sobota, 23 lipca 2016
Strome wzgórze
Góra, stojąca w nieznacznej odległości od miasta. Małe
zwierzęta wespną się po niej bez problemu, większe nawet nie powinny
próbować. We wzniesieniu znajduje się parę małych jam, w których bez
problemu można znaleźć gniazda ptaków, lub miłe miejsce na postój dla
paru kotów. Ze wzgórza wystaje też parę półek skalnych, na których można
się wygrzewać w ciepłe dni, a w zimę da się ukryć w którejś z
głębszych, małych szczelin. Uważaj jednak, bo jeden nieostrożny ruch w
szczelinie może cię uwięzić w niej na zawsze!
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Grubasek rozglądał się w poszukiwaniu zwierzyny, kołysząc się lekko na łapach i rozmyślając na temat ledwo minionych wydarzeń. Kocia grupa, przeprowadzka do miasta, Srebrna... Nagle jego życie nabrało większych obrotów niż tylko jedzenie, sen i powtórz. Ziewnął i podrapał się za uchem, zapominając prawie o tym, że za zadanie miał coś złapać. Nikt nigdy za wiele od niego nie oczekiwał i żyło mu się z tym dobrze, ale nie kwestionował podjęcia decyzji o podłączeniu się do szalonej i pozornie bzdurnej grupki: hołdował przekonaniu, że żyje się chwilą. W końcu dotarł na wzniesienie, po którym wspiął się niby bez trudu, ale po chwili zmęczenie odezwało się w jego mięśniach i jako, że postury rasowego sportowca nie miał, musiał na moment usiąść. Postanowił się rozejrzeć, układając przy okazji językiem futerko na szerokiej piersi.
OdpowiedzUsuń/Shelby <3
Shelby, biały lis polarny, a właściwie lisica, ostrożnie skradała się w stronę góry widniejącej przed nią. A raczej w stronę kota, który tam siedział. I chyba jej nie zobaczył. Od kilku dni nic nie jadła, dokładniej od trzech. Wędrowała wiele tygodni, przez kilka krajów, kierując się na południe, aż z tundry. W jej rodzinnych stronach było o wiele zimniej. Tutejszy klimat był dla lisa polarnego wręcz gorący. Zwierzyna była też inna, przez co trudniej się na nią polowało. Jednakże Shy nauczyła się doceniać to, co się ma. Była przyzwyczajona do nie jedzenia nawet kilka dni, tak więc nie narzekała. Po przebyciu długiej drogi, przez kilka państw, polowała na niezbyt duże zwierzęta. Nie odpoczywała długo i często, bo nigdy nie wiadomo, co większego od niej mogło się czaić nieopodal. Wspinaczka na wzniesienie mogła być trudna, jednakże dla Shelby nie istniało niemożliwe, i jeśli się uparła, była zdolna zrobić wiele rzeczy. Lisica podjęła więc wspinaczkę. Po kilku krokach wyżej, zorientowała się, że ktoś ją obserwuje. Zmrużyła oczy i rozejrzała się. Niedaleko siedział kot, jej niedoszła kolacja, i wpatrywał się w nią. Przez brak jedzenia przez trzy dni, zrezygnowała z ataku na kocura - i tak by go nie złapała. Po chwili wahania, Shelby podeszła do niego ostrożnym, niespiesznym krokiem.
OdpowiedzUsuńKocur zastrzygł uszami w jej stronę, gdy tylko usłyszał kroki kierujące się ku niemu po zboczu. Odwróciwszy się niezgrabnie, ujrzał... stworzenie. Pozornie podobne do lisa, ale białe. Nie, nie dało rady zjeść. Nie na taką zwierzynę polował kot, a poza tym lisica była mniej więcej jego wzrostu, więc... Ona mogła go przecież upolować! O czym ja piszę!?
OdpowiedzUsuń- Witaj, eee... no, kim ty jesteś? - zawołał pogodnym i zachęcającym tonem ku przybyszce, przechylając łebek i siadając wygodniej wpierw gramoląc zadek nieco bliżej ku niej.
Biały lis, albinos lub jakaś nieznana mu odmiana. Tego jeszcze ciekawskie oczy kocurka nie widziały.
- Nazywam się Blask i właśnie poluję, a przynajmniej próbuję. Nie mam się czym podzielić, wybacz, ale będziesz musiała obejść się ze smakiem. - mruknął, gdy ta podeszła ku niemu.
Nie wyglądała na taką, co zaatakuje bez słowa, ale wolał dać jej jasno do zrozumienia w swojej wypowiedzi, że nie położy się na stół pomiędzy sztućcami, nie postawi świeczek, by uromantycznić kolację i nie nasmaruje się keczupem. Nawet gdyby jakiś cudem znał te pojęcia, to nie leżałyby mu w głowie, a jako, że ich nie zna, to po prostu napomknę, że nie dałby się zjeść. O ile siły na to pozwolą, huh.
Lisica zmierzyła kota wzrokiem. Nawet jeśli by chciała, nie dałaby rady upolować kocura stojącego przed nią, który przedstawił się jako Blask. Shelby była zbyt zmęczona i wyczerpana po swojej podróży. Nie lubiła wszczynać walk bez powodu, a z wyglądu, a raczej wielkości kocura i swojej, wnioskowała, że musiałaby z nim walczyć. Zrezygnowała więc z zamiaru zabicia kota i usiadła, owijając wokół siebie ogon, na tyle, na ile pozwalała jej jego długość.. Po chwili przyszło jej do głowy, że skoro kocur jej się przedstawił, to ona powinna przedstawić się mu.
OdpowiedzUsuń- Witaj. Ja jestem Shelby i jestem lisem polarnym. - powiedziała, a widząc, że Blask nie bardzo wie, o co jej chodzi, westchnęła i przekrzywiła głowę. - Mój gatunek pochodzi z tundry, inaczej zimnych krajów.
- Zimnych krajów, tu nie jest wystarczająco zimno? - ponownie przekręcił łeb, wciąż ją obserwując aż nie naszła go ochota, by sprecyzować swoją wypowiedź. - Bywa tu zimno, naprawdę. Wieczorami. Ja mam te szczęście, że chroni mnie grube futro.
OdpowiedzUsuńI warstwa tłuszczyku, pomyślał autor. Cóż, nawet przywary czasem na coś się przydają. Omiótł okolicę wzrokiem, sprawdzając czy przypadkiem nie zmierza ku nim Srebrna lub Piołun. Szybko jednak wykluczył tę możliwość. Pewnie nadal przygotowują miejsce na postój, stwierdził.
- Nie wyglądasz najlepiej, głodna? - zapytał taktownie. - Niestety nie mam się czym podzielić, ale moi przyjaciele może coś tam złapali. Za obietnicę, że nikogo z nas nie zjesz, myślę, że możemy ugościć na chwilkę lub dwie. Wybacz, ale za miękki jestem. Ha, gang tworzymy, wiesz. Jestem nowy i nie do końca się w tym ogarniasz, a ty? Masz jakieś stado?
Shelby spojrzała na kocura z zaskoczeniem i przerażeniem wypisanymi na pyszczku. Ona i stado? Nieee... To nie jej bajka - nie jej i nie wszystkich innych lisów, gdyż te zwierzęta z reguły są samotnikami. Poza tym... Shy nie w głowie ograniczenia czy robienie z własnej woli czegoś, by kogoś uszczęśliwić (czyt. usługiwanie komuś). Co tu ukrywać, na ogół, jak jest się samotnikiem, jest się też egoistą. Taka przynajmniej była Shelby i nie zamierzała się tego wstydzić. Ot, jest lisem jak wiele innych i się z tego cieszy. A jeśli komuś to przeszkadza... To już jego sprawa, czyż nie? Cóż, lisowi, jako egoiście, trudno też było uwierzyć, że kto chce mu bezinteresownie pomóc i nie oczekuje nic w zamian. Z drugiej strony, niewielu chciało pomagać lisom, znanym ze swojej chytrości, przebiegłości, podstępności czy chciwości - i chyba to przekonało Shelby, bu zaufać (co zresztą rzadko robiła) kocurowi. Chociażby chwilowo - zawsze jest to jednak coś.
OdpowiedzUsuń- Nie, nie mam żadnego stada i nie zamierzam mieć. - wyjaśniła Blaskowi.
Po chwili ciszy lisica dopowiedziała:
- Jednakże, jeśli byłbyś tak miły... Przystanę na twoją propozycję. I obiecuję, że nie zjem żadnego kota z twojego stada. - ''chyba'' dodała w myślach.
- No dobra - mruknął bury kocur, drapiąc się za uchem. - To pokażę kryjówkę. Nie, zaraz. Mam lepszy pomysł, poczekaj na mnie, proszę.
OdpowiedzUsuńTo mówiąc, ruszył prędko po stromym stoku, ostatnie jego metry pokonując dosłownie na zadku, bo poślizgnęły mu się łapy. Po chwili zniknął w buszu, dając Shelby przerwę od własnej osoby. Nie czekała jednak długo. Wrócił po kilku minutach z zajęczą nogą w pysku. Niezgrabnie wdrapał się z powrotem na strome wzniesienie i klapnął tuż obok lisicy, by porzucić zdobycz pod jej łapy z głośnym "proszę", gdy już wypluł z pyska sierść, która znalazła się tam za sprawą martwego zwierzaka. Masz chronić grupę przed drapieżnikami? Nakarm go! Idealny sposób tego oto kocura, który bijatyk się nie bał, ale bywał leniwy, bardzo leniwy. I po prostu nie przepadał za skakaniem komuś do gardła.
- Więcej nie mogłem.
Lisica zmierzyła kocura podejrzliwym spojrzeniem spod zmrużonych powiek. Powinna być mu wdzięczna, w końcu przyniósł jej jedzenie i nie oczekuje nic w zamian, ale Shelby już taka była, że podejrzewała wiele rzeczy i wiele zwierząt. Z drugiej strony, wiedziała, że kot miał powód, by nie prowadzić Shy do kryjówki - w końcu wtedy przestałaby nią być, a dla lisa, którym była, grzechem byłoby nie skorzystać. Shelby po chwili patrzenia na kocura przeniosła wzrok na zajęczą nogę, która leżała przy jej łapach. Ostrożnie powąchała zdobycz, po czym odgryzła niewielki kawałek. Niewiele zwierząt dzieliło się z nią upolowaną zwierzyną, a jeśli już, Shy zawsze upewniała się, czy jedzenie nie jest zatrute. W końcu nigdy nic nie wiadomo. Zwłaszcza z kotami z jakichś grup, dla których pewnie musiały polować. Tak się złożyło, że Shy była mniej więcej wzrostu burego kocura, który przyniósł jej zajęczą nogę. Lisica była jednakże od niego o wiele chudsza. Nie wiedziała, co takiemu może chodzić po głowie, ale domyślała się, a biorąc pod uwagę charakter Shelby i to, że chciała wcześniej upolować owego kocura, lisica wolała mieć się na baczności jeszcze bardziej niż zwykle. Po kilku ugryzieniach zjadła całą zajęczą nogę i oblizała pyszczek.
OdpowiedzUsuń- Dziękuję. - powiedziała i skinęła kocurowi głową na znak wdzięczności.
- Nie ma za co, jesteś w końcu dłużniczką. Nikogo nie zjesz, gdy nabierzesz już sił. - mruknął radośnie bury grubasek. - A swoją drogą, to co tutaj robisz? Co cię tu przygnało? Okolica niezbyt ciekawa. Pełno psów, które robią, co chcą i koty, które muszą chować się po kątach.
OdpowiedzUsuńOblizał łapę, kątem oka wciąż obserwując lisicę. Siłą rzeczy nie do końca ufał osobnikowi innego, a na dodatek drapieżnego gatunku. Nawet taki lekkoduch musiał czasem zachowywać ostrożność, co dowodziło, że pod kopułą jednak coś było - może niezbyt skomplikowane, ale owszem: trudno, by kotu bez mózgu (w symbolicznym znaczeniu tego powiedzonka, uczniowie biol-chem drodzy) radził sobie dobrze wśród tylu niebezpieczeństw.
Lisica przekrzywiła głowę, patrząc na kota. Nie lubiła ich, ale uważała, ten gatunek za lepszy od psów. Przynajmniej ten bury, co dal jej zajęczą nogę, był lepszy niż większość psów. Jednakże to, że podzielił się z nią swoim jedzeniem, nie przekonywało Shelby do kotów. I nie sprawiło, że straciła czujność - wręcz przeciwnie, lisica znała takie podstępne zagrywki, gdyż sama takie stosowała. Taka już była jej natura i Shy dobrze się z tym czuła.
OdpowiedzUsuń- Głód, a może ciekawość? Sama nie wiem - spytała. - A co cię to interesuje? Czyżbyś myślał, że dam się wciągnąć w tą twoją kocią gierkę?
- Na ogół, gdy ktoś przybywa z daleka, to czegoś szuka lub przed kimś ucieka. - stwierdził kocur, po kociemu wzruszywszy ramionami (lub wykonując inny gest symbolizujący dokładnie to samo, co wzruszenie ramionami - autorka tekstu czasem bywa totalnie niekreatywna, ale wybaczcie jej, praca admina wykańcza umysłowo).
OdpowiedzUsuńKażdy gatunek jest lepszy od psów, pomyślałby gdyby mógł przeczytać jej myśli. Psy stanowiły nie lada zagrożenie nie tylko dla kota. Ich sfory były niebezpieczne nawet dla większych zwierząt. Życie w mieście polegało głównie na uciekaniu przed nimi i chowaniu się po zakamarkach.
- Nie gram w żadne gry, za słaby w tym jestem. - mruknął po chwili, nie tracąc dobrego poczucia humoru.
Shy miała złożoną naturę, a Blask... dobra, po prostu czerpał z życia, nie zastanawiając się nad niczym głębszym. Poniekąd żal mu było istot chcących od losu więcej niż tylko schronienie i pożywienie. Dzicz nie była miejscem na filozofów.
Shelby sama nie wiedziała, czego szuka. Nie wiedziała również, czy czegoś w ogóle szuka. Nie uciekała przed nikim, no chyba, że ktoś ją gonił. Wtedy to robiła. Jednak na ogół wolała zapobiegać spotkaniom ze zwierzętami, które mogłyby ją gonić w celu zjedzenia jej. Ta młoda lisiczka polarna nie wymagała od życia zbyt wiele. Tak własnie została wychowana, by cieszyć się z tego, co się ma. Do szczęścia wystarczało jej pożywienie raz na dwa dni, ewentualnie raz na trzy dni, jeśliby nie miała szczęścia w polowaniu. Jedzenie raz dziennie to dla Shy ogromny, rzadki luksus, gdyż jej rodzicielka zawsze uczyła ją, by nie marnować pożywienia, bo nigdy nie wiadomo, co będzie jutro.
OdpowiedzUsuńShel była jednak lisem z natury sprytnym oraz spostrzegawczym. Znała też koty i wiedziała, jakie taktyki praktykują. Niby miłe, a jednak owijały ciebie wokół łapy, żeby potem wykorzystać. Jednak lisica była też nieufna i potrzeba wiele czasu, by nabrała do kogoś zaufania. Nie ufała w pełni żadnemu gatunkowi zwierząt, nawet swojemu. Taka Shy już była, no cóż.
Przybyszka o białej sierści, pochodzące z zimnych krajów, rzuciła kotu o imieniu Blask krótkie, oszczędne spojrzenie. Była pewna, że pokonałaby go, aczkolwiek nie zamierzała wszczynać walki. Mimo zaprzeczenia kota, wiedziała, że gra on w różne gry - takie już były koty, jak twierdziła Shelby,
- A więc, kocie. - powiedziała Shy po dłuższym milczeniu obu stron. - Mówisz, że nie grasz w żadne gry, hmmm? A to, że nie chciałeś zaprowadzić mnie do kryjówki twojej kociej grupy, nie jest grą? W sumie, wy, koty, jesteście mądrzejsze niż myślałam...
- A więc nie doceniałaś nas? - mruknął rozbawiony kocur. - Nie, po mnie nie spodziewaj się żadnych gier. Przecież nie rzucę ci się po kryjomu do gardła ani cię niczym nie otruję, a nawet gdybym chciał, to pewnie nie wiedziałbym jak lub spóźniłbym się w ostatniej chwili.
OdpowiedzUsuńNie był ani mistrzem kocich sztuk walki (istnieją takie? xD) ani wyjątkowym spryciarzem. Biała lisica zdawała się analizować wszystko co popadnie, a on po prostu rozmawiał, starając się nie myśleć o tym, że Shy mogłaby go pożreć. Cóż, dobrze , że nie chciała. Jedno było pewne dla grubaska: nie chciał być zjedzony.
Shelby analizowała nawet najmniejsze i najbardziej niewinne ruchy i słowa, jednak po słowach kocura zaczęła się intensywniej zastanawiać. Czy to możliwe, że Blask chciałby ją otruć i by to zrobił? Czy koty rzeczywiście są tak mądre? Czy rzeczywiście lisica tak bardzo nie doceniała tego gatunku? To niemożliwe, pomyślała Shy, przecież wyczułabym i zobaczyłabym, gdyby podał mi padlinę bądź pożywienie, które nie nadaje się do jedzenia. Niemniej jednak wahała się i nie wiedziała, co ma myśleć o całej tej dość nieciekawej dla niej sytuacji oraz o zamiarach kocura i jego grupy. Po chwili zastanawiania się wpadła jej do głowy straszna myśl. W sumie, kotom by było na rękę, gdyby ją otruli - mieliby wtedy z głowy jednego drapieżnika - lisa, który mógłby na nich zapolować. Ta sama myśl sprawiła, że lisica straciła do Blaska tak niewiele zaufania, którym go darzyła. Toteż sprawiło, że jej następne słowa skierowane do kocura zabrzmiały ostrzej niż zamierzała.
OdpowiedzUsuń- Czym mnie otrułeś, kocie? I dlaczego to zrobiłeś? - wysyczała, jeżąc sierść na grzbiecie.
- Spokojnie - zaśmiał się bury kocur. - NICZEGO nie zrobiłem. Paranoiczka z ciebie. I to straszna.
OdpowiedzUsuńPrzez moment żałował tych słów. W końcu miał przed sobą drapieżnika. Tak, drapieżnika, który mógł go zjeść. Zamrugał powiekami, otrząsając je z... pyłu? - jak on się tam znalazł?
Biała lisica wyglądała na bardzo zdenerwowaną. Blaskowi było to nie na rękę, nie na łapę. Ehm, nieważne. W każdym razie nawet udzielający się stres Shelby nie sprawił, by z jego pyska zniknął raczej pogodny wyraz.
- Nie bierz tego do siebie. Szukając wrogów, szybciej się ich znajdzie niż dając sobie z tym spokój. - powiedział. - A ja nie jestem wrogiem.