polowań na wilki.
Król
Król tylko skinął głową, kiedy pies się przedstawił. No dobrze, zna już jego imię. Może jednak nie zostanie zaatakowany? Albo Kiur po prostu czeka na odpowiedni moment by się na niego rzucić? I do tego jest liderem jakiejś sfory! Z tego co wiedział Król, liderzy są silni. On najwyraźniej też taki był. To oznaczało niebezpieczeństwo, więc młody pies czuł się bardziej przestraszony, choć starał się, by nie było tego po nim widać. Chyba mu się nie udawało.
- Mam na imię Król. - powiedział. Czyli przedstawił się jako KRÓL do LIDERA. Cóż, ten pies nieco starszy od szczeniaka nie wiedział kim był ,,król'', więc nie zwrócił na to nawet uwagi.
Cm
Król, ciekawe czego, pomyślał Kiur, mrużąc oczy.
- Chodzenie samemu po mieście nie należy do najbezpieczniejszych czynności - stwierdził jakby od niechcenia. - Masz szczęście, że trafiłeś na mnie. Księżyc, Słońce i wszystkie gwiazdy na niebie uśmiechają się do ciebie, bo jestem bardzo pomocnym psem.
Poprawił nosem futro na piersi.
- Młode psy są mile widziane w mojej sforze - dodał, prostując się wreszcie i przypatrując prawie-szczeniakowi.
Król
Pies miał nadzieję, że za chwilę nie poczuje bólu ugryzienia ani drapania, że nie usłyszy warczenia. Na całe szczęście tak się nie stało. Czyżby był bezpieczny?
- Wiem. - westchnął. Chciałby mieć jakiegoś towarzysza, który by z nim podróżował po różnych miejscach i mu pomagał. Prawdziwego przyjaciela, na którego mógłby zawsze liczyć. Ale czy w tym świecie pełnym walki to jest możliwe?
- Czyli... mogę dołączyć do twojej sfory? - zapytał, patrząc na psa z nadzieją w oczach, choć równocześnie był nieco niepewny. W końcu nie ma pojęcia o tym, jak wygląda życie w takiej sforze. Miał tylko nadzieję, że nie trzeba tam dużo walczyć... Walka jest dla niego okropna!
Curium
- Jasne - odpowiedział Kiur, posyłając mu krótki uśmiech, po chwili jednak wrócił do swego zwyczajowego wyrazu pyska - neutralnego, bez widocznej radości czy też gniewu lub agresji. - Za mną.
Wstał, przeciągnął się i patrząc czy pies ruszył za nim, wskazał kierunek i zaczął iść. Do swoistego miejsca zamieszkania sfory nie było daleko, może 20 minut. Po drodze nie spodziewał się spotkać nikogo ze swoich podopiecznych. Łamagi pewnie już poszły spać, pomyślał.
- Jakieś pytania? - zapytał, by przerwać sztywną ciszę.
Jego Wysokość
Król uśmiechnął się lekko, zdając sobie sprawę z tego, że teraz może mu być o wiele łatwiej niż dotąd było. Poszedł za Kiurem, nadal patrząc wokół, ale już nie w poszukiwaniu kryjówki, tylko tak po prostu.
- Jak wygląda życie w sforze? - zapytał. - Nigdy do żadnej nie należałem. - żył samotnie z matką, a potem już całkowicie bez nikogo. Miał nadzieję, że w sforze będzie dobrze i że życie stanie się dla niego lepsze. Było ciężko, ale już nie musi tak być, prawda? W tamtej chwili myślał raczej pozytywnie.
Kiur
Polujesz, pracujesz, ja cię za to oceniam, ładnie wyglądam i świecę przykładem, pomyślał Kiur. No, dobra... Mimo wszystko bycie liderem grupy polegało na czymś więcej niż tylko świeceniu przykładem, świadczyły o tym między innymi blizny na kufie białasa. Młodego trza było zachęcić, więc postanowił podzielić się z nim tylko najważniejszymi i najwygodniejszymi informacjami, obietnice, kwestię posłuszeństwa i swoje inne widzimisie zostawiając na koniec.
- Wszystkie psy wspierają siebie nawzajem w celu stworzenia jak najsilniejszej i spójnej grupy - zaczął chart mimo swoich wcześniejszych przemyśleń. - Każdy ma swoje obowiązki i zadania, które wyznaczam ja.
Król
Król nie chciał walki z nikim, więc już wtedy postanowił, że będzie słuchał tego psa. Bo o to właśnie chodzi, prawda? To lider tu rządzi. Na całe szczęście młody pies to zrozumiał i może nie będzie miał kiedyś problemów. Sfora na pewno musi sobie ufać. On czuł się gotowy do poznania innych.
- Ile jest tu psów? - zaciekawiło go. Dużo czy mało? Król chciałby tylko, żeby byli mili. To według niego ważne. Bo jak inaczej miałby się z nimi dogadać? Spojrzał na niebo, gdzie pojawiały się już pierwsze gwiazdy. Cieszył się, że będzie mógł być w sforze. Tak będzie mu o wiele łatwiej, wiedział to. Tak jak myślał, że będzie, kiedy zamieszka w lesie. Teraz jakby wiedział, że będzie tylko lepiej...
Kiur
- Dużo - odpowiedział krótko Kiur, zwiększając nieco tempo.
Mili. Część była miła, a kilku... well. Nawet wśród psów zdarzają się chamy, a o brutali w okolicy nietrudno. W sforze jednak przez większość czasu panował pokój, okazjonalnie jakieś walki o przywództwo, ale chart poza ładnym wyglądaniem znał się na bijatyce dość dobrze, więc jak dotąd, to on sprawował pieczę nad stanowiskiem przywódcy i nie wyglądało na to, by szybko się to miało zmienić.
- Powiedziałeś, że jesteś sam, ale wróćmy tam na moment... w okolicy na ziemiach nie należących do sfory widziałeś jakieś psy kręcące się po okolicy? - zapytał, chcąc wiedzieć czy nie czeka go przypadkiem jakaś potyczka z samotnikami w najbliższym czasie.
Król
Czyli psów jest dużo. To chyba dobrze, prawda? Pewnie tak jest łatwiej. Mogą sobie pomagać, polować razem, pilnować swoje kryjówki w nocy... To musi być naprawdę wspaniałe życie! Król nie chciał z nikim walczyć o bycie przywódcą, wolał żyć w spokoju i przyjaźnić się z innymi. Ale czy jest to niemożliwe również w sforze? W każdym razie młody pies nie wiedział jak to jest żyć w sforze i dopiero się przekona.
- Widziałem jednego psa. Ale to było już jakiś czas temu. Nie był niebezpieczny. - oczywiście Król miał na myśli Smugę. Nie sądził, by ten miał przez to jakieś problemy, bo Kiur nawet nie wie, jak on wygląda. Oby tylko o to nie zapytał!
Kiur
- Dobrze - stwierdził przywódca, wysłuchawszy w spokoju tego, co Król miał do powiedzenia. - Nie możemy sobie pozwolić, by po okolicy kręciły się obce psy, bo jest to konkurencja i zawsze jakieś niebezpieczeństwo, dlatego zaznaczamy terytoria i ich pilnujemy każdego dnia.
Powoli wdrażał go w sposoby i zwyczaje znane w sforze. Więcej na pewno dowie się od jej innych członków.
Król
Na całe szczęście o to nie zapytał. Nie byłoby dobrze, gdyby Smuga, który pomógł Królowi, miał przez niego kłopoty.
- Życie w sforze brzmi wspaniale. - stwierdził, patrząc przed siebie. Ciekawe, ile jeszcze będą iść? Gwiazdy były już widoczne na niebie, słońce już zaszło. Było ciemno i cicho. Przynajmniej nikt ich nie atakuje, a Król może czuć się w miarę bezpiecznie w towarzystwie starszego psa.
Kiur
- Na pewno jest dużo lepsze niż życie samotnika - stwierdził Kiur, strzygąc uszami w poszukiwaniu odgłosów zapadających nocy.
Po chwili zatrzymał się na moment, wskazując stary, opuszczony budynek, który zaczynał się monumentalnym wejściem (drzwi były oczywiście wyłamane z zawiasów - ich pozostałości można było dostrzec, przechodząc obok) i zdawał się nie kończyć w odległości możliwej do dostrzeżenia dla psiego oka. W sekrecie wyjawię wam jako autor, że był to kiedyś dworzec. Chart bez wahania pokonał wejście, patrząc czy Król nadal za nim podąża i zachęcając go skinieniem łba w stronę wnętrza budynku. Pomieszczenie było bardzo przestronne, o wiele dłuższe niż szersze, ale wciąż bardzo szerokie. Przez środek niczym oś symetrii biegły pozostałości płaskich ławek, gdzieniegdzie stał wywrócony kosz na śmieci. Gdyby przybysz zwrócił łeb mocno ku górze, to po jednej stronie tam, gdzie normalnie byłaby ściana, wisiały dziwne, czarne tablice, od których odchodziły kable - w większości zerwane. Centralnie pod nimi znajdowały się "mini" pomieszczenia przyzdobione okienkami, nad którymi znajdował się napis, którego żaden pies nie byłby w stanie przeczytać. Gdy tylko pojawili się na miejscu, to z łatwością mogli dostrzec kilka cieni przemykających wśród zbudowanych dawno temu dziwactw: część psów kończyło kolację, niektóre w postaci zwiniętych w kłębek kształtów spały oparte o coś lub o kogoś, a czasem w samotności lub na stercie zatarganych z dworu szmat.
Król
- Pewnie tak... - szepnął.
Król z zaciekawieniem patrzył na wszystko wokół. Równocześnie był ostrożny i starał się nie nadepnąć na żadne leżące na ziemi przedmioty. To miejsce było wielkie i niesamowite! Pies nigdy wcześniej tutaj nie był, ani w żadnym podobnym miejscu, więc coś takiego go zachwycało. Cały czas się uśmiechał. W końcu zobaczył inne psy. Niepewny tego, jak na niego zareagują, patrzył na nich.
Czy miał coś już powiedzieć? A może potem? On ma się przedstawić, czy Kiur to zrobi? Co, jeśli go nie polubią? Miał w głowie tyle pytań, ale wolał nic nie mówić. Może po prostu będzie milczał i czekał na to, co będzie miało się wydarzyć.
Kiur
- Uwaga, pyski! - zawołał Kiur, wskakując zgrabnie na jedno z ciasnych (jak on się tam zmieścił z łapami, to pozostaje tajemnicą) siedzeń, które kiedyś służyło ludziom zmuszonym do długiego czekania na pociąg lub przyjaciół czy też rodzinę wracającą z podróży. - Ten szczeniak jest nowy, wziąłem go do nas, więc niech nikomu do łba nie przyjdzie, by go przeganiać. Zrozumiano?
Pytań nie było ku aprobacie charta. Nie chciał zanadto strzępić języka, gdy równie dobrze mógł iść zwinąć się w kulkę i spać.
- Starczy pytań na dzisiaj, dobranoc. - zwrócił się do Króla i poszedł w kierunku swojego legowiska, które znajdowało się w jednym z tych dziwacznych pomieszczeń z okienkami pod wyblakłym napisem nad rzędem czarnych, potłuczonych tablic, z których zwisały przewody. Gdy tylko tam dotarł, przeciągnął się i ułożył na kocyku, który jeszcze jako szczenię znalazł w jednym z porzuconych, ludzkich mieszkań podczas samotnej wędrówki po mieście.
/dajesz ostatni odpis i wstawiam w osobnym poście :)
Król
Ucieszył się, że nikt go nie zaatakował. Na całe szczęście go nie przegnają, bo w końcu ich lider im tego zakazał! Pies popatrzył na wszystkie psy i uśmiechnął się trochę niepewnie, ale zamachał ogonem.
- Jestem Król. Miło mi was poznać. - powiedział, na chwilę patrząc, jak Kiur stamtąd odchodzi, a potem przenosząc wzrok na psy. Teraz już na pewno nie będzie samotny! Oby szybko się z nimi zaprzyjaźnił.
Potem znalazł sobie jakieś w miarę wygodne miejsce i się tam położył, zamykając oczy i jakoś nie mogąc przestać się uśmiechać. Nareszcie należy do jakiejś sfory! Teraz będzie naprawdę wspaniale! Był tego pewny. Ale nie myślał o tym, jakie miał szczęście długo, bo już za chwilę zasnął.
Ufff, jestem wykończona. Jutro reszta, kocham was <3
Wokół panowała całkowita, dosyć niepokojąca cisza. Król nigdy nie przechodził tą uliczką, bo raczej nie było takie potrzeby, gdy polował w innych miejscach. Tego dnia to się zmieniło. Słońce powoli znikało za horyzontem, niebo wkrótce miało stać się ciemniejsze i gwiazdy miały się pokazać. Młody pies, rozglądając się uważnie i nasłuchując, szedł przez uliczkę z nadzieją, że zdąży znaleźć jakąś kryjówkę zanim zapadnie ciemność. Nie chciał być widoczny, bardzo nie chciał. W jego brązowych oczach widać było strach. Słysząc nawet najcichszy odgłos, pies patrzył wokół, gotowy do obrony, lecz kiedy nie widział niczego niepokojącego, dalej szedł.
Kiur
A ciemność zapadała sobie w spokoju, barwiąc miejską okolicę na bardziej szare barwy. Kiur patrolował teren, a raczej włóczył się, czekając aż jego zastępca (Szpon) przekaże mu wiadomość, że wszystko jest zrobione, a łowcy wrócą z polowania. Nie lubił pracy, ale kochał zbierać laury i świetnie wyglądać. Zmarszczył nos, zatrzymawszy się, gdy tylko poczuł zapach obcego psa, samca - bez wątpienia. Na suczki nie narzekał, mogły się kręcić w pobliżu o ile nie kradły. Przepadał za ich towarzystwem. W każdym razie kilkoma szybszymi krokami trafił w tę uliczkę z tym właśnie psem, niczym cień, który wyrósł z podziemi, zagradzając mu drogę wielkim cielskiem.
- Kogo to moje piękne oczy widzą? - mruknął, przekrzywiwszy łeb. - Czyje to terytorium, nieznajomy?
Król
Nadal szukał, wciąż bardzo ostrożny. Chciał tylko znaleźć jakąś kryjówkę na jedną noc, żeby po obudzeniu się pójść dalej. Ale ktoś mu przeszkodził. Król akurat usłyszał coś obok siebie, więc popatrzył w tamtym kierunku nadal idąc. Niczego tam nie było. Usłyszał coś przed sobą. Kiedy odwrócił łebek z powrotem do przodu, zobaczył sierść. Zatrzymał się, kiedy jego pyszczek był wręcz kilka centymetrów od starszego psa. Król, przestraszony, natychmiast cofnął się kilka kroków do tyłu i popatrzył na nieznajomego.
- Terytorium? Nie wiem. - odpowiedział, ale kiedy bardziej przemyślał to, co powiedział pies, zrozumiał, o co chodzi. - Jeśli to twoje terytorium, bardzo przepraszam! Nie wiedziałem... ja... chciałem tylko znaleźć jakieś miejsce, żeby spać tam chociaż jedną noc. - próbował wytłumaczyć, ale wiedział, że jeśli ten pies będzie chciał, w każdej chwili może go bardzo zranić ignorując jego słowa.
Kiur
Biały chart polizał się po łapie, nie spuszczając wzroku zielonozłotych ślepi z przybysza. Powąchał powietrze, nie zdołał wyczuć żadnego innego nieznajomego zapachu, dobrze. Psy odpowiedzialne za patrole chociaż raz się spisały. Odsunął się od Króla, gdy tylko nos jegomościa prawie styknął się z jego ciałem.
- Zgadłeś, brawo. - rzekł Kiur po chwili ciszy, którą przeznaczył na sztuczne namysły i przemierzenie kundelka wzrokiem.
Młodziak, szczenię prawie. Usiadł na ziemi, oplatając puchatym ogonem łapy na tyle, na ile było to możliwe.
- Nie interesuje mnie jeszcze twoje imię - stwierdził, oblizując się. - ale z chęcią dowiem się, skąd przyszedłeś.
Król
Podczas, gdy Król spodziewał się ataku ze strony psa, ten usiadł. Właściwie to kundelek powinien się z tego powodu cieszyć. Popatrzył na nieznajomego lekko zdziwionym spojrzeniem.
- Ja... nie mieszkam w żadnym konkretnym miejscu. Chodzę po mieście i czasami lesie. Śpię w różnych miejscach. - odpowiedział. - Sam. - dodał, gdyby pies chciał wiedzieć. Postanowił już milczeć, żeby przypadkiem nie powiedzieć czegoś źle. Lepiej uważać. Nie zna tego psa, nie wie jaki on jest, tak jak zawsze, kiedy spotyka kogoś nowego.
Pierwiastek z grupy aktynowców
- Nazywam się Kiur - przedstawił się chart, mimowolnie biorąc głębszy oddech, co poskutkowało chwilowym napuszeniem futra. - Lider okolicznej sfory. Lepiej byś to zapamiętał. A teraz... jak ci na imię?
Mówienie każdemu "na ty" było w stu procentach okej dla Kiura, ale czymś trzeba było wypełnić ciszę. Ponownie przyjrzał się mieszańcowi. Wyglądał na wystraszonego, nic dziwnego. Kiur był ogromnym psem. W końcu jego przodkowie,co przed zniknięciem ludzi z okolicznych terenów, z pewnością posiadali długie i przepiękne rodowody, pierwotnie mieli służyć do polowań na wilki.
Król
Król tylko skinął głową, kiedy pies się przedstawił. No dobrze, zna już jego imię. Może jednak nie zostanie zaatakowany? Albo Kiur po prostu czeka na odpowiedni moment by się na niego rzucić? I do tego jest liderem jakiejś sfory! Z tego co wiedział Król, liderzy są silni. On najwyraźniej też taki był. To oznaczało niebezpieczeństwo, więc młody pies czuł się bardziej przestraszony, choć starał się, by nie było tego po nim widać. Chyba mu się nie udawało.
- Mam na imię Król. - powiedział. Czyli przedstawił się jako KRÓL do LIDERA. Cóż, ten pies nieco starszy od szczeniaka nie wiedział kim był ,,król'', więc nie zwrócił na to nawet uwagi.
Cm
Król, ciekawe czego, pomyślał Kiur, mrużąc oczy.
- Chodzenie samemu po mieście nie należy do najbezpieczniejszych czynności - stwierdził jakby od niechcenia. - Masz szczęście, że trafiłeś na mnie. Księżyc, Słońce i wszystkie gwiazdy na niebie uśmiechają się do ciebie, bo jestem bardzo pomocnym psem.
Poprawił nosem futro na piersi.
- Młode psy są mile widziane w mojej sforze - dodał, prostując się wreszcie i przypatrując prawie-szczeniakowi.
Król
Pies miał nadzieję, że za chwilę nie poczuje bólu ugryzienia ani drapania, że nie usłyszy warczenia. Na całe szczęście tak się nie stało. Czyżby był bezpieczny?
- Wiem. - westchnął. Chciałby mieć jakiegoś towarzysza, który by z nim podróżował po różnych miejscach i mu pomagał. Prawdziwego przyjaciela, na którego mógłby zawsze liczyć. Ale czy w tym świecie pełnym walki to jest możliwe?
- Czyli... mogę dołączyć do twojej sfory? - zapytał, patrząc na psa z nadzieją w oczach, choć równocześnie był nieco niepewny. W końcu nie ma pojęcia o tym, jak wygląda życie w takiej sforze. Miał tylko nadzieję, że nie trzeba tam dużo walczyć... Walka jest dla niego okropna!
Curium
- Jasne - odpowiedział Kiur, posyłając mu krótki uśmiech, po chwili jednak wrócił do swego zwyczajowego wyrazu pyska - neutralnego, bez widocznej radości czy też gniewu lub agresji. - Za mną.
Wstał, przeciągnął się i patrząc czy pies ruszył za nim, wskazał kierunek i zaczął iść. Do swoistego miejsca zamieszkania sfory nie było daleko, może 20 minut. Po drodze nie spodziewał się spotkać nikogo ze swoich podopiecznych. Łamagi pewnie już poszły spać, pomyślał.
- Jakieś pytania? - zapytał, by przerwać sztywną ciszę.
Jego Wysokość
Król uśmiechnął się lekko, zdając sobie sprawę z tego, że teraz może mu być o wiele łatwiej niż dotąd było. Poszedł za Kiurem, nadal patrząc wokół, ale już nie w poszukiwaniu kryjówki, tylko tak po prostu.
- Jak wygląda życie w sforze? - zapytał. - Nigdy do żadnej nie należałem. - żył samotnie z matką, a potem już całkowicie bez nikogo. Miał nadzieję, że w sforze będzie dobrze i że życie stanie się dla niego lepsze. Było ciężko, ale już nie musi tak być, prawda? W tamtej chwili myślał raczej pozytywnie.
Kiur
Polujesz, pracujesz, ja cię za to oceniam, ładnie wyglądam i świecę przykładem, pomyślał Kiur. No, dobra... Mimo wszystko bycie liderem grupy polegało na czymś więcej niż tylko świeceniu przykładem, świadczyły o tym między innymi blizny na kufie białasa. Młodego trza było zachęcić, więc postanowił podzielić się z nim tylko najważniejszymi i najwygodniejszymi informacjami, obietnice, kwestię posłuszeństwa i swoje inne widzimisie zostawiając na koniec.
- Wszystkie psy wspierają siebie nawzajem w celu stworzenia jak najsilniejszej i spójnej grupy - zaczął chart mimo swoich wcześniejszych przemyśleń. - Każdy ma swoje obowiązki i zadania, które wyznaczam ja.
Król
Król nie chciał walki z nikim, więc już wtedy postanowił, że będzie słuchał tego psa. Bo o to właśnie chodzi, prawda? To lider tu rządzi. Na całe szczęście młody pies to zrozumiał i może nie będzie miał kiedyś problemów. Sfora na pewno musi sobie ufać. On czuł się gotowy do poznania innych.
- Ile jest tu psów? - zaciekawiło go. Dużo czy mało? Król chciałby tylko, żeby byli mili. To według niego ważne. Bo jak inaczej miałby się z nimi dogadać? Spojrzał na niebo, gdzie pojawiały się już pierwsze gwiazdy. Cieszył się, że będzie mógł być w sforze. Tak będzie mu o wiele łatwiej, wiedział to. Tak jak myślał, że będzie, kiedy zamieszka w lesie. Teraz jakby wiedział, że będzie tylko lepiej...
Kiur
- Dużo - odpowiedział krótko Kiur, zwiększając nieco tempo.
Mili. Część była miła, a kilku... well. Nawet wśród psów zdarzają się chamy, a o brutali w okolicy nietrudno. W sforze jednak przez większość czasu panował pokój, okazjonalnie jakieś walki o przywództwo, ale chart poza ładnym wyglądaniem znał się na bijatyce dość dobrze, więc jak dotąd, to on sprawował pieczę nad stanowiskiem przywódcy i nie wyglądało na to, by szybko się to miało zmienić.
- Powiedziałeś, że jesteś sam, ale wróćmy tam na moment... w okolicy na ziemiach nie należących do sfory widziałeś jakieś psy kręcące się po okolicy? - zapytał, chcąc wiedzieć czy nie czeka go przypadkiem jakaś potyczka z samotnikami w najbliższym czasie.
Król
Czyli psów jest dużo. To chyba dobrze, prawda? Pewnie tak jest łatwiej. Mogą sobie pomagać, polować razem, pilnować swoje kryjówki w nocy... To musi być naprawdę wspaniałe życie! Król nie chciał z nikim walczyć o bycie przywódcą, wolał żyć w spokoju i przyjaźnić się z innymi. Ale czy jest to niemożliwe również w sforze? W każdym razie młody pies nie wiedział jak to jest żyć w sforze i dopiero się przekona.
- Widziałem jednego psa. Ale to było już jakiś czas temu. Nie był niebezpieczny. - oczywiście Król miał na myśli Smugę. Nie sądził, by ten miał przez to jakieś problemy, bo Kiur nawet nie wie, jak on wygląda. Oby tylko o to nie zapytał!
Kiur
- Dobrze - stwierdził przywódca, wysłuchawszy w spokoju tego, co Król miał do powiedzenia. - Nie możemy sobie pozwolić, by po okolicy kręciły się obce psy, bo jest to konkurencja i zawsze jakieś niebezpieczeństwo, dlatego zaznaczamy terytoria i ich pilnujemy każdego dnia.
Powoli wdrażał go w sposoby i zwyczaje znane w sforze. Więcej na pewno dowie się od jej innych członków.
Król
Na całe szczęście o to nie zapytał. Nie byłoby dobrze, gdyby Smuga, który pomógł Królowi, miał przez niego kłopoty.
- Życie w sforze brzmi wspaniale. - stwierdził, patrząc przed siebie. Ciekawe, ile jeszcze będą iść? Gwiazdy były już widoczne na niebie, słońce już zaszło. Było ciemno i cicho. Przynajmniej nikt ich nie atakuje, a Król może czuć się w miarę bezpiecznie w towarzystwie starszego psa.
Kiur
- Na pewno jest dużo lepsze niż życie samotnika - stwierdził Kiur, strzygąc uszami w poszukiwaniu odgłosów zapadających nocy.
Po chwili zatrzymał się na moment, wskazując stary, opuszczony budynek, który zaczynał się monumentalnym wejściem (drzwi były oczywiście wyłamane z zawiasów - ich pozostałości można było dostrzec, przechodząc obok) i zdawał się nie kończyć w odległości możliwej do dostrzeżenia dla psiego oka. W sekrecie wyjawię wam jako autor, że był to kiedyś dworzec. Chart bez wahania pokonał wejście, patrząc czy Król nadal za nim podąża i zachęcając go skinieniem łba w stronę wnętrza budynku. Pomieszczenie było bardzo przestronne, o wiele dłuższe niż szersze, ale wciąż bardzo szerokie. Przez środek niczym oś symetrii biegły pozostałości płaskich ławek, gdzieniegdzie stał wywrócony kosz na śmieci. Gdyby przybysz zwrócił łeb mocno ku górze, to po jednej stronie tam, gdzie normalnie byłaby ściana, wisiały dziwne, czarne tablice, od których odchodziły kable - w większości zerwane. Centralnie pod nimi znajdowały się "mini" pomieszczenia przyzdobione okienkami, nad którymi znajdował się napis, którego żaden pies nie byłby w stanie przeczytać. Gdy tylko pojawili się na miejscu, to z łatwością mogli dostrzec kilka cieni przemykających wśród zbudowanych dawno temu dziwactw: część psów kończyło kolację, niektóre w postaci zwiniętych w kłębek kształtów spały oparte o coś lub o kogoś, a czasem w samotności lub na stercie zatarganych z dworu szmat.
Król
- Pewnie tak... - szepnął.
Król z zaciekawieniem patrzył na wszystko wokół. Równocześnie był ostrożny i starał się nie nadepnąć na żadne leżące na ziemi przedmioty. To miejsce było wielkie i niesamowite! Pies nigdy wcześniej tutaj nie był, ani w żadnym podobnym miejscu, więc coś takiego go zachwycało. Cały czas się uśmiechał. W końcu zobaczył inne psy. Niepewny tego, jak na niego zareagują, patrzył na nich.
Czy miał coś już powiedzieć? A może potem? On ma się przedstawić, czy Kiur to zrobi? Co, jeśli go nie polubią? Miał w głowie tyle pytań, ale wolał nic nie mówić. Może po prostu będzie milczał i czekał na to, co będzie miało się wydarzyć.
Kiur
- Uwaga, pyski! - zawołał Kiur, wskakując zgrabnie na jedno z ciasnych (jak on się tam zmieścił z łapami, to pozostaje tajemnicą) siedzeń, które kiedyś służyło ludziom zmuszonym do długiego czekania na pociąg lub przyjaciół czy też rodzinę wracającą z podróży. - Ten szczeniak jest nowy, wziąłem go do nas, więc niech nikomu do łba nie przyjdzie, by go przeganiać. Zrozumiano?
Pytań nie było ku aprobacie charta. Nie chciał zanadto strzępić języka, gdy równie dobrze mógł iść zwinąć się w kulkę i spać.
- Starczy pytań na dzisiaj, dobranoc. - zwrócił się do Króla i poszedł w kierunku swojego legowiska, które znajdowało się w jednym z tych dziwacznych pomieszczeń z okienkami pod wyblakłym napisem nad rzędem czarnych, potłuczonych tablic, z których zwisały przewody. Gdy tylko tam dotarł, przeciągnął się i ułożył na kocyku, który jeszcze jako szczenię znalazł w jednym z porzuconych, ludzkich mieszkań podczas samotnej wędrówki po mieście.
/dajesz ostatni odpis i wstawiam w osobnym poście :)
Król
Ucieszył się, że nikt go nie zaatakował. Na całe szczęście go nie przegnają, bo w końcu ich lider im tego zakazał! Pies popatrzył na wszystkie psy i uśmiechnął się trochę niepewnie, ale zamachał ogonem.
- Jestem Król. Miło mi was poznać. - powiedział, na chwilę patrząc, jak Kiur stamtąd odchodzi, a potem przenosząc wzrok na psy. Teraz już na pewno nie będzie samotny! Oby szybko się z nimi zaprzyjaźnił.
Potem znalazł sobie jakieś w miarę wygodne miejsce i się tam położył, zamykając oczy i jakoś nie mogąc przestać się uśmiechać. Nareszcie należy do jakiejś sfory! Teraz będzie naprawdę wspaniale! Był tego pewny. Ale nie myślał o tym, jakie miał szczęście długo, bo już za chwilę zasnął.
Ufff, jestem wykończona. Jutro reszta, kocham was <3
Dworzec: siedziba sfory Kiura
"...stary, opuszczony budynek, który zaczynał się monumentalnym wejściem
(drzwi były oczywiście wyłamane z zawiasów - ich pozostałości można było
dostrzec, przechodząc obok) i zdawał się nie kończyć w odległości
możliwej do dostrzeżenia dla psiego oka. W sekrecie wyjawię wam jako
autor, że był to kiedyś dworzec. Chart bez wahania pokonał wejście,
patrząc czy Król nadal za nim podąża i zachęcając go skinieniem łba w
stronę wnętrza budynku. Pomieszczenie było bardzo przestronne, o wiele
dłuższe niż szersze, ale wciąż bardzo szerokie. Przez środek niczym oś
symetrii biegły pozostałości płaskich ławek, gdzieniegdzie stał
wywrócony kosz na śmieci. Gdyby przybysz zwrócił łeb mocno ku górze, to
po jednej stronie tam, gdzie normalnie byłaby ściana, wisiały dziwne,
czarne tablice, od których odchodziły kable - w większości zerwane.
Centralnie pod nimi znajdowały się "mini" pomieszczenia przyzdobione
okienkami, nad którymi znajdował się napis, którego żadne zwierzę nie byłoby w stanie przeczytać."
~ fragment sesji Kiura i Króla
~ fragment sesji Kiura i Króla
Sesja Smugi i Króla (Lokacja: Park)
Król
Cisza i spokój tamtego miejsca zniknęły w moment, kiedy przybiegł Król. Biegł wokół i skakał, patrząc wokół. Przerwał ucztę jakiejś grupie ptaków, wręcz w nie wpadając, przez co zmuszone były odlecieć. Przez chwilę szczekał, patrząc, jak się oddalają. Potem, dysząc, usiadł przy jakiejś już niezbyt ładnej ławeczce, żeby chociaż troszkę odpocząć. Nie trwało to długo, bo po chwili zobaczył pewien przedmiot. Piłka! Pewnie jakiś młody człowiek ją tu zostawił! Król zaczął pędzić w tamtym kierunku i skoczył na piłkę. Chwilę się nią bawił. Przerwał, czując głód. Wtedy położył się, patrząc na piłkę leżącą tuż przed nim. Faktycznie, nie jadł już od jakiegoś czasu. Musi coś znaleźć, albo będzie coraz gorzej!
Smuga
Smuga właśnie spokojnie przechadzał się po parku kontrolując okolicę. Robił to codziennie, żeby dowiedzieć się czy czasami jakiś pies nie wykluczając że agresywny tędy przechodził lub co gorsza zadomowił się tutaj. Jakże czujne uszy oraz nos Czarnego wyłapał obecność młodzika. Cóż nie było to trudne ponieważ szczeniak najwyraźniej nie ukrywał się ze swoją obecnością szczekając w niebo głosy i bawiąc w najlepsze piłką. Smuga przykucnął nieopodal w krzakach starając się aby wiatr wiał w jego pysk. Nie chciał zostać zauważony. Starał się obserwować to c zrobi młodzik.
Król
Tymczasem Król nie miał pojęcia o obecności innego psa. Leżał tak nadal, patrząc na piłkę, którą jeszcze przed chwilą się bawił. Powinien wreszcie czegoś poszukać. No dobrze... Po chwili wstał, rozglądając się. Machał ogonem i nadal był wesoły pomimo głodu. Jego nos zaczął pracować jeszcze bardziej. Niestety nie poczuł żadnego jedzenia. Wiedział, że nie będzie tak łatwo. Zaczął chodzić sobie po Parku, węsząc. Nie wiedział, że raz zbliża się do Smugi, raz się od niego oddała. Czasami lądowały tu ptaki i jednego z nich zobaczył młody pies. Skoczył w jego kierunku, lecz ten odleciał. Król warknął cicho, widocznie niezadowolony z tego, że mu się nie udało.
Smuga
Co w ogóle robi tutaj taki szczeniak... sam? To była jedna z wielu myśli które aktualnie kłębiły się w głowie psa. Gdzie była jego matka? Czyżby zostawiła go samego bo tak samo jak Smuga rozrabiał i nie robił niczego pożytecznego. Całkiem możliwe. Czarny cały czas nie ruszał się patrząc co niedoświadczony wyrabia, czasem musząc przesunąć się w bok tak, by młodzik go nie zauważył. Widząc nieudaną próbę złapania jakiegoś ptaka pies postanowił się ujawnić. Wyszedł z krzaków i wyprostował swoje zastałe od krycia się kości.
- A co ty właściwie robisz? - spytał szorstko, patrząc swoimi bladoniebieskimi ślepiami w stronę drugiego osobnika, który jednak nie musiał się martwić, Czarna Smuga nic mu nie zrobi.
Król
Stał tak jeszcze chwilę, lecz nagle usłyszał głos. Popatrzył na starszego psa i otworzył lekko pysk, jakby chciał coś powiedzieć, lecz nie wydał ani jednego odgłosu. Nie za bardzo wiedział co robić. Nie zna tego psa. Co, jeśli za chwilę zaatakuje? Po chwili Król wyprostował się. Nie chciał wyglądać jakby się bał.
- Ja... poluję. - powiedział, patrząc kątem oka w miejsce, gdzie wcześniej był ptak, który mu uciekł. - Jestem Król. - przedstawił się. Teraz stał tak patrząc na psa i w myślach prosił, żeby ten okazał się kimś przyjaznym i niemającym ochoty na walkę.
Smuga
Poluje, no proszę to akurat już Smuga sam zgadł. Czarny pies parsknął na jego odpowiedź, mrużąc swoje oczyska. Czy Król miał go za jakiegoś głupka czy coś?
- Akurat tyle to już wiem, od dawna cię obserwowałem - no może nie aż od tak dawna ale w końcu śledził go a to już się liczy. Czy Król z taką wiedzą postanowi się oddalić od Smugi? Czarny nie zdziwiłby się jakby tak było, przecież wiedział że wygląda na psa agresywnego. Skrócony ogon tylko to potwierdzał.
- Jestem Smuga, a dla ciebie Czarna Smuga, gdzie jest twoja matka skoro nie umiesz polować? - rzekł na następnie spostrzegł grupkę gołębi lądujących nieopodal starej fontanny. Mając nadzieje że szczeniak ich nie wypłoszy zaczął powoli, na ugiętych łapach skradać się w ich stronę.Miał kilka lat by nauczyć się dobrze podchodzić ptaki, które były najczęstsza zwierzyną. Kiedy był już blisko niczego nieświadomej zwierzyny wybiegł i zaczął kłapać zębami próbując złapać jednego z nich i nagle poczuł na swoim języku metaliczny smak krwi, a z jego czarnego pyska zwisało bezwładne ciało pierzastego. Smuga ułożył je blisko swoich przednich łap.
- To wszystko jest kocim jedzeniem.
Król
Cóż, Król nie rozmawiał z żadnym psem już od jakiegoś czasu. Nadal nie za bardzo wiedział jak się zachować.
- Czemu? - zapytał, robiąc zdziwioną minę. Dlaczego ten pies miałby go obserwować? Czy to jest jego terytorium? Jeśli tak, pewnie to powie. W końcu Król jest jeszcze młody i mógł go nie wyczuć czy coś...
- Moja matka? - młody pies widocznie stał się smutny. - Nie żyje. Uczyła mnie jak polować, ale po jakimś czasie zraniłem się w łapę i nie mogłem biegać. A potem... Nie mogła mnie już nauczyć bo jej nie było. Ale umiem polować! - zamachał ogonem. - Trochę... - mruknął. Nadal bardzo tęsknił za swoją matką, lecz wiedział, że nie może się zasmucać, tylko powinien skupić się na przetrwaniu.
Smuga
- Czemu? - powtórzył głupawo, przekręcając swój wielki łeb, jednak nie spuszczał młodzika z oczu, oczywiście nie żeby się bał, tylko po prostu lubił obserwować reakcję innych. - A temu, że o wiele lepiej jest obserwować po cichu, niż od razu wyskakiwać nie wiadomo skąd i pytać się o różne rzeczy. Po co mieliby przecież odpowiadać? A, ty najwyraźniej z nikim nie rozmawiasz... - odpowiedział powoli. Oczywiście, nie miał własnego terytorium, ale to była myśl! Może by tak się gdzieś zadomowić, zamiast łazić codziennie tą samą ścieżką szukając szczęścia, lub guza.
Och jaka smutna historia, jednak wydawałoby się że na Smudze nie zrobiła większego wrażenia. Jego matka wyrzuciła bez żadnego ostrzeżenia. Śmierć również nadchodzi bez ostrzeżenia.
- Coś nieskuteczne te twoje ,,łowy" - odpowiedział krótko, a następnie spojrzał na gołębia. W sumie... pies nachylił się i popchnął truchło w stronę Króla. - Jakoś nie jestem głodny.
Król
Właściwie to nawet dobrze, że ktoś tutaj przyszedł. Chyba każdy musi czasami pogadać, a zwłaszcza ten przyjacielski szczeniak. Może przyszedł tutaj również z nadzieją, że kogoś spotka? Tak właściwie to jest nawet możliwe, bo, no cóż, żyje sobie tak całkowicie sam już od jakiegoś czasu. Ale teraz udało mu się spotkać kogoś, kto najwyraźniej nie chce go zabić. To dobrze, bo Król nie wygrałby walki z takim psem jak ten. Mógłby najwyżej uciekać, ale również nie miałby całkowitych szans na przetrwanie.
- Mieszkasz tu? - zapytał po chwili milczenia i patrzenia na swoje łapy. Wiedział, że możliwe jest to, że nawet dużo zwierząt wybrało ten Park na swój dom. Nie jest to zadziwiające, młodemu psu się tutaj bardzo podobało. Ale on tu nie mieszkał.
- Co... co? Mogę to zjeść? - na jego pysku pojawił się lekki uśmiech. Miał nadzieję, że ten pies sobie nie żartuje, bo to byłoby okropne. Król postanowił, że poczeka na odpowiedź zanim dotknie gołębia.
Smuga
- Nie, nic mnie nie trzyma z tym miejscem. Raczej nie mam swojego "domu" - odpowiedział, co było całkowicie związane z prawdą. Smuga nie miał już domu od dawna, jednak nie wyglądał jakby był mocno przybity tą stratą. Fakt, czasami brakuje mu swojego własnego kąta, gdzie mógłby się schować, jednak na razie na szczęście nie miał takiej potrzeby. Nie wiedział że mogą nadejść gorsze czasy, gdzie każdy bałby się o własne bezpieczeństwo.
- Tak, tak możesz... nie żartuje - taak... to było nierozsądne ze strony Smugi, tak marnować jedzenie które on sam upolował i należało tylko i wyłącznie dla niego. Pomimo swojego wyglądu Czarny był jednak dobroduszny w niektórych wypadkach.
Król
- Ja też. - odpowiedział. Raczej nie interesowało go szukanie stałego schronienia. Według niego lepiej jest chodzić sobie tam, gdzie się chce i chować tylko, kiedy ktoś cię goni lub jest jakieś inne niebezpieczeństwo, na przykład bardzo zła pogoda. Gdzie w takim razie spał Król? Zwykle udawało mu się znaleźć jakieś miejsce na jedną lub kilka nocy, a jeśli nie, albo nie spał, albo ryzykował odpoczywając w miejscu, gdzie jest raczej widoczny. To drugie zdarzyło się tylko kilka razy, kiedy pies był już zbyt zmęczony by dalej szukać. Przetrwanie nie jest łatwe.
- Dziękuję! - chwilę machał ogonem, od razu zaczynając jeść ptaka. Zaspokoi głód i będzie miał spokój na jakiś czas. Może i nie był jakoś bardzo głodny, ale do najedzonych zwierząt nie należał. Teraz nie musi już polować, przynajmniej na razie.
- Jak... miałbym się odwdzięczyć? - zapytał, kiedy skończył już jeść i oblizał pysk. Ten pies mu pomógł, przydałoby się coś dla niego zrobić. Ale co? Król niezbyt dobrze umie polować...
Smuga
Pies nie odpowiadał, tylko cały czas rozglądał się po parku z uszami nastroszonymi, szukającymi jakiegoś odgłosu, który miałby świadczyć o przyjściu nieprzyjaciół, którzy zostali zwabieni krwią gołębia jak razowe piranie. Oczywiście, przez większość czasu starał się widzieć kontem oka Króla który w spokoju zjadał zdobycz. Smuga zdziwił się, kiedy młodzik powiedział że chciałby się odwdzięczyć. Szczerze, gdyby ktoś podarował coś Czarnemu temu nawet przez chwilę na myśl by nie przyszło by się odwdzięczyć.
- A czy ja mówiłem coś o odwdzięczaniu? - parsknął spoglądając swoimi niebieskimi oczyma na biało czarną sylwetkę psa. - Dziwny jesteś, ja nigdy nie chciałbym się za coś odwdzięczać, no chyba że chodzi o uratowanie życia... honor, jeśli wiesz o czym mówię.
Król
Drugi pies nie jadł, mógł zauważyć niebezpieczeństwo, gdyby to się zbliżało, więc Król był raczej spokojny jedząc. Wreszcie zaspokoił głód, nie musi się teraz martwić polowaniem. Czuł, że samo podziękowanie starszemu psu nie wystarczy, lecz nadal nie wymyślił, co mógłby dla niego zrobić.
- Moja mama opowiadała, że kiedyś pomogła jednemu kotu coś upolować i jakiś czas potem przyniósł jej upolowaną mysz. Powiedział, że się w ten sposób odwdzięcza. Tamta mysz nie była duża, ale jej pomogła. I... ja też chciałbym się odwdzięczyć, tak jak tamten kot, ale... nie chcesz tego, tak? - zapytał. Tak właściwie to może nawet lepiej dla Króla, bo nie musiałby nic zrobić. Raczej nie upoluje nic dużego. Postanowił, że będzie pomagał tak jak jego matka kiedyś robiła. Ale najwyraźniej nie wszyscy chcą pomocy.
Smuga
Na szczęście żadne niebezpieczeństwo nie zmierzało w stronę dwóch korespondujących psów, dlatego mogli czuć się bezpiecznie, o ile w tym świecie można być bezpiecznym... nigdy nic nie wiadomo. Przecież z każdej chwili zza krzaków mógł wyskoczyć jakiś brytan, co ma poprzewracane w swoim dużym łbie.
- No to najwyraźniej bardzo dobrze z jego strony, że pomagał twojej matce, ale ja umiem sam o siebie zadbać bez niczyjej pomocy, i tak nie chce tego - Czarną Smugę już powoli zaczęło irytować ciągłe powtarzanie wypowiedzi. Czarny pies uważał że wyrażał się dosyć jasno by szczeniak mógł dokładnie rozumieć to co chciał przekazać Smuga.
Król
- Dobrze. - powiedział. Skoro ten pies nie chce pomocy, to Król nie będzie mu pomagał. Oczywiście nie wiedział, czym miałaby być ta pomoc. Ale to jest już w końcu nieważne. Dostał tego gołębia tak właściwie za nic, co powinno go cieszyć, lecz pies nadal czuł, że najlepiej by było gdyby się odwdzięczył. Ale tego nie zrobi. Skoro Smuga nie chce...
- Masz jakiś sposób na polowanie? Czy po prostu atakujesz, bez planu? - zapytał. Skoro już spotkał starszego psa, może dowiedzieć się wielu potrzebnych rzeczy i czegoś nauczyć. Głupio byłoby nie wykorzystać takiej okazji.
Smuga
Król wcale nie dostał gołębia za nic, dostał go za niestety, dobre serce Smugi i to co jest zakodowane w jego jakże niedostępnym umyśle. Czy miał jakiś sposób na polowanie? Owszem miał, oczywiście dla upartych brak sposobu to też sposób. Czarny odchrząknął i lekko usiadł no zielonej trawie, która wraz z innymi roślinami tworzyła florę parku w którym obecnie się znajdywali. Nawet mech już porósł jedną część fontanny, która w niektórych miejscach była popękana jednak konstrukcja była nadal w jednym, jedynym kawałku, jednak woda już pewnie dawno w niej nie płynęła, jednak Czarna Smuga nawet nie wiedział że w tej dziwnej fontannie była woda.
- Tak mam, ale technika zależy od zwierzyny na którą się poluje. Ja preferuje oczywiście kocie jedzenie - ptaki no i oczywiście szczury. Każdy wie że gołębie są głupie, ale mają skrzydła i mogą odlecieć przy pierwszej okazji, dlatego nie mogą cię widzieć i trzeba do nich się skradać od tyłu no oczywiście masz upatrzonego przez siebie ptaka. Tak się poluje formalnie... a ja po prostu skradam się i potem wyskakuje w chmarę ptaków i jeśli mi się uda któregoś złapie. A czasami dwa gołębie w locie o siebie uderzą i spadną. Wtedy jest jeszcze łatwiej. Z szczurami jest o dziwo trudniej, bo one mają dobry węch i potrafią się wcisnąć w małe szczeliny.
Król
Król uważnie słuchał tego, co mówi pies. On, kiedy próbował polować, po prostu rzucał się na to zwierzę, nieważne, jakiego było gatunku. Najwyraźniej był to błąd i dlatego zwykle mu się nie udawało. Ale uważał to za swój plan. Czyli rzucanie się na gołębie niekoniecznie zadziała. Właściwie to one wzbijały się w powietrze zwykle zanim zdążał się do nich zbliżyć wystarczająco blisko, by je złapać. Prawdopodobnie widziały go długo przed tym, jak zaatakował. Czyli dowiedział się nowych rzeczy! Dobrze. Będzie to mógł wkrótce wykorzystać.
- A masz jakiś sposób na... zające? - zapytał. Wiele razy próbował złapać te szybkie zwierzęta, lecz ani razu mu się nie udało. Czy Smuga umie na nie polować? A może nawet taki pies jak on nie da rady?
Smuga
- Na zające? Zające są jeszcze szybsze od szczurów, myszy i innych takich małych stworzeń, ale żeby na nie polować musisz zapuścić się aż do lasu, albo przynajmniej na przedmieścia, a ja tam zwyczajnie nie chodzę - bo po co dodał sam do siebie. Wszystko, co potrzebował do życia znajdował w tym starym, brudnym, rozwalonym mieście.
- Ale na pewno liczą się długie łapy by go dogonić... chyba jeszcze nigdy na nie nie polowałem, ale kilka razy je widziałem. - dodał podnosząc swój łeb i spoglądając na niebo, a raczej słońce zmierzające ku horyzontowi. Trzeba się zbierać inaczej Smuga będzie szukał po ciemku jakiegoś bezpiecznego zaułka, ale oprócz tego Czarny pomyślał również o Królu, przecież Smuga jeszcze jako tako się wykaraska o on?
- Dobra, koniec tego dobrego... idę gdzieś się schronić. Tobie radzę to samo - rzucił szybko i podniósł się chwiejnie na łapy. Zaczął truchtać w stronę z której przybył i po chwili już go nie było.
Król
- Dobrze... Dziękuję za pomoc. - powiedział, próbując to wszystko zapamiętać. Dowiedział się rzeczy które mu się przydadzą, więc nie byłoby dobrze, gdyby o nich zapomniał. Teraz postara się mieć dobry plan podczas polowania, żeby były większe szanse na złapanie czegokolwiek. Uśmiechnął się lekko do Smugi. Miło, że mu tak pomógł.
- Do zobaczenia! - krzyknął za odchodzącym psem. Ciekawe, czy jeszcze się zobaczą. To miasto jest takie duże, a świat poza nim jeszcze większy... Król stał tam jeszcze chwilkę, po czym odszedł w poszukiwaniu kryjówki. Był zmęczony.
Cisza i spokój tamtego miejsca zniknęły w moment, kiedy przybiegł Król. Biegł wokół i skakał, patrząc wokół. Przerwał ucztę jakiejś grupie ptaków, wręcz w nie wpadając, przez co zmuszone były odlecieć. Przez chwilę szczekał, patrząc, jak się oddalają. Potem, dysząc, usiadł przy jakiejś już niezbyt ładnej ławeczce, żeby chociaż troszkę odpocząć. Nie trwało to długo, bo po chwili zobaczył pewien przedmiot. Piłka! Pewnie jakiś młody człowiek ją tu zostawił! Król zaczął pędzić w tamtym kierunku i skoczył na piłkę. Chwilę się nią bawił. Przerwał, czując głód. Wtedy położył się, patrząc na piłkę leżącą tuż przed nim. Faktycznie, nie jadł już od jakiegoś czasu. Musi coś znaleźć, albo będzie coraz gorzej!
Smuga
Smuga właśnie spokojnie przechadzał się po parku kontrolując okolicę. Robił to codziennie, żeby dowiedzieć się czy czasami jakiś pies nie wykluczając że agresywny tędy przechodził lub co gorsza zadomowił się tutaj. Jakże czujne uszy oraz nos Czarnego wyłapał obecność młodzika. Cóż nie było to trudne ponieważ szczeniak najwyraźniej nie ukrywał się ze swoją obecnością szczekając w niebo głosy i bawiąc w najlepsze piłką. Smuga przykucnął nieopodal w krzakach starając się aby wiatr wiał w jego pysk. Nie chciał zostać zauważony. Starał się obserwować to c zrobi młodzik.
Król
Tymczasem Król nie miał pojęcia o obecności innego psa. Leżał tak nadal, patrząc na piłkę, którą jeszcze przed chwilą się bawił. Powinien wreszcie czegoś poszukać. No dobrze... Po chwili wstał, rozglądając się. Machał ogonem i nadal był wesoły pomimo głodu. Jego nos zaczął pracować jeszcze bardziej. Niestety nie poczuł żadnego jedzenia. Wiedział, że nie będzie tak łatwo. Zaczął chodzić sobie po Parku, węsząc. Nie wiedział, że raz zbliża się do Smugi, raz się od niego oddała. Czasami lądowały tu ptaki i jednego z nich zobaczył młody pies. Skoczył w jego kierunku, lecz ten odleciał. Król warknął cicho, widocznie niezadowolony z tego, że mu się nie udało.
Smuga
Co w ogóle robi tutaj taki szczeniak... sam? To była jedna z wielu myśli które aktualnie kłębiły się w głowie psa. Gdzie była jego matka? Czyżby zostawiła go samego bo tak samo jak Smuga rozrabiał i nie robił niczego pożytecznego. Całkiem możliwe. Czarny cały czas nie ruszał się patrząc co niedoświadczony wyrabia, czasem musząc przesunąć się w bok tak, by młodzik go nie zauważył. Widząc nieudaną próbę złapania jakiegoś ptaka pies postanowił się ujawnić. Wyszedł z krzaków i wyprostował swoje zastałe od krycia się kości.
- A co ty właściwie robisz? - spytał szorstko, patrząc swoimi bladoniebieskimi ślepiami w stronę drugiego osobnika, który jednak nie musiał się martwić, Czarna Smuga nic mu nie zrobi.
Król
Stał tak jeszcze chwilę, lecz nagle usłyszał głos. Popatrzył na starszego psa i otworzył lekko pysk, jakby chciał coś powiedzieć, lecz nie wydał ani jednego odgłosu. Nie za bardzo wiedział co robić. Nie zna tego psa. Co, jeśli za chwilę zaatakuje? Po chwili Król wyprostował się. Nie chciał wyglądać jakby się bał.
- Ja... poluję. - powiedział, patrząc kątem oka w miejsce, gdzie wcześniej był ptak, który mu uciekł. - Jestem Król. - przedstawił się. Teraz stał tak patrząc na psa i w myślach prosił, żeby ten okazał się kimś przyjaznym i niemającym ochoty na walkę.
Smuga
Poluje, no proszę to akurat już Smuga sam zgadł. Czarny pies parsknął na jego odpowiedź, mrużąc swoje oczyska. Czy Król miał go za jakiegoś głupka czy coś?
- Akurat tyle to już wiem, od dawna cię obserwowałem - no może nie aż od tak dawna ale w końcu śledził go a to już się liczy. Czy Król z taką wiedzą postanowi się oddalić od Smugi? Czarny nie zdziwiłby się jakby tak było, przecież wiedział że wygląda na psa agresywnego. Skrócony ogon tylko to potwierdzał.
- Jestem Smuga, a dla ciebie Czarna Smuga, gdzie jest twoja matka skoro nie umiesz polować? - rzekł na następnie spostrzegł grupkę gołębi lądujących nieopodal starej fontanny. Mając nadzieje że szczeniak ich nie wypłoszy zaczął powoli, na ugiętych łapach skradać się w ich stronę.Miał kilka lat by nauczyć się dobrze podchodzić ptaki, które były najczęstsza zwierzyną. Kiedy był już blisko niczego nieświadomej zwierzyny wybiegł i zaczął kłapać zębami próbując złapać jednego z nich i nagle poczuł na swoim języku metaliczny smak krwi, a z jego czarnego pyska zwisało bezwładne ciało pierzastego. Smuga ułożył je blisko swoich przednich łap.
- To wszystko jest kocim jedzeniem.
Król
Cóż, Król nie rozmawiał z żadnym psem już od jakiegoś czasu. Nadal nie za bardzo wiedział jak się zachować.
- Czemu? - zapytał, robiąc zdziwioną minę. Dlaczego ten pies miałby go obserwować? Czy to jest jego terytorium? Jeśli tak, pewnie to powie. W końcu Król jest jeszcze młody i mógł go nie wyczuć czy coś...
- Moja matka? - młody pies widocznie stał się smutny. - Nie żyje. Uczyła mnie jak polować, ale po jakimś czasie zraniłem się w łapę i nie mogłem biegać. A potem... Nie mogła mnie już nauczyć bo jej nie było. Ale umiem polować! - zamachał ogonem. - Trochę... - mruknął. Nadal bardzo tęsknił za swoją matką, lecz wiedział, że nie może się zasmucać, tylko powinien skupić się na przetrwaniu.
Smuga
- Czemu? - powtórzył głupawo, przekręcając swój wielki łeb, jednak nie spuszczał młodzika z oczu, oczywiście nie żeby się bał, tylko po prostu lubił obserwować reakcję innych. - A temu, że o wiele lepiej jest obserwować po cichu, niż od razu wyskakiwać nie wiadomo skąd i pytać się o różne rzeczy. Po co mieliby przecież odpowiadać? A, ty najwyraźniej z nikim nie rozmawiasz... - odpowiedział powoli. Oczywiście, nie miał własnego terytorium, ale to była myśl! Może by tak się gdzieś zadomowić, zamiast łazić codziennie tą samą ścieżką szukając szczęścia, lub guza.
Och jaka smutna historia, jednak wydawałoby się że na Smudze nie zrobiła większego wrażenia. Jego matka wyrzuciła bez żadnego ostrzeżenia. Śmierć również nadchodzi bez ostrzeżenia.
- Coś nieskuteczne te twoje ,,łowy" - odpowiedział krótko, a następnie spojrzał na gołębia. W sumie... pies nachylił się i popchnął truchło w stronę Króla. - Jakoś nie jestem głodny.
Król
Właściwie to nawet dobrze, że ktoś tutaj przyszedł. Chyba każdy musi czasami pogadać, a zwłaszcza ten przyjacielski szczeniak. Może przyszedł tutaj również z nadzieją, że kogoś spotka? Tak właściwie to jest nawet możliwe, bo, no cóż, żyje sobie tak całkowicie sam już od jakiegoś czasu. Ale teraz udało mu się spotkać kogoś, kto najwyraźniej nie chce go zabić. To dobrze, bo Król nie wygrałby walki z takim psem jak ten. Mógłby najwyżej uciekać, ale również nie miałby całkowitych szans na przetrwanie.
- Mieszkasz tu? - zapytał po chwili milczenia i patrzenia na swoje łapy. Wiedział, że możliwe jest to, że nawet dużo zwierząt wybrało ten Park na swój dom. Nie jest to zadziwiające, młodemu psu się tutaj bardzo podobało. Ale on tu nie mieszkał.
- Co... co? Mogę to zjeść? - na jego pysku pojawił się lekki uśmiech. Miał nadzieję, że ten pies sobie nie żartuje, bo to byłoby okropne. Król postanowił, że poczeka na odpowiedź zanim dotknie gołębia.
Smuga
- Nie, nic mnie nie trzyma z tym miejscem. Raczej nie mam swojego "domu" - odpowiedział, co było całkowicie związane z prawdą. Smuga nie miał już domu od dawna, jednak nie wyglądał jakby był mocno przybity tą stratą. Fakt, czasami brakuje mu swojego własnego kąta, gdzie mógłby się schować, jednak na razie na szczęście nie miał takiej potrzeby. Nie wiedział że mogą nadejść gorsze czasy, gdzie każdy bałby się o własne bezpieczeństwo.
- Tak, tak możesz... nie żartuje - taak... to było nierozsądne ze strony Smugi, tak marnować jedzenie które on sam upolował i należało tylko i wyłącznie dla niego. Pomimo swojego wyglądu Czarny był jednak dobroduszny w niektórych wypadkach.
Król
- Ja też. - odpowiedział. Raczej nie interesowało go szukanie stałego schronienia. Według niego lepiej jest chodzić sobie tam, gdzie się chce i chować tylko, kiedy ktoś cię goni lub jest jakieś inne niebezpieczeństwo, na przykład bardzo zła pogoda. Gdzie w takim razie spał Król? Zwykle udawało mu się znaleźć jakieś miejsce na jedną lub kilka nocy, a jeśli nie, albo nie spał, albo ryzykował odpoczywając w miejscu, gdzie jest raczej widoczny. To drugie zdarzyło się tylko kilka razy, kiedy pies był już zbyt zmęczony by dalej szukać. Przetrwanie nie jest łatwe.
- Dziękuję! - chwilę machał ogonem, od razu zaczynając jeść ptaka. Zaspokoi głód i będzie miał spokój na jakiś czas. Może i nie był jakoś bardzo głodny, ale do najedzonych zwierząt nie należał. Teraz nie musi już polować, przynajmniej na razie.
- Jak... miałbym się odwdzięczyć? - zapytał, kiedy skończył już jeść i oblizał pysk. Ten pies mu pomógł, przydałoby się coś dla niego zrobić. Ale co? Król niezbyt dobrze umie polować...
Smuga
Pies nie odpowiadał, tylko cały czas rozglądał się po parku z uszami nastroszonymi, szukającymi jakiegoś odgłosu, który miałby świadczyć o przyjściu nieprzyjaciół, którzy zostali zwabieni krwią gołębia jak razowe piranie. Oczywiście, przez większość czasu starał się widzieć kontem oka Króla który w spokoju zjadał zdobycz. Smuga zdziwił się, kiedy młodzik powiedział że chciałby się odwdzięczyć. Szczerze, gdyby ktoś podarował coś Czarnemu temu nawet przez chwilę na myśl by nie przyszło by się odwdzięczyć.
- A czy ja mówiłem coś o odwdzięczaniu? - parsknął spoglądając swoimi niebieskimi oczyma na biało czarną sylwetkę psa. - Dziwny jesteś, ja nigdy nie chciałbym się za coś odwdzięczać, no chyba że chodzi o uratowanie życia... honor, jeśli wiesz o czym mówię.
Król
Drugi pies nie jadł, mógł zauważyć niebezpieczeństwo, gdyby to się zbliżało, więc Król był raczej spokojny jedząc. Wreszcie zaspokoił głód, nie musi się teraz martwić polowaniem. Czuł, że samo podziękowanie starszemu psu nie wystarczy, lecz nadal nie wymyślił, co mógłby dla niego zrobić.
- Moja mama opowiadała, że kiedyś pomogła jednemu kotu coś upolować i jakiś czas potem przyniósł jej upolowaną mysz. Powiedział, że się w ten sposób odwdzięcza. Tamta mysz nie była duża, ale jej pomogła. I... ja też chciałbym się odwdzięczyć, tak jak tamten kot, ale... nie chcesz tego, tak? - zapytał. Tak właściwie to może nawet lepiej dla Króla, bo nie musiałby nic zrobić. Raczej nie upoluje nic dużego. Postanowił, że będzie pomagał tak jak jego matka kiedyś robiła. Ale najwyraźniej nie wszyscy chcą pomocy.
Smuga
Na szczęście żadne niebezpieczeństwo nie zmierzało w stronę dwóch korespondujących psów, dlatego mogli czuć się bezpiecznie, o ile w tym świecie można być bezpiecznym... nigdy nic nie wiadomo. Przecież z każdej chwili zza krzaków mógł wyskoczyć jakiś brytan, co ma poprzewracane w swoim dużym łbie.
- No to najwyraźniej bardzo dobrze z jego strony, że pomagał twojej matce, ale ja umiem sam o siebie zadbać bez niczyjej pomocy, i tak nie chce tego - Czarną Smugę już powoli zaczęło irytować ciągłe powtarzanie wypowiedzi. Czarny pies uważał że wyrażał się dosyć jasno by szczeniak mógł dokładnie rozumieć to co chciał przekazać Smuga.
Król
- Dobrze. - powiedział. Skoro ten pies nie chce pomocy, to Król nie będzie mu pomagał. Oczywiście nie wiedział, czym miałaby być ta pomoc. Ale to jest już w końcu nieważne. Dostał tego gołębia tak właściwie za nic, co powinno go cieszyć, lecz pies nadal czuł, że najlepiej by było gdyby się odwdzięczył. Ale tego nie zrobi. Skoro Smuga nie chce...
- Masz jakiś sposób na polowanie? Czy po prostu atakujesz, bez planu? - zapytał. Skoro już spotkał starszego psa, może dowiedzieć się wielu potrzebnych rzeczy i czegoś nauczyć. Głupio byłoby nie wykorzystać takiej okazji.
Smuga
Król wcale nie dostał gołębia za nic, dostał go za niestety, dobre serce Smugi i to co jest zakodowane w jego jakże niedostępnym umyśle. Czy miał jakiś sposób na polowanie? Owszem miał, oczywiście dla upartych brak sposobu to też sposób. Czarny odchrząknął i lekko usiadł no zielonej trawie, która wraz z innymi roślinami tworzyła florę parku w którym obecnie się znajdywali. Nawet mech już porósł jedną część fontanny, która w niektórych miejscach była popękana jednak konstrukcja była nadal w jednym, jedynym kawałku, jednak woda już pewnie dawno w niej nie płynęła, jednak Czarna Smuga nawet nie wiedział że w tej dziwnej fontannie była woda.
- Tak mam, ale technika zależy od zwierzyny na którą się poluje. Ja preferuje oczywiście kocie jedzenie - ptaki no i oczywiście szczury. Każdy wie że gołębie są głupie, ale mają skrzydła i mogą odlecieć przy pierwszej okazji, dlatego nie mogą cię widzieć i trzeba do nich się skradać od tyłu no oczywiście masz upatrzonego przez siebie ptaka. Tak się poluje formalnie... a ja po prostu skradam się i potem wyskakuje w chmarę ptaków i jeśli mi się uda któregoś złapie. A czasami dwa gołębie w locie o siebie uderzą i spadną. Wtedy jest jeszcze łatwiej. Z szczurami jest o dziwo trudniej, bo one mają dobry węch i potrafią się wcisnąć w małe szczeliny.
Król
Król uważnie słuchał tego, co mówi pies. On, kiedy próbował polować, po prostu rzucał się na to zwierzę, nieważne, jakiego było gatunku. Najwyraźniej był to błąd i dlatego zwykle mu się nie udawało. Ale uważał to za swój plan. Czyli rzucanie się na gołębie niekoniecznie zadziała. Właściwie to one wzbijały się w powietrze zwykle zanim zdążał się do nich zbliżyć wystarczająco blisko, by je złapać. Prawdopodobnie widziały go długo przed tym, jak zaatakował. Czyli dowiedział się nowych rzeczy! Dobrze. Będzie to mógł wkrótce wykorzystać.
- A masz jakiś sposób na... zające? - zapytał. Wiele razy próbował złapać te szybkie zwierzęta, lecz ani razu mu się nie udało. Czy Smuga umie na nie polować? A może nawet taki pies jak on nie da rady?
Smuga
- Na zające? Zające są jeszcze szybsze od szczurów, myszy i innych takich małych stworzeń, ale żeby na nie polować musisz zapuścić się aż do lasu, albo przynajmniej na przedmieścia, a ja tam zwyczajnie nie chodzę - bo po co dodał sam do siebie. Wszystko, co potrzebował do życia znajdował w tym starym, brudnym, rozwalonym mieście.
- Ale na pewno liczą się długie łapy by go dogonić... chyba jeszcze nigdy na nie nie polowałem, ale kilka razy je widziałem. - dodał podnosząc swój łeb i spoglądając na niebo, a raczej słońce zmierzające ku horyzontowi. Trzeba się zbierać inaczej Smuga będzie szukał po ciemku jakiegoś bezpiecznego zaułka, ale oprócz tego Czarny pomyślał również o Królu, przecież Smuga jeszcze jako tako się wykaraska o on?
- Dobra, koniec tego dobrego... idę gdzieś się schronić. Tobie radzę to samo - rzucił szybko i podniósł się chwiejnie na łapy. Zaczął truchtać w stronę z której przybył i po chwili już go nie było.
Król
- Dobrze... Dziękuję za pomoc. - powiedział, próbując to wszystko zapamiętać. Dowiedział się rzeczy które mu się przydadzą, więc nie byłoby dobrze, gdyby o nich zapomniał. Teraz postara się mieć dobry plan podczas polowania, żeby były większe szanse na złapanie czegokolwiek. Uśmiechnął się lekko do Smugi. Miło, że mu tak pomógł.
- Do zobaczenia! - krzyknął za odchodzącym psem. Ciekawe, czy jeszcze się zobaczą. To miasto jest takie duże, a świat poza nim jeszcze większy... Król stał tam jeszcze chwilkę, po czym odszedł w poszukiwaniu kryjówki. Był zmęczony.
MG - zasady i nabór oraz Zakończone Sesje
Dobrze, rozkręcamy się powoli, więc postanowiłam dodać zapowiedzianą wcześniej funkcję Mistrza Gry. Kiedy takowy interweniuje?1) w sytuacjach spornych (walka, przy której żaden z graczy nie chce pójść na ustępstwo)
2) na prośbę graczy (walki, polowania - w celu urozmaicenia gry)
3) na prośbę admina, gdy zachowanie postaci na fabule robi się bezsensowne, namolnie przeszkadzające innym graczom, nienaturalne lub godzi w regulamin (nie bójcie się - nie będziemy karać "za nic", ale w sytuacjach, gdy dana postać naprawdę przeskrobie, podam taki przykład: lis Maciek postanowił pójść pooglądać telewizję lub zacząć ostrzyć patyki pazurami lub... (przykład, gdy sytuacja godzi w regulamin - zasada dot. ograniczenia brutalności i bezsensownego krzywdzenia cudzych postaci) niedźwiedź Zbigniew rzucił się na liska bez słowa przywitania i urwał mu łapę.
4) w sytuacjach specjalnych - questy na życzenie graczy i za zgodą administracji
Chętnych do objęcia funkcji proszę do działu "Ogłoszenia". Tam też proszę zgłaszać zakończone sesje, a wstawię je w osobne posty.
2) na prośbę graczy (walki, polowania - w celu urozmaicenia gry)
3) na prośbę admina, gdy zachowanie postaci na fabule robi się bezsensowne, namolnie przeszkadzające innym graczom, nienaturalne lub godzi w regulamin (nie bójcie się - nie będziemy karać "za nic", ale w sytuacjach, gdy dana postać naprawdę przeskrobie, podam taki przykład: lis Maciek postanowił pójść pooglądać telewizję lub zacząć ostrzyć patyki pazurami lub... (przykład, gdy sytuacja godzi w regulamin - zasada dot. ograniczenia brutalności i bezsensownego krzywdzenia cudzych postaci) niedźwiedź Zbigniew rzucił się na liska bez słowa przywitania i urwał mu łapę.
4) w sytuacjach specjalnych - questy na życzenie graczy i za zgodą administracji
Chętnych do objęcia funkcji proszę do działu "Ogłoszenia". Tam też proszę zgłaszać zakończone sesje, a wstawię je w osobne posty.
wtorek, 26 lipca 2016
Cmentarz
Miejsce, który kiedyś było często odwiedzane przez najróżniejszych ludzi z wieńcami kwiatów, teraz opustoszałe i pozbawione kolorów jako, że pomiędzy kamienie nagrobne wdarły się rośliny, niszcząc je i powoli zacierając ślady ludzkiej obecności. Uważny obserwator dojrzy czasem wśród liści, patyków i kamieni szkło, kolorowe szkło które zostało po rozbitych zniczach i wyblakłe płatki sztucznych kwiatów jeśli jeszcze nie padły ofiarą czasu...
Przedmieścia
Pojawiające się zewsząd budynki dla leśnych istot są już sygnałem, że lepiej zawrócić, bo właśnie zbliżają się do miasta: miejsca pełnego niebezpieczeństw. Na przedmieściach panuje pozornie spokojny klimat. W rozmieszczonych rzadziej niż w centrum budynkach mieszkają najróżniejsze zwierzęta - od koni aż po przemykające zakurzonymi piwnicami szczury.
poniedziałek, 25 lipca 2016
Pomoc potrzebna
Okej, zbiera się tu sporo ludu, adminowi wysiadł internet, a szablon mamy gotowca (czyli żaden). Czy ktoś jest chętny do zrobienia nam nowego? Mam jednak prośbę, by osoba, która podejmie się tego szlachetnego zadania, skorzystała tylko ze zdjęć lub grafik dozwolonych przez autora do użytku (czyt. żeby prawa autorskie się zgadzały).
Kolejna sprawa - promocja. Byłby ktoś chętny do założenia nam swego rodzaju fanpejdża na fb i prowadzenia go?
Kolejna sprawa - sugestie dotyczące wyglądu strony, zakładek, baneru, rozmieszczenia i tym podobne... Proszę tutaj oraz dziękuję za okazaną już pomoc. Wszystkie osoby, które jej udzieliły, mogą upominać się o dodatkowe miejsce na postać (czyli mogą grać 4 zwierzakami).
Kolejna sprawa - promocja. Byłby ktoś chętny do założenia nam swego rodzaju fanpejdża na fb i prowadzenia go?
Kolejna sprawa - sugestie dotyczące wyglądu strony, zakładek, baneru, rozmieszczenia i tym podobne... Proszę tutaj oraz dziękuję za okazaną już pomoc. Wszystkie osoby, które jej udzieliły, mogą upominać się o dodatkowe miejsce na postać (czyli mogą grać 4 zwierzakami).
niedziela, 24 lipca 2016
Zwieszone Drzewo
Znajdujące się w parku, stare drzewo, opierające się o drugie, dość
młode, tworząc swoisty dach nad ziemią. Jednak to nie wszystko! W
koronie drzew gałęzie splątały się w taki sposób, że można po nich
zwyczajnie chodzić, bez ryzyka spadnięcia. Młode drzewo utworzyło zaś
gęstą plątaninę, w której można bez problemu umościć sobie legowiska.
Kładka
Zniszczona, drewniana konstrukcja, która kiedyś
prowadziła na drugą stronę rwącej rzeki, a teraz jest miejscem, w którym
zwierzęta mogą bez większych obaw łowić ryby, które wpadną pomiędzy
stare deski wystające z wody. Jednak mimo iż kładka była jednym z
najbezpieczniejszych miejsc przy rzece zawsze trzeba mieć się na
baczności, bo niektóre deski są śliskie i porośnięte mchem co nie
sprzyja utrzymywaniu równowagi.
Powstanie kociej grupy Srebrnej (lokacja: Las)
Blask
Zbliżał się wieczór. Blask wracał z udanego polowania, niosąc złowioną łasicę w pysku i myśląc o czekającym go niebawem posiłku. Nie miał stałego domu, więc ucieszył się, zauważywszy po drodze niewielką chatkę, która kiedyś zapewne należała do leśniczego. Dziki kot nie miał jednak prawa o tym wiedzieć. Nie miał kontaktu z ludźmi.
/zapraszam kogokolwiek na pisanie <3
Srebrna
Srebrna szła, otoczona wieczorną ciemnością. Las nie był tego dnia zbyt zimny, dlatego nie musiała się martwić o chłód, lub ciepłe miejsce do snu. Wręcz przeciwnie, mogła spać nawet gdzieś na ziemi, zakopując się w liściach, lub zwyczajnie chowając się w trawie. Nagle wyczuła zapach krwi, a tuż po nim woń kota. Skradała się w tamtą stronę powoli, choć wiedziała, że w razie czego jej szybkość pozwoli jej na ucieczkę.
Blask
Kocur zastrzygł uszami, podnosząc łeb znad posiłku, gdy dotarły do niego odgłosy spoza schronienia. Po chwili dobiegła do niego woń kota. Ufff, po okolicy kręciło się ostatnio dużo psów, a wierzcie mi, że będąc kotem, nie spotyka się ich przyjemnie. Położył łasicę na ziemi, wdrapał się na parapet, a potem na okno, z którego nie pozostało więcej niż tylko kawałki rozbitej szyby. Ostrożnie ominął ostre krawędzie i stanął w oko w oko z przybyszką.
Srebrna
Niebieskooka wskoczyła na resztki parapetu i zobaczyła puszystego, burego kocura. Zmierzyła go wzrokiem.
- Kim jesteś? - spytała. Oczekiwała odpowiedzi, w końcu kocur nie wyglądał na typowego mordercę, który rozerwie cię na strzępy za jedno słowo.
- Jestem Srebrna. Zamierzam stworzyć wędrowną grupę. Chciałbyś może dołączyć? Jest parę zasad, ale myślę, że nie są jakieś straszne. - spróbowała się uśmiechnąć. Rzadko to robiła.
Blask
- Blask - rzekł krótko grubasek, wychodząc Srebrnej naprzeciwko. - Wędrowną grupę? Skąd jesteś? Z miasta?
Uśmiechnął się do siebie. Była dość szybka w swoich decyzjach jeśli jeszcze przed poznaniem jego imienia proponowała mu włączenie się w jakąś inicjatywę. Najpierw jednak chciał wiedzieć więcej. Nie tylko na temat samej 'inicjatywy', ale i kotki. Skąd przybywa, dokąd idzie... Te sprawy. Ostatnimi czasy sporo się słyszało o kocich gangach powstających w pobliskim miasteczku. Blask nie był jakoś specjalnie samotniczym typem, ale wiedział, że nie wszystkie miejskie koty są godne zaufania. Dowodziły temu blizny na jego pysku.
Srebrna
- Tak, wędrowną grupę. Chodzi tylko o to, żebyśmy pomagali sobie w przeżyciu. I nie jestem z miasta, urodziłam się w lesie i tam żyłam przez długi czas. - odpowiedziała srebrna kotka. Obeszła kocura dookoła. Był troszkę gruby, miał długie futro. Właśnie, był gruby - czyli albo dobrze polował, albo dobrze walczył i odbierał pożywienie innym zwierzętom. Cokolwiek, ważne, że umie przetrwać i jak widać nie jest w tym najgorszy.
Blask
- Hej, strasznie się spieszysz. Ledwo co poznałaś moje imię. - z uśmiechem polizał się po łapie, na której widniała smuga krwi z jego ostatniego posiłku. - I nie wiesz czy jestem kotem godnym zaufania.
Typowy młodziak. Gdy w jego głowie zakiełkuje jakaś myśl, to chce zrobić to jak najszybciej, czasem zapominając o wcześniejszym przygotowaniu. Inna sprawa, że pomysł kotki wydawał mu się dość ciekawy.
Srebrna
- Może i się spieszę, ale nie mam zamiaru tu długo siedzieć. W mieście znalazłam idealne miejsce na pierwszy obóz. - spojrzała w stronę wysokich, zawalonych budynków, widniejących między drzewami. - Raczej jesteś, skoro od początku nie zacząłeś warczeć i drapać w co popadnie, aby mnie dorwać. - mruknęła. Usiadła, nadal będąc gotowa, aby w każdej chwili móc uciec, lub się bronić.
Blask
- W mieście grasują kocie gangi - dodał Blask nieco poważniejszym tonem, machnąwszy puszystym ogonem. - I psie sfory. Nie są to stworzenia godne zaufania. Żeby tam przeżyć, to trzeba być w silnej i dobrze zorganizowanej grupie. Coś o tym wiem. Trzeba byłoby ustalić terytorium i mieć wolne łapy do pilnowania go.
Srebrna
- Właśnie dlatego kogoś szukam. Jeszcze żadnych gangów nie spotkałam, więc jest w porządku. Ale koty się znajdzie w miarę wędrowania. Na razie wystarczy to, żeby były koty, które umieją zdobywać jedzenie i w razie czego się bronić. - rozejrzała się. Wyczuła jakiś dziwny zapach. Nie znała go, prawdopodobnie to inne zwierzę.
Blask
- Wchodzę w to - odpowiedział Blask. - Nie jestem tu zbyt produktywny, nie mam zbyt wiele do roboty.
Uśmiechnął się, zerkając w tą samą stronę, w którą obejrzała się kotka. Teren czysty.
- Masz kogoś oprócz mnie?
Srebrna
Kotka uśmiechnęła się lekko do siebie na słowa kocura.
- Nikogo jeszcze oprócz ciebie nie spotkałam. Założę się, że w mieście spotkamy parę chętnych kotów. Miejmy tylko nadzieję, że nie będziemy musieli walczyć z innymi kotami, lub co gorsza z psami. - ostatnie słowo wręcz wypluła. Nienawidziła tych stworzeń. Zapchlone worki futra z wiecznie zwisającym językiem, biegające w tę i z powrotem, machające ogonem tak, jakby miał im zaraz odpaść. Może czasem zdarzały się wyjątki, ale takiego psa widziała tylko raz.
Blask
- Psy - mruknął długowłosy kocur. - W mieście się od nich roi, a co gorsza tworzą sfory. Kot, który zamierza tam przeżyć, potrzebuje kryjówki, której nie dosięgną pyskiem.
Wskazał nosem w kierunku wystającej gałęzi jednego z drzew.
- Tutaj jest gdzie uciec, a tam niekoniecznie. - dodał po chwili, strzygąc uszami. - Chyba, że w opuszczonych mieszkaniach... na wyższych piętrach.
Srebrna
- Nie martw się, spędziłam trochę czasu w mieście, wiem, jak się schronić. Na początek można wykorzystać park, jest tam sporo drzew, w dodatku jedno z nich tak ładnie opiera się o drugie, że jakby wyłożyć jeszcze mchem, to bez problemu można chodzić jak na stabilnej ziemi. Jest jeszcze jedno miejsce, które można by wziąć za pierwszy obóz. Pośrodku jednej ulicy jest taki jednopiętrowy budynek, do którego żadne zwierzę oprócz kota się nie dostanie. Pierwsze piętro jest zawalone i przedzielone na takie jakby dwie części, jedna to prawie płaska przestrzeń, z której wszystko widać, druga jest zawalona, ale jakby powyciągać kamienie i dobrze wszystko poukładać, to nawet dobre legowisko by było. - uśmiechnęła się do siebie.
Blask
- Brzmi nieźle, idziemy? - zaproponował w końcu kocur, gramoląc się niezgrabnie na cztery łapy.
Przynajmniej znała swój cel, on nie miał tego komfortu. Żył dla siebie i żył chwilą głównie po to, by przeżyć. Nigdy nie myślał o wstąpieniu do jakiejś grupy, ale nie był też zamknięty na świat, więc gdy pojawiła się nowa szansa (w postaci całkiem uroczej i powabnej samiczki), to postanowił poważnie rozważyć propozycję, a przynajmniej zobaczy to, co ta chciała mu pokazać.
Srebrna
- Moment, wydaje mi się, że coś poczułam. - powiedziała, rozglądając się i wypatrując jakiegoś kształtu. - Idziesz zapolować, czy od razu idziemy znaleźć schronienie? - spytała, nadal czujnie przeszukując teren wzrokiem. Szukała jakiegoś innego kota, w końcu tylko te zwierzęta powinny należeć do jej grupy.
Blask
- Co? - kocur zastrzygł uszami raz jeszcze, nosem spijając otaczające go zapachy. - Czyżby kot?
Być może kolejny wędrowiec stykał się z nimi na wspólnej ścieżce, a zatem kolejna szansa na poszerzenie inicjatywy Srebrnej.
- A może po prostu jesteś zbyt podekscytowana - mruknął z rozbawieniem w jej stronę.
Piołun
Jednak koty nie myliły się co do tego że coś wyczuły. Na szczęście dla nich nie był to żaden pies lub inne dziadostwo które czai się w lesie, tylko w ich stronę zmierzał Piołun. Kocur co jakiś czas z niepokojem odwracał swój łepek w stronę z której przyszedł. Dosłownie przed chwilą musiał uciekać z miasta pogoniony przez pojedynczego psa. Niestety czasu na myślenie wtedy było mało, a pierwsze co rudemu przyszło na myśl to drzewa, no i tak właśnie znalazł się w lesie. Parszywce na szczęście odpuściły i na tę chwilę kocur był bezpieczny, uspokoił swój oddech i zaczął pielęgnować swoje futro jednak nie mógł tam siedzieć cały dzień. Oczywiście jak to miał w zwyczaju najpierw pomyślał jakie będą korzyści jeśli pójdzie w stronę innych kotów. Piołun jednak zaufał swojej szybkości w razie niebezpieczeństwa.
Spokojnym krokiem przemierzał ciemny las idąc w stronę zapachu kotów, aż po chwili do nich trafił.
- Witam - powiedział spokojnym głosem uważnie przyglądając się nieznajomym.
Srebrna
Srebrna wreszcie zobaczyła kota, którego wyczuła. Rudo-biały kocur zbliżał się powoli w ich stronę. Niebieskooka zeskoczyła z parapetu i przyjrzała się nieznajomemu.
- Witaj, jestem Srebrna. Jak brzmi twoje imię? - jej oczy nadal patrzyły niespokojnie w jego stronę. W razie ataku może się obronić, słabą kotką nie jest. Jednak kocur nie wyglądał na agresywnego, więc raczej nie miała się czego bać.
Blask
- Miastowy, nie? - dołożył Blask, podchodząc do przybysza.
Wyglądał na takiego, co ma za sobą niezły pościg. Na pewno miastowy, tam niebezpieczeństwo czaiło się na każdym kroku. Jednak grubasek nic do mieszczuchów nie miał, nie zdążył sobie narobić wystarczającej ilości wrogów, by zacząć ich zauważać. Do Piołuna podszedł zatem z uśmiechem.
Piołun
Pomimo iż koty nie rzuciły się na Piołuna z kłami i pazurami ten cały czas nie oddychał z ulgą, przecież nie można tak od razu być pewnym zamiarów innych. Rudzielec spojrzał na Srebrną, i zawahał się przed powiedzeniem imienia. Przecież zawsze można skłamać... pomyślał jednak nie! On kłamcą nie jest, kłamcami mogą być te kundle.
- Jestem Piołun - powiedział wyzbywając się niepewności, a potem przeniósł wzrok na drugiego - grubego kota. No proszę, proszę komuś się nieźle wiedzie.
- Trochę tu, trochę tam, ale zazwyczaj w mieście. - Piołun myślał że wyzbył się wszelkich oznak mówiących o tym że przed czymś uciekał a tu... klapa.
Srebrna
- Jesteś sam? - spytała kotka, siadając jak gdyby nigdy nic. Nie było to mądre, bo zawsze mogło się okazać, że kocur tylko na to czekał, aby móc rozszarpać ją na strzępy przez chwilę nieuwagi, ale miała przecież siłę. I Blaska, który w razie czego pewnie by jej pomógł, co nie? Jednak już zauważyła pierwszą jego cechę - dużo wędruje. Skoro mówi, że był "trochę tu, trochę tam", to znaczy, że nie przeszkadza mu zmiana miejsca zamieszkania. Świetnie.
Blask
- Przed czym uciekałeś? - zapytał Blask, rozglądając się na około. - Bo widać po tobie, że przed czymś uciekałeś.
Zaśmiał się serdecznie, machnąwszy łapą w kierunku, z którego przybył kocur.
- Moja znajoma zapewne ma ci coś do powiedzenia... - dopowiedział po chwili, wiedząc iż niedługo nie powstrzyma kotki przed wdrożeniem "nowego" w swój karkołomny plan.
Niech przynajmniej ma szansę na ucieczkę, zażartował w myślach.
Piołun
Czy jest sam, a po co tej kotce była taka wiedza? To wszystko sprawiało że kocur stawał się jeszcze bardziej nieufny i zrobił mały krok w tył.
- Tak - odparł spoglądając na kotkę, jednak kątem oka spoglądał w stronę z której przybył. Czy jednak zrobił błąd przychodząc tutaj? Przecież tuż po pościgu mógł wrócić do miasta, ale tam też czaiło się niebezpieczeństwo w postaci psów.
- Wspólny wróg - powiedział, mając nadzieje że leśne koty zrozumią to o co Piołunowi chodzi. Przecież każdy zna największego wroga kotów - psa, to było takie oczywiste. A cóż takiego ta kotka która go wypytywała o dziwne rzeczy chciała powiedzieć nieznajomemu? Żółte oczy spoczęły na niej.
Srebrna
- Właśnie, wspólny wróg... - szepnęła trochę do siebie. No przecież, uciekał przed psem! - Nie chciałbyś może przestać wałęsać się sam i dołączyć do nas? Mamy zamiar stworzyć grupę kotów, gdzie każdy będzie pomagał każdemu. Nie ma podziału na najważniejszych i na koty, które nic nie znaczą. Każdy ma prawo zabrać głos. - wytłumaczyła dokładnie, próbując wyglądać jak najbardziej poważnie. Nie chciała go przecież przestraszyć. - Żebyśmy nie dali się łatwo znaleźć i rozszarpać, byłaby to grupa wędrowna. Kryjówkę byśmy zmieniali co parę dni, tak dla bezpieczeństwa.
Blask
- Przeciwko "wspólnemu wrogowi" - dopowiedział z radością grubasek.
Trzy koty w drużynie to już coś. Zawsze więcej łap do pomocy i więcej pysków do rozmowy. Jedyna wada dużego towarzystwa to chyba fakt iż trzeba dzielić się żarciem, ale jeżeli dobrze się poluje, to mały problem.
- Idziemy się zakwaterować w mieście - dodał Blask, by zgasić ciszę.
Piołun
Piołun nie wiedział co dokładnie ma odpowiedzieć. Nie spodziewał się że ktoś wypali do niego z propozycją dołączenia do gangu, grupy, drużyny. Znali się dopiero od kilku godzin i od razu takie coś. Równie dobrze to on mógł mieć jakieś złe zamiary, jeszcze raz przyjrzał się kotą. Jeden grubas zapewnię niezbyt szybki jednak silny, a druga kotka, możliwe że również silna, ale też naiwna. No chyba że to on jest naiwny.
- I jest was tylko dwójka? - spytał, jednak możliwe że odpowiedzi nie zdołał usłyszeć bo już w jego głowie powstał nielubiany rozgardiasz. Jeżeli pójdę z nimi możliwe że częściej będę coś jadł... mówił jeden głos, ale ich jest tylko dwójką! Podpowiadał drugi. I tak przez dłuższy czas dwa głosy dyskutowały w główce Piołuna, aż jeden - możliwe że ten nierozsądny wygrał.
- Będziesz tego żałował, zobaczysz - mruknął cicho do siebie a potem uniósł łeb i spojrzał na dwójkę kotów. - A więc niech będzie, mogę dołączyć do tej waszej - niedorzecznej dodał w głowie - grupy...
Srebrna
- Na razie jest nas dwójka, ale mam nadzieję, że będzie więcej. - odpowiedziała na jego pytanie. Ucieszyła się, słysząc pozytywną odpowiedź. Skoro dołączył, to trzeba albo iść na polowanie, albo przygotować pseudo-obóz do snu, w końcu jest późno.
- Teraz jest pierwsza decyzja, idziemy najpierw zapolować, czy przygotować obóz i polujemy jutro? - spojrzała na księżyc i przymknęła oczy. Nie świecił szczególnie jasno, jednak wystarczająco, aby na chwilę oślepić niebieskooką liderkę grupy trzech kotów.
Blask
- Idziemy spać - zadecydował Blask, wskazując łapą chatkę. - W tym miejscu nic nie powinno nas niepokoić. Jutro idziemy do miasta, tam znajdziemy jakiejś schronienie wśród tych gruzów, a na razie jedyne, co mi pozostaje, to zaprosić was na kilka kęsów łasicy, którą złapałem rano.
Może ci dziwni goście wyjdą mi na dobre, pomyślał, schudnę chociaż. Nie żeby czuł się jakoś przytłoczony swoją posturą noale... wiecie. Różnie bywa. Drugą połówkę też trza sobie kiedyś znaleźć. Poprowadził zatem gości do znalezionego przez siebie miejsca...
/koniec sesji, dajcie po odpisie i wkleję to w osobny post
Piołun
Decyzje, decyzje i jeszcze więcej decyzji no jak tak można? Piołun klapnął swoim tyłkiem na ziemi i znów zaczął robić to co umie najlepiej - rozmyślać. Przecież niebezpiecznie byłoby polować o tej porze, przecież o zmroku w lesie jest jeszcze gorzej! Znów zaczął zliczać argumenty a z jego rozmyślań wyrwał go głos jednego ze swoich znajomych.
- Zgadzam się z... - i tutaj spojrzał swoimi żółtymi oczyskami w stronę kocura, którego imienia nawet nie znał. Jakie to niedorzeczne... Piołun wstał na swoje łapy i powlókł się powoli za innymi kotami. Kto wie co jutro nadejdzie
Czy powinnam podawać nicki autorów, a może imiona wystarczą?
Zbliżał się wieczór. Blask wracał z udanego polowania, niosąc złowioną łasicę w pysku i myśląc o czekającym go niebawem posiłku. Nie miał stałego domu, więc ucieszył się, zauważywszy po drodze niewielką chatkę, która kiedyś zapewne należała do leśniczego. Dziki kot nie miał jednak prawa o tym wiedzieć. Nie miał kontaktu z ludźmi.
/zapraszam kogokolwiek na pisanie <3
Srebrna
Srebrna szła, otoczona wieczorną ciemnością. Las nie był tego dnia zbyt zimny, dlatego nie musiała się martwić o chłód, lub ciepłe miejsce do snu. Wręcz przeciwnie, mogła spać nawet gdzieś na ziemi, zakopując się w liściach, lub zwyczajnie chowając się w trawie. Nagle wyczuła zapach krwi, a tuż po nim woń kota. Skradała się w tamtą stronę powoli, choć wiedziała, że w razie czego jej szybkość pozwoli jej na ucieczkę.
Blask
Kocur zastrzygł uszami, podnosząc łeb znad posiłku, gdy dotarły do niego odgłosy spoza schronienia. Po chwili dobiegła do niego woń kota. Ufff, po okolicy kręciło się ostatnio dużo psów, a wierzcie mi, że będąc kotem, nie spotyka się ich przyjemnie. Położył łasicę na ziemi, wdrapał się na parapet, a potem na okno, z którego nie pozostało więcej niż tylko kawałki rozbitej szyby. Ostrożnie ominął ostre krawędzie i stanął w oko w oko z przybyszką.
Srebrna
Niebieskooka wskoczyła na resztki parapetu i zobaczyła puszystego, burego kocura. Zmierzyła go wzrokiem.
- Kim jesteś? - spytała. Oczekiwała odpowiedzi, w końcu kocur nie wyglądał na typowego mordercę, który rozerwie cię na strzępy za jedno słowo.
- Jestem Srebrna. Zamierzam stworzyć wędrowną grupę. Chciałbyś może dołączyć? Jest parę zasad, ale myślę, że nie są jakieś straszne. - spróbowała się uśmiechnąć. Rzadko to robiła.
Blask
- Blask - rzekł krótko grubasek, wychodząc Srebrnej naprzeciwko. - Wędrowną grupę? Skąd jesteś? Z miasta?
Uśmiechnął się do siebie. Była dość szybka w swoich decyzjach jeśli jeszcze przed poznaniem jego imienia proponowała mu włączenie się w jakąś inicjatywę. Najpierw jednak chciał wiedzieć więcej. Nie tylko na temat samej 'inicjatywy', ale i kotki. Skąd przybywa, dokąd idzie... Te sprawy. Ostatnimi czasy sporo się słyszało o kocich gangach powstających w pobliskim miasteczku. Blask nie był jakoś specjalnie samotniczym typem, ale wiedział, że nie wszystkie miejskie koty są godne zaufania. Dowodziły temu blizny na jego pysku.
Srebrna
- Tak, wędrowną grupę. Chodzi tylko o to, żebyśmy pomagali sobie w przeżyciu. I nie jestem z miasta, urodziłam się w lesie i tam żyłam przez długi czas. - odpowiedziała srebrna kotka. Obeszła kocura dookoła. Był troszkę gruby, miał długie futro. Właśnie, był gruby - czyli albo dobrze polował, albo dobrze walczył i odbierał pożywienie innym zwierzętom. Cokolwiek, ważne, że umie przetrwać i jak widać nie jest w tym najgorszy.
Blask
- Hej, strasznie się spieszysz. Ledwo co poznałaś moje imię. - z uśmiechem polizał się po łapie, na której widniała smuga krwi z jego ostatniego posiłku. - I nie wiesz czy jestem kotem godnym zaufania.
Typowy młodziak. Gdy w jego głowie zakiełkuje jakaś myśl, to chce zrobić to jak najszybciej, czasem zapominając o wcześniejszym przygotowaniu. Inna sprawa, że pomysł kotki wydawał mu się dość ciekawy.
Srebrna
- Może i się spieszę, ale nie mam zamiaru tu długo siedzieć. W mieście znalazłam idealne miejsce na pierwszy obóz. - spojrzała w stronę wysokich, zawalonych budynków, widniejących między drzewami. - Raczej jesteś, skoro od początku nie zacząłeś warczeć i drapać w co popadnie, aby mnie dorwać. - mruknęła. Usiadła, nadal będąc gotowa, aby w każdej chwili móc uciec, lub się bronić.
Blask
- W mieście grasują kocie gangi - dodał Blask nieco poważniejszym tonem, machnąwszy puszystym ogonem. - I psie sfory. Nie są to stworzenia godne zaufania. Żeby tam przeżyć, to trzeba być w silnej i dobrze zorganizowanej grupie. Coś o tym wiem. Trzeba byłoby ustalić terytorium i mieć wolne łapy do pilnowania go.
Srebrna
- Właśnie dlatego kogoś szukam. Jeszcze żadnych gangów nie spotkałam, więc jest w porządku. Ale koty się znajdzie w miarę wędrowania. Na razie wystarczy to, żeby były koty, które umieją zdobywać jedzenie i w razie czego się bronić. - rozejrzała się. Wyczuła jakiś dziwny zapach. Nie znała go, prawdopodobnie to inne zwierzę.
Blask
- Wchodzę w to - odpowiedział Blask. - Nie jestem tu zbyt produktywny, nie mam zbyt wiele do roboty.
Uśmiechnął się, zerkając w tą samą stronę, w którą obejrzała się kotka. Teren czysty.
- Masz kogoś oprócz mnie?
Srebrna
Kotka uśmiechnęła się lekko do siebie na słowa kocura.
- Nikogo jeszcze oprócz ciebie nie spotkałam. Założę się, że w mieście spotkamy parę chętnych kotów. Miejmy tylko nadzieję, że nie będziemy musieli walczyć z innymi kotami, lub co gorsza z psami. - ostatnie słowo wręcz wypluła. Nienawidziła tych stworzeń. Zapchlone worki futra z wiecznie zwisającym językiem, biegające w tę i z powrotem, machające ogonem tak, jakby miał im zaraz odpaść. Może czasem zdarzały się wyjątki, ale takiego psa widziała tylko raz.
Blask
- Psy - mruknął długowłosy kocur. - W mieście się od nich roi, a co gorsza tworzą sfory. Kot, który zamierza tam przeżyć, potrzebuje kryjówki, której nie dosięgną pyskiem.
Wskazał nosem w kierunku wystającej gałęzi jednego z drzew.
- Tutaj jest gdzie uciec, a tam niekoniecznie. - dodał po chwili, strzygąc uszami. - Chyba, że w opuszczonych mieszkaniach... na wyższych piętrach.
Srebrna
- Nie martw się, spędziłam trochę czasu w mieście, wiem, jak się schronić. Na początek można wykorzystać park, jest tam sporo drzew, w dodatku jedno z nich tak ładnie opiera się o drugie, że jakby wyłożyć jeszcze mchem, to bez problemu można chodzić jak na stabilnej ziemi. Jest jeszcze jedno miejsce, które można by wziąć za pierwszy obóz. Pośrodku jednej ulicy jest taki jednopiętrowy budynek, do którego żadne zwierzę oprócz kota się nie dostanie. Pierwsze piętro jest zawalone i przedzielone na takie jakby dwie części, jedna to prawie płaska przestrzeń, z której wszystko widać, druga jest zawalona, ale jakby powyciągać kamienie i dobrze wszystko poukładać, to nawet dobre legowisko by było. - uśmiechnęła się do siebie.
Blask
- Brzmi nieźle, idziemy? - zaproponował w końcu kocur, gramoląc się niezgrabnie na cztery łapy.
Przynajmniej znała swój cel, on nie miał tego komfortu. Żył dla siebie i żył chwilą głównie po to, by przeżyć. Nigdy nie myślał o wstąpieniu do jakiejś grupy, ale nie był też zamknięty na świat, więc gdy pojawiła się nowa szansa (w postaci całkiem uroczej i powabnej samiczki), to postanowił poważnie rozważyć propozycję, a przynajmniej zobaczy to, co ta chciała mu pokazać.
Srebrna
- Moment, wydaje mi się, że coś poczułam. - powiedziała, rozglądając się i wypatrując jakiegoś kształtu. - Idziesz zapolować, czy od razu idziemy znaleźć schronienie? - spytała, nadal czujnie przeszukując teren wzrokiem. Szukała jakiegoś innego kota, w końcu tylko te zwierzęta powinny należeć do jej grupy.
Blask
- Co? - kocur zastrzygł uszami raz jeszcze, nosem spijając otaczające go zapachy. - Czyżby kot?
Być może kolejny wędrowiec stykał się z nimi na wspólnej ścieżce, a zatem kolejna szansa na poszerzenie inicjatywy Srebrnej.
- A może po prostu jesteś zbyt podekscytowana - mruknął z rozbawieniem w jej stronę.
Piołun
Jednak koty nie myliły się co do tego że coś wyczuły. Na szczęście dla nich nie był to żaden pies lub inne dziadostwo które czai się w lesie, tylko w ich stronę zmierzał Piołun. Kocur co jakiś czas z niepokojem odwracał swój łepek w stronę z której przyszedł. Dosłownie przed chwilą musiał uciekać z miasta pogoniony przez pojedynczego psa. Niestety czasu na myślenie wtedy było mało, a pierwsze co rudemu przyszło na myśl to drzewa, no i tak właśnie znalazł się w lesie. Parszywce na szczęście odpuściły i na tę chwilę kocur był bezpieczny, uspokoił swój oddech i zaczął pielęgnować swoje futro jednak nie mógł tam siedzieć cały dzień. Oczywiście jak to miał w zwyczaju najpierw pomyślał jakie będą korzyści jeśli pójdzie w stronę innych kotów. Piołun jednak zaufał swojej szybkości w razie niebezpieczeństwa.
Spokojnym krokiem przemierzał ciemny las idąc w stronę zapachu kotów, aż po chwili do nich trafił.
- Witam - powiedział spokojnym głosem uważnie przyglądając się nieznajomym.
Srebrna
Srebrna wreszcie zobaczyła kota, którego wyczuła. Rudo-biały kocur zbliżał się powoli w ich stronę. Niebieskooka zeskoczyła z parapetu i przyjrzała się nieznajomemu.
- Witaj, jestem Srebrna. Jak brzmi twoje imię? - jej oczy nadal patrzyły niespokojnie w jego stronę. W razie ataku może się obronić, słabą kotką nie jest. Jednak kocur nie wyglądał na agresywnego, więc raczej nie miała się czego bać.
Blask
- Miastowy, nie? - dołożył Blask, podchodząc do przybysza.
Wyglądał na takiego, co ma za sobą niezły pościg. Na pewno miastowy, tam niebezpieczeństwo czaiło się na każdym kroku. Jednak grubasek nic do mieszczuchów nie miał, nie zdążył sobie narobić wystarczającej ilości wrogów, by zacząć ich zauważać. Do Piołuna podszedł zatem z uśmiechem.
Piołun
Pomimo iż koty nie rzuciły się na Piołuna z kłami i pazurami ten cały czas nie oddychał z ulgą, przecież nie można tak od razu być pewnym zamiarów innych. Rudzielec spojrzał na Srebrną, i zawahał się przed powiedzeniem imienia. Przecież zawsze można skłamać... pomyślał jednak nie! On kłamcą nie jest, kłamcami mogą być te kundle.
- Jestem Piołun - powiedział wyzbywając się niepewności, a potem przeniósł wzrok na drugiego - grubego kota. No proszę, proszę komuś się nieźle wiedzie.
- Trochę tu, trochę tam, ale zazwyczaj w mieście. - Piołun myślał że wyzbył się wszelkich oznak mówiących o tym że przed czymś uciekał a tu... klapa.
Srebrna
- Jesteś sam? - spytała kotka, siadając jak gdyby nigdy nic. Nie było to mądre, bo zawsze mogło się okazać, że kocur tylko na to czekał, aby móc rozszarpać ją na strzępy przez chwilę nieuwagi, ale miała przecież siłę. I Blaska, który w razie czego pewnie by jej pomógł, co nie? Jednak już zauważyła pierwszą jego cechę - dużo wędruje. Skoro mówi, że był "trochę tu, trochę tam", to znaczy, że nie przeszkadza mu zmiana miejsca zamieszkania. Świetnie.
Blask
- Przed czym uciekałeś? - zapytał Blask, rozglądając się na około. - Bo widać po tobie, że przed czymś uciekałeś.
Zaśmiał się serdecznie, machnąwszy łapą w kierunku, z którego przybył kocur.
- Moja znajoma zapewne ma ci coś do powiedzenia... - dopowiedział po chwili, wiedząc iż niedługo nie powstrzyma kotki przed wdrożeniem "nowego" w swój karkołomny plan.
Niech przynajmniej ma szansę na ucieczkę, zażartował w myślach.
Piołun
Czy jest sam, a po co tej kotce była taka wiedza? To wszystko sprawiało że kocur stawał się jeszcze bardziej nieufny i zrobił mały krok w tył.
- Tak - odparł spoglądając na kotkę, jednak kątem oka spoglądał w stronę z której przybył. Czy jednak zrobił błąd przychodząc tutaj? Przecież tuż po pościgu mógł wrócić do miasta, ale tam też czaiło się niebezpieczeństwo w postaci psów.
- Wspólny wróg - powiedział, mając nadzieje że leśne koty zrozumią to o co Piołunowi chodzi. Przecież każdy zna największego wroga kotów - psa, to było takie oczywiste. A cóż takiego ta kotka która go wypytywała o dziwne rzeczy chciała powiedzieć nieznajomemu? Żółte oczy spoczęły na niej.
Srebrna
- Właśnie, wspólny wróg... - szepnęła trochę do siebie. No przecież, uciekał przed psem! - Nie chciałbyś może przestać wałęsać się sam i dołączyć do nas? Mamy zamiar stworzyć grupę kotów, gdzie każdy będzie pomagał każdemu. Nie ma podziału na najważniejszych i na koty, które nic nie znaczą. Każdy ma prawo zabrać głos. - wytłumaczyła dokładnie, próbując wyglądać jak najbardziej poważnie. Nie chciała go przecież przestraszyć. - Żebyśmy nie dali się łatwo znaleźć i rozszarpać, byłaby to grupa wędrowna. Kryjówkę byśmy zmieniali co parę dni, tak dla bezpieczeństwa.
Blask
- Przeciwko "wspólnemu wrogowi" - dopowiedział z radością grubasek.
Trzy koty w drużynie to już coś. Zawsze więcej łap do pomocy i więcej pysków do rozmowy. Jedyna wada dużego towarzystwa to chyba fakt iż trzeba dzielić się żarciem, ale jeżeli dobrze się poluje, to mały problem.
- Idziemy się zakwaterować w mieście - dodał Blask, by zgasić ciszę.
Piołun
Piołun nie wiedział co dokładnie ma odpowiedzieć. Nie spodziewał się że ktoś wypali do niego z propozycją dołączenia do gangu, grupy, drużyny. Znali się dopiero od kilku godzin i od razu takie coś. Równie dobrze to on mógł mieć jakieś złe zamiary, jeszcze raz przyjrzał się kotą. Jeden grubas zapewnię niezbyt szybki jednak silny, a druga kotka, możliwe że również silna, ale też naiwna. No chyba że to on jest naiwny.
- I jest was tylko dwójka? - spytał, jednak możliwe że odpowiedzi nie zdołał usłyszeć bo już w jego głowie powstał nielubiany rozgardiasz. Jeżeli pójdę z nimi możliwe że częściej będę coś jadł... mówił jeden głos, ale ich jest tylko dwójką! Podpowiadał drugi. I tak przez dłuższy czas dwa głosy dyskutowały w główce Piołuna, aż jeden - możliwe że ten nierozsądny wygrał.
- Będziesz tego żałował, zobaczysz - mruknął cicho do siebie a potem uniósł łeb i spojrzał na dwójkę kotów. - A więc niech będzie, mogę dołączyć do tej waszej - niedorzecznej dodał w głowie - grupy...
Srebrna
- Na razie jest nas dwójka, ale mam nadzieję, że będzie więcej. - odpowiedziała na jego pytanie. Ucieszyła się, słysząc pozytywną odpowiedź. Skoro dołączył, to trzeba albo iść na polowanie, albo przygotować pseudo-obóz do snu, w końcu jest późno.
- Teraz jest pierwsza decyzja, idziemy najpierw zapolować, czy przygotować obóz i polujemy jutro? - spojrzała na księżyc i przymknęła oczy. Nie świecił szczególnie jasno, jednak wystarczająco, aby na chwilę oślepić niebieskooką liderkę grupy trzech kotów.
Blask
- Idziemy spać - zadecydował Blask, wskazując łapą chatkę. - W tym miejscu nic nie powinno nas niepokoić. Jutro idziemy do miasta, tam znajdziemy jakiejś schronienie wśród tych gruzów, a na razie jedyne, co mi pozostaje, to zaprosić was na kilka kęsów łasicy, którą złapałem rano.
Może ci dziwni goście wyjdą mi na dobre, pomyślał, schudnę chociaż. Nie żeby czuł się jakoś przytłoczony swoją posturą noale... wiecie. Różnie bywa. Drugą połówkę też trza sobie kiedyś znaleźć. Poprowadził zatem gości do znalezionego przez siebie miejsca...
/koniec sesji, dajcie po odpisie i wkleję to w osobny post
Piołun
Decyzje, decyzje i jeszcze więcej decyzji no jak tak można? Piołun klapnął swoim tyłkiem na ziemi i znów zaczął robić to co umie najlepiej - rozmyślać. Przecież niebezpiecznie byłoby polować o tej porze, przecież o zmroku w lesie jest jeszcze gorzej! Znów zaczął zliczać argumenty a z jego rozmyślań wyrwał go głos jednego ze swoich znajomych.
- Zgadzam się z... - i tutaj spojrzał swoimi żółtymi oczyskami w stronę kocura, którego imienia nawet nie znał. Jakie to niedorzeczne... Piołun wstał na swoje łapy i powlókł się powoli za innymi kotami. Kto wie co jutro nadejdzie
Czy powinnam podawać nicki autorów, a może imiona wystarczą?
sobota, 23 lipca 2016
Opuszczony szpital
Duży, zniszczony, biały budynek z powybijanymi oknami, odpadającym tynkiem, który odsłania czerwone cegły oraz zawalonym lewym skrzydłem. Wewnątrz szpital jest w równie złym stanie. Większość drzwi do sal gdzie kiedyś leżeli pacjenci są wyrwane z zawiasów, a te które się jeszcze trzymają są zardzewiałe. Łóżka w salach są powywracane, a szafki połamane. Z sufitu pospadało kilka desek, które blokują przejście większym zwierzętom do niektórych korytarzy. Jednak mimo tego, że czas i czynniki zewnętrzne nie był zbyt łaskawe dla tego budynku to dalej może pełnić rolę schronienia.
Opuszczony sklep
Jednopiętrowy budynek z wiecznie otwartymi drzwiami, wypełniony różnymi smakołykami i zabawkami. Wszystko jest rozsypane na starej, poniszczonej podłodze. Pierwsze piętro było kiedyś mieszkaniem właściciela, znajduje się tam stara, wywrócona kanapa, pod którą leżą poduszki, zniszczone ściany, z których jest widok na ulicę i zawalony pokój, układający się w jaskinię, w której zmieszczą się drobne zwierzęta, takie, jak myszy, szczury, ptaki, koty, czy drobne psy. Nie jest łatwo się tam dostać.
Nasze lokacje
Miejscówki/kryjówki Waszych postaci, tu proszę w kom - potem wkleję wszystko w osobne posty.
Strome wzgórze
Góra, stojąca w nieznacznej odległości od miasta. Małe
zwierzęta wespną się po niej bez problemu, większe nawet nie powinny
próbować. We wzniesieniu znajduje się parę małych jam, w których bez
problemu można znaleźć gniazda ptaków, lub miłe miejsce na postój dla
paru kotów. Ze wzgórza wystaje też parę półek skalnych, na których można
się wygrzewać w ciepłe dni, a w zimę da się ukryć w którejś z
głębszych, małych szczelin. Uważaj jednak, bo jeden nieostrożny ruch w
szczelinie może cię uwięzić w niej na zawsze!
Leśna polana
Niewielka polanka otoczona drzewami z każdej strony, która kolorową roślinnością kusi wędrowców, by zatrzymali się na postój i położyli się na trawie.
piątek, 22 lipca 2016
Jasna Grota
Jedno z najjaśniejszych miejsc w tym miejscu, co prawda by
tam się znaleźć trzeba wejść pod ziemię, ale nie wiadomo skąd bierze
się tu światło i to całkiem sporo, w grocie góruje zieleń, roślinom nie
zajęło długo by tu dotrzeć, można zauważyć pod warstwą roślin skały
które kiedyś można było zobaczyć bez głębszego przyglądania się.
Ciemna Uliczka
Uliczka między dwoma starymi blokami. Często plątają się tam różne grupki, ukrywające się przed światłem dnia.
Wasze propozycje tematów
Prosimy tutaj :)
W razie akceptacji zostaną przeniesione na oficjalkę, ale nie martwcie się: będę tworzyć dalej.
W razie akceptacji zostaną przeniesione na oficjalkę, ale nie martwcie się: będę tworzyć dalej.
Las
Okalający okolicę las mieszany, który od zawsze był domem najróżniejszych stworzeń. Dogłębny wygląd tego miejsca również pozostawiam Waszej inwencji twórczej. Możecie tworzyć sobie jeziorka, strumyki, ale z umiarem i z rozsądkiem. Wzgórz może być kilka, a nie pięćdziesiąt.
Blokowisko
Brzydkie miejsce stanowiące kiedyś dom dla dużej ilości ludzi. Ten obszar jest tak duży, że umożliwia prowadzenie dużą ilość sesji na raz. Bohaterowie mogą odwiedzać porzucone mieszkania, sklepy, garaże... Ich wygląd pozostawiam Waszej konwencji twórczej.
Park
Zaniedbana fontanna na środku niewielkiego stawu, wydeptane niegdyś ścieżki zakryte teraz gałęziami i tknięte zębem czasu ławeczki. Niegdyś zielone "płuca" miasta, miłe urozmaicenie wśród bloków i najróżniejszych domostw. Teraz opustoszałe i ciche. W centralnym miejscu parku położony jest plac zabaw.
Opuszczona szkoła
Rozległy budynek tknięty czasem jak wszystkie inne w okolicy - kiedyś służył dorosłym ludziom do pozbycia się swoich dzieci na kilka godzin (czyt. edukacji xD), a teraz stanowi przystań i skupisko zwierząt przemierzających okolicę. Pełen najróżniejszych sal i zakamarków. Okolony jest skrawkiem zieleni. Jako, że jest to dość duże miejsce, to można tu prowadzić kilka sesji na raz.
Wstęp, zasady i przywitanie
Strzaskany świat [RPG]
Zimny wiatr miesza się z wieczorną ciszą, poruszając firankami w strzaskanych oknach i rozbijając się o pokryte bluszczem i inną roślinnością budynki. Nad miasteczkiem powoli zapada ciemność, którą potęguje fakt, że żadna z lamp się nie pali, nie widać blasku u żadnego z okien, nawet w powietrzu czuć zapach wszechobencnej pustki. Wtem słychać miarowy dźwięk, kroki. Nie należały jednak do człowieka.
W tym momencie zaczyna się historia, której nie będę pisać sam. We wspomnianym miasteczku żyło się świetnie, samochody przemierzały asfaltowe ścieżki, dzieci bawiły się na placach zabaw lub odwiedzały okalający okolicę las, by tam urządzać bitwy na kije. Pewnego dnia wszystko się zmieniło. Ludzie zniknęli, miasteczko opustoszało, dając szansę nowym mieszkańcom: stworzeniom na czterech łapach, które od tego czasu aż po dziś dzień walczą o dominację na ubogim w pożywienie terytorium. Kocie gangi, psie sfory, ciekawscy mieszkańcy lasu, a nawet dzikie konie - potomkowie zwierząt porzuconych niegdyś przez ludzi. Reszta historii należy już do Was. Jest to blog RPG, więc tworzona tu opowieść będzie opierać się na interakcji między Waszymi postaciami. Z założenia rozgrywka ma opierać się na wymienionych w moim tekście gatunkach, ale nikt nie zabroni Wam grania innym zwierzęciem. Warto jednak wspomnieć, że uznajemy, że klimat panujący na jej terenie jest zbliżony do tego panującego obecnie w Polsce, więc wybór lwa/pantery czy też miśka polarnego jest raczej nie na miejscu. Na razie wszystko będzie odbywać się w języku polskim, ale w przyszłości być może poszerzę horyzonty i dodam możliwość dołączenia zagranicznym kolegom, tłumacząc wszystko na angielski, ale nie tak szybko. Musimy najpierw zacząć i tu potrzebna będzie Wasza pomoc. Po krótce wytłumaczę teraz wszystko od podstaw. Wraz z blogiem założyłam tematy - każdy z nich to dana lokacja. Sama rozgrywka będzie dziać się w komentarzach pod nimi. Gdy zostanie zakończona, to przekopiuję wszystko i wkleję w osobny post jako sesję zakończoną do wglądu dla potomnych. Przejdźmy zatem do zasad:
- nie ma tu statystyk, ale prosimy o realizm (w sytuacjach spornych zareaguje mistrz gry)
- wiadomka, że w sytuacjach stresowych wulgaryzmy z pyska mogą wypłynąć, ale OGRANICZAMY (przeklinanie dozwolone w śladowych ilościach i tylko na fabule)
- sprawa rozmnażania ma zostać przeprowadzona dyskretnie i z dobrym smakiem (ŻADNYCH dogłębnych opisów - tylko adnotacja, że "przytulanie się" nastąpiło)
- super krwawe opisy, okrucieństwo i bezsensowne mordobicie NIE są mile widziane (opisy walk również z dobrym smakiem - do krwi nie będę się jednak czepiać, ale w odpowiedniej ilości i również z DOBRYM SMAKIEM)
- szanujemy się nawzajem (żadnych treści rasistowskich lub obrażających drugą osobę)
- opamiętanie w publikowaniu treści z zewnątrz (żadnych linków do nieciekawych stron itp...)
- opamiętanie w ilości postaci (można mieć 3, a o kolejne trzeba prosić)
- FORMULARZ wygląda tak:
*Imię:
*Wiek:
*Płeć:
*Gatunek:
*Wygląd:
*Charakter (nieobowiązkowy)
- REALIZM, nie będzie tu zielonych kotów
- wszelkie wątpliwości kierować do mnie
Zimny wiatr miesza się z wieczorną ciszą, poruszając firankami w strzaskanych oknach i rozbijając się o pokryte bluszczem i inną roślinnością budynki. Nad miasteczkiem powoli zapada ciemność, którą potęguje fakt, że żadna z lamp się nie pali, nie widać blasku u żadnego z okien, nawet w powietrzu czuć zapach wszechobencnej pustki. Wtem słychać miarowy dźwięk, kroki. Nie należały jednak do człowieka.
W tym momencie zaczyna się historia, której nie będę pisać sam. We wspomnianym miasteczku żyło się świetnie, samochody przemierzały asfaltowe ścieżki, dzieci bawiły się na placach zabaw lub odwiedzały okalający okolicę las, by tam urządzać bitwy na kije. Pewnego dnia wszystko się zmieniło. Ludzie zniknęli, miasteczko opustoszało, dając szansę nowym mieszkańcom: stworzeniom na czterech łapach, które od tego czasu aż po dziś dzień walczą o dominację na ubogim w pożywienie terytorium. Kocie gangi, psie sfory, ciekawscy mieszkańcy lasu, a nawet dzikie konie - potomkowie zwierząt porzuconych niegdyś przez ludzi. Reszta historii należy już do Was. Jest to blog RPG, więc tworzona tu opowieść będzie opierać się na interakcji między Waszymi postaciami. Z założenia rozgrywka ma opierać się na wymienionych w moim tekście gatunkach, ale nikt nie zabroni Wam grania innym zwierzęciem. Warto jednak wspomnieć, że uznajemy, że klimat panujący na jej terenie jest zbliżony do tego panującego obecnie w Polsce, więc wybór lwa/pantery czy też miśka polarnego jest raczej nie na miejscu. Na razie wszystko będzie odbywać się w języku polskim, ale w przyszłości być może poszerzę horyzonty i dodam możliwość dołączenia zagranicznym kolegom, tłumacząc wszystko na angielski, ale nie tak szybko. Musimy najpierw zacząć i tu potrzebna będzie Wasza pomoc. Po krótce wytłumaczę teraz wszystko od podstaw. Wraz z blogiem założyłam tematy - każdy z nich to dana lokacja. Sama rozgrywka będzie dziać się w komentarzach pod nimi. Gdy zostanie zakończona, to przekopiuję wszystko i wkleję w osobny post jako sesję zakończoną do wglądu dla potomnych. Przejdźmy zatem do zasad:
- nie ma tu statystyk, ale prosimy o realizm (w sytuacjach spornych zareaguje mistrz gry)
- wiadomka, że w sytuacjach stresowych wulgaryzmy z pyska mogą wypłynąć, ale OGRANICZAMY (przeklinanie dozwolone w śladowych ilościach i tylko na fabule)
- sprawa rozmnażania ma zostać przeprowadzona dyskretnie i z dobrym smakiem (ŻADNYCH dogłębnych opisów - tylko adnotacja, że "przytulanie się" nastąpiło)
- super krwawe opisy, okrucieństwo i bezsensowne mordobicie NIE są mile widziane (opisy walk również z dobrym smakiem - do krwi nie będę się jednak czepiać, ale w odpowiedniej ilości i również z DOBRYM SMAKIEM)
- szanujemy się nawzajem (żadnych treści rasistowskich lub obrażających drugą osobę)
- opamiętanie w publikowaniu treści z zewnątrz (żadnych linków do nieciekawych stron itp...)
- opamiętanie w ilości postaci (można mieć 3, a o kolejne trzeba prosić)
- FORMULARZ wygląda tak:
*Imię:
*Wiek:
*Płeć:
*Gatunek:
*Wygląd:
*Charakter (nieobowiązkowy)
- REALIZM, nie będzie tu zielonych kotów
- wszelkie wątpliwości kierować do mnie
Subskrybuj:
Posty (Atom)