środa, 10 sierpnia 2016
Opuszczona chatka
Dom na przedmieściach, ogrodzony starym, drewnianym płotem. Ściany są lekko zawalone, dach dziurawy, a przez płot przeszedłby nawet wielki pies. W samym budynku znajduje się parę pokoi, do których wręcz nie da się dostać, chyba, że przez pęknięte okna. W środku można znaleźć kanapę, fotel i wielkie, miękkie łóżko w sypialni. To idealne miejsce na odpoczynek po długiej podróży.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Piołun po udanym polowaniu szybko odłożył swą zdobycz do kryjówki, gdzie ku jego zdziwieniu nie znalazł żadnego z członków Grupy wędrownej. Kocur wzruszył swymi rudymi barkami i szybko zeskoczył z zwieszonego drzewa, oczywiście szybko rozglądając się na boki, przecie nie wiedział, czy żaden stwór nie został zwabiony zapachem zdobyczy, o którą tak wszyscy walczą. Piołun truchtem zaczął przemierzać park szukając jakiegoś kota, który mógłby dołączyć do ich małej grupki, zawsze dodatkowe łapy się przydadzą. Nos rudego jednak pył czujny na każdy niepokojący zapach, jednak czuł go już kilka razy - psy, oczywiście było wiadome że w mieście czai się sfora psów, ba nawet spotkał się z jednym takim osobnikiem, parszywym liderem. Szybko, zwinnie poruszał się w cieniach zniszczonych budynków czasami przeskakując przez małe grudki gruzu. Po kilkunastu minutach budynków zaczęło być mniej, i mimowolnie na pyszczek rudego wpełzł uśmiech. *Przedmieścia* pomyślał zadowolony i odprężył napięte mięśnie. Czół jakby zagrożenie w jakiejś części minęło i teraz spokojnie, ze zrównoważonym oddechem zbliżał się do starego domu, gdzie nie raz, nie dwa razy przebywał. Płot nie stanowił dla zwinnego kocura większej przeszkody, bowiem ten tylko zwinnie przeskoczył przez dziurę w belkach. Już tylko chwilka i jego obolałe od podróży łapy odpoczną. Została najtrudniejsza sprawa - wejście do środka. Piołun zmrużył oczy, podreptał chwilkę w miejscu a następnie wskoczył na parapet i przeszedł w miarę ostrożnie przez okno. Poczuł ukucie, gdzieś z boku ciała, przekręcił łeb i zauważył, że na kawałku szkła została ruda sierść. No pięknie - znowu ten sam błąd westchnął cicho i już po chwili znajdował się na miękkim łóżku. Zrobił kilka kółek w miejscu i ułożył się wygodnie, a powieki robiły się coraz cięższe i cięższe... aż w końcu oddał się snu.
OdpowiedzUsuń/czuł ;)
OdpowiedzUsuńMłody kot powoli odpływał w krainy niespokojnego snu, zapominając o otaczającej go zimnej rzeczywistości. Dźwięki płynące z okolicy powoli rozmywały się, by stworzyć jedną całość aż ze wszystkich pozostał w tylko jeden: ciche kroki zmierzające ku młodemu kocurowi. W normalnych warunkach nie mógłby nawet ich usłyszeć, ale gdy wszelkie bodźce zewnętrzne zaczęły wygasać, powietrze nabrało nijakiej temperatury, nie pozwalając ni to na zmarznięcie ani przegrzanie się, a Piołun mógł jedynie powoli przyzwyczajać oczy do wszechobecnej ciemności, jego zmysły mogły się skupić na jednym, jedynym czynniku, z którym miał wówczas załapać kontakt. Gdy tylko podniósł łeb, ujrzał jedyne źródło światła rozpraszające mrok: błyszczące w ciemności oczy wraz z ich właścicielem. Był to ogromny kocur o lśniącej, rudej sierści, którą gdzieniegdzie przecinały blizny.
- Witaj - pochylił smukły pysk ku Piołunowi i odezwał się gładkim, ale wyraźnym głosem.
Gdyby kocurek zadecydował się podejść bliżej, to z pewnością zauważyłby, że łapy tajemniczego przybysza pozostawiają za sobą ślady w postaci świetlistej smugi, która po chwili gasła, robiąc miejsce następnym śladom łap aż do momentu, gdy ich właściciel zatrzymał się i usiadł, otaczając długim i puchatym ogonem.
- Nie bój się mnie - zaczął, strzygąc poszarpanymi uszami. - Odwaga jeszcze ci się przyda, ale nie dzisiaj, Piołunie. Szczególnie, gdy nie jesteś wybrańcem, a zwyczajnym kotem, który poszedł spać. Nie mam zbyt wiele czasu, by szukać specjalnych jednostek, które się nadają, więc musiałem przyjść do kogokolwiek, młodziku.
Ciemność - to właśnie widział Piołun, którego sen najwyraźniej nie będzie się zaliczał do tych normalnych typu łapanie myszy. Kocur zamrugał kilka razy, nieprzyzwyczajony do wszechobecnej ciemności... już noc? Rozejrzał się na boki, próbując zlokalizować miejsce w którym się znajduje, gdy usłyszał kroki. Instynktownie zjeżył sierść na grzbiecie i cofnął się do tyłu. Podniósł łeb i dopiero teraz zauważył błyszczące złowieszczo ślepia kocura. Może to one dawały poświatę, może oczy Piołuna przyzwyczaiły się do ciemności, ale dopiero teraz zauważył jak wygląda kocur. Tak samo jak on posiadał rude futro, ale w przeciwieństwie do Piołuna posiadał wiele blizn, świadczącym o wojowniczym życiu dziwnego kota. *Co tutaj się dzieje!* pomyślał, gdy nagle w jego głowie zabrzmiał głos.
OdpowiedzUsuń- Witaj - odparł nieufanie, a biorąc przykład z nieznajomego również spokojnie i uprzejmie pochylił pysk. Wziął kilka głębokich wdechów a strach opuścił jego ciało, wyprostował się i spojrzał na sennego kota. Po krutkiej dedukcji sytuacji już ułożył sobię plan działania.
- Kim jesteś i skąd znasz moje imię? - spytał. Czuł zaskoczenie, nie pamiętał aby rozmawiał z takim kotem, ba o co chodzi z tym wybrańcem? Czy to nie dzieje się na prawdę? Pojemny umysł Piołuna zaczął nie nadążać za tym wszystkim. To tylko sen.
- Znam wiele imion - wytłumaczył tajemniczy kocur, trzepnąwszy ogonem na boki. - Ale zapamiętuję (nwm czy to "ę" na końcu potrzebne xD) jedynie te, które są mi potrzebne.
OdpowiedzUsuńNastała krótka chwila ciszy, którą Piołun mógł wykorzystać na obserwacje. Gdyby zadecydował zatopić swoje spojrzenie w kamiennym, spokojnym obliczu przybysza, to spotrzegłby dzielące ich różnice. Ciemnorudy kot nie musiał tak często łapać oddechu ani mrugać powiekami - zupełnie jakby trwał w lekko zwolnionym tempie. Spostrzeżenie te zaburzał fakt, że końcówka ogona i wąsy kocura drgały co jakiś czas.
- Nazywam się Czerwonofutry - kontynuował, przerywając milczenie, które trwało zaledwie kilka uderzeń serca zaskoczonego Piołuna.
Czas zdawał się płynąć inaczej w tym dziwacznym śnie.
- Lub potem Krwawofutry - chociaż jego kolejne słowa nie były niczym więcej jak tylko szeptem, to do uszu Piołuna nagle dobiegły ostre, dudniące dźwięki, od których słuchania mogłyby prędko rozboleć uszy.
Przysłuchując się w tej krótkiej chwili, mógł zarejestrować kakofonię wszelkich nieprzyjemnych odgłosów symbolizujących walkę i ból. Wrzaski, skrzek, może nawet szczekanie i wycie wiatru. Natomiast na ciemnorudym obliczu Czerwonofutrego pojawiły się ciemne plamy lub przynajmniej śpiącemu zdało się przez krótki moment, że jego rozmówca ubabrany jest krwią.
Zanim Piołun mógł zastanowić się nad tym, co zaczęło się dziać, wszystko ucichło, a pysk przybysza znowu stał się nienaturalnie spokojny i prawie nieruchomy jakby nigdy nic.
- Zbliżają się ciężkie czasy - szepnął, skinąwszy głową.
Uważny obserwator dostrzegłby na niej potężną, głęboką bliznę ciągnącą się od podstawy ucha do oka: żadne dzikie zwierzę nie przeżyłoby takiej rany.
- Tak ciężkie, że aby patrzeć w przyszłość, musicie wrócić do przyszłości. - tłumaczył dalej. - Chodź ze mną.
Wskazał znany tylko sobie kierunek nosem. Czyżby ścieżka? Tak, ale jak Piołun mógł jej wcześniej nie zauważyć?
Kocur uważnie przyglądał się Czerwonofutremu, dlatego nie umknął mu fakt że ten jakby wolniej oddychał i wolniej mrugał, jednak kocur nie zdziwił się - przecie możliwe że już nie żył, ba najprawdopodobniej nie żył, tylko zwyczajnie nawiedził Piołuna, bo coś od niego chciał, tylko czego? Skoro jest zwykłym kotem, a nie wybrańcem o którym wspominał tajemniczy. Nagle do jego uszu dobiegł dziwny pisk, który sprawił że ciarki przebiegły mu po plecach, a sam Piołun wyciągnął pazury i próbował je wbić nieskutecznie w otchłań. Walka, ból, śmierć, wszystko co najgorsze to przeszłość czy przyszłość? Przycisnął swe uszy do czaszki i spojrzał wrogo na Czerwonofutrego... czy on to wszystko zrobił? Czy to on sprawił że ktoś jęczał z bólu, albo to były odgłosy jego własnej śmierci... tyle myśli, tyle myśli a co było prawdziwe? Rudy wojownik jednak dał podpowiedź - ślady krwi. Piołun przeciął ciemność swym ogonem i już miał wysyczeć jakieś niepokojące słowa, gdy wszystko ucichło, a ten poczuł jak jego ciało się odpręża, mimowolnie.
OdpowiedzUsuń- Co może być cięższe od sfory psów, która bez problemu zabija niewinne zwierzęta? Od choroby, która często trawi od środka wiele istnień? Co się tym razem stanie? Spalicie miasteczko? - mruknął swym spokojnym głosem, jednak w środku niego buzowały emocje, przecie do tej pory było źle! Jakie kanalie miały jeszcze dopaść nieszczęsne zwierzaki. Nagle ni stąd ni zowąd pojawiła się ścieżka, którą zauważył dopiero gdy Krwawofutry wskazał ją łbem na którym posiadał bliznę... ale, czemu on przeżył... czyżby od tego zginął? W końcu jednak ruszył w stronę dróżki.
Czerwonofutry przekrzywił łeb, patrząc na kocura.
OdpowiedzUsuńCzy to on sprawił że ktoś jęczał z bólu? Czy on kogoś zabił? Otóż tak, wiele razy. I jako cień krwawej przeszłości, gdy inni już odpoczywali, na odpoczynek miał dopiero zapracować. Wśród przodków siadały tylko koty o szlachetnych sercach, Czerwonofutry swoje poszarpał niegdyś na milion kawałków. To jednak zupełnie inna historia, więc wróćmy już do przerażonego Piołuna.
- Nie widzę przyszłości - tłumaczył spokojnie. - Na świecie jest potężna siła, wobec której wszyscy jesteśmy mali i bezbronni.
Nagły powiew wiatru rozbił się o pysk Piołuna.
- ...więc mogę świadczyć jedynie o tym, co widziałem na własne oczy. Spokojnie. - kontynuował, zatapiając spojrzenie w młodym kocurku, gdy ten zadał mu swoje pytania. - Mam niewiele czasu. Chodźmy.
Ruszyli razem w stronę świetlistej ścieżki. Gdy Piołun pierwszy raz dotknął łapami śladu, poczuł palący ból, który w końcu zmienił się w najpierw znośne, a potem kojące uczucie.
- Spójrz w dół - wszelkie zamyślenie śpiącego przerwały nagle kolejne słowa Czerwonofutrego, który ponownie przekrzywił głowę (miał coś z szyją?) i czekał aż młodziak wykona polecenie.
Gdy Piołun to zrobił, pod przezroczystą powierzchnią znajdującą się pod jego łapami mignęło mu kilka obrazów. Każdy trwał niewielką chwilkę, ale jakimś cudem młody kocur miał szansę zapamiętać każdy z najdrobniejszymi szczegółami. Kości, dużo kości. Białe stosy materii należącej niegdyś do najróżniejszych gatunków zwierząt, niektóre poczerniałe, a inne połamane: symbol zbliżającej się walki. Uszy kocura ponownie wypełniły te same przerażające odgłosy, co wcześniej. Nie dając nawet możliwości kocurkowi na otrząśniecie się, pojawił się kolejny obraz. Ogromna grupa... kotów? Tak. Zgromadzenie kotów o najróżniejszych barwach, w różnym wieku - uważny obserwator dostrzegłby nawet grupkę kociąt przemykającą między łapami starszych. Po chwili wśród całego zbiorowiska pojawiła się kolejna grupka. Pięć kotów o nietęgich minach, wybrakowanych futerkach i poszarpanych uszach. Dwa z nich ciągnęły ciało ciemnorudego kocura. Był martwy, co można było stwierdzić po ogromnej ranie przecinającej czaszkę i wykrzywionej szyi.
Kolejny obraz przedstawiał małe kocię o brązowym futrze gonione przez dwa rosłe kocury. Piołun w ułamku sekundy dostrzegł, że coś jest nie tak. Czyżby kocię miało dwa ogony? Jak? Kolejne wizje mijały przed oczyma śpiącego aż w końcu poczuł on mocne klepnięcie na swoim boku.
- Pobudka!
Obudziwszy się, kocurek spojrzał nad sobą szarą kotkę o płaskim pysku ubabranym mysią krwią po polowaniu.
- Strasznie się trząsłeś, młodziku. - dodała, uśmiechając się łagodnie.
Wprawdzie sen skończył się, ale Piołun usłyszał cichy szept tajemniczego kocura jeszcze raz...
- Wracaj do swoich - odezwał się ściszony głos. - bo samotnie nikt nie będzie miał szansy.