Ta, wesołe.
Może kiedyś, ale obecnie jedno z najbardziej przerażająycu miejsc w okolicy. Dziwaczne konstrukcje i figury, pozostałości po kasach wyblakłe z kolorów i olbrzymie "wieżyczki", których przeznaczenia nie potrafi wyjaśnić żadne zwierzę, wszystko to budzi lęk w przechodzących wędrowcach. Szczególnie nocą, gdy wielkie kształty z odległości wydają się zmaterializowanymi cieniami.
Pies jakoś szczególnie nie odrywał swojego bytu od szkaradnych sfer niewesołego miasteczka. A że to był Grem i zwyczajnie nie przejmował się głupimi zabobonami, postanowił, że spędzi tu noc, bo i tak już się ściemniało. Opadł na ziemię nieopodal porwanej płachty przewróconego namiotu. Położył łeb na łapach i czuwał.
OdpowiedzUsuńCo robił tam Król? Oddalił się nieco od sfory by poszukać czegoś do upolowania. Oczywiście wiedział jak wrócić - podczas drogi ciągle zatrzymywał się, by zapamiętać okolicę, żeby kojarzyć ją gdy będzie wracał. Starał się znaleźć wyróżniające się rzeczy, których na pewno łatwo nie zapomni w czasie polowania.
OdpowiedzUsuńWędrował tak i jeszcze nie udało mu się nic upolować. Wiedział, że głupio będzie, kiedy wróci bez niczego. Musiał coś złapać. Cokolwiek. Do tego robiło się już ciemno. Chciał wrócić na noc, żeby być bezpiecznym i odpocząć przed kolejnym dniem. Ale czy uda mu się na czas? Nagle stanął w miejscu, patrząc na dziwne kształty. Miejsce, do którego wcześniej się zbliżał wyglądało niepokojąco. Widząc to wszystko i stwierdzając, że wygląda bardzo strasznie, poczuł, że powinien się odwrócić i jak najszybciej stąd uciec. Ale szczenięca ciekawość mówiła mu, żeby tam poszedł. Król oczywiście posłuchał tego drugiego. Powolnym krokiem i z przerażonym wzrokiem, ale w końcu szedł pomiędzy tymi dziwnymi konstrukcjami. Zaglądał w różne zakamarki. W pewnym momencie pomiędzy jego łapami przebiegła mysz, a on poczuł się, jakby był bliski śmierci ze strachu. Ale ciekawość była zbyt wielka, żeby mógł się teraz wycofać. Zadrżał, widząc coś leżącego na ziemi. Po chwili szoku zdał sobie sprawę z tego, że jest to inny pies. Chwilę stał tam, dysząc i próbując opanować strach, po czym podszedł do nieznajomego, wymuszając uśmiech.
- Cz-cześć! Chyba s-się nie znamy, prawda? Co tutaj robisz? Potrzebujesz p-pomocy? - powiedział. Jego głos nie brzmiał wesoło i przyjacielsko jak zwykle, choć Król chciał, by to tak zabrzmiało. Zamiast tego wiadomo było, jak właśnie się czuje - przerażony.
Zaskoczony, że zapuścił się tu ktoś jeszcze, najpierw uniósł uszy, a w ślad za nimi łeb samca powędrował do góry. Otaksował młodego fosforyzującymi w ciemności oczami, lecz nie wyczuł zagrożenia. - Nie znamy się - przytaknął kurtuazyjnie i zacisnął zęby, słysząc kolejne pytania. Mały był wścibski, ale samiec nie chciał go spłoszyć swoim wybuchem, bo przyznajmy, od dłuższego czasu nie spędzał czasu z innym psem. - Chciałem się zdrzemnąć - przyznał otwarcie. Nawet jeśli w mroku nie mógł dostrzec zachowania drugiego, to doskonale czuł jego strach. W końcu był drapieżnikiem. - Ja nie potrzebuję, ale ty najwyraźniej tak - Zachęcił go ruchem łapy, aby się zbliżył.
OdpowiedzUsuńStał nieruchomo, patrząc na psa, niezbyt pewny co robić. W tym miejscu wszystko wydawało się dziwne, tajemnicze. Tego właśnie Król nie lubi. To, że się nie znają, wcale go nie zdziwiło. Świat jest wielki.
OdpowiedzUsuń- O... W takim razie przepraszam, że przeszkadzam... - powiedział cicho, starając się być miłym. W końcu, pomimo tego, że się boi, nadal nie wiadomo, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem. Musi zawsze uważać. Zawsze.
Przez chwilę nadal stał i patrzył na psa, lecz w końcu udało mu się ruszyć i podszedł kilka kroków do psa. Król zapomniał już o tym, że powinien ukrywać strach i uśmiech z jego pyska zamienił się w dosyć przestraszoną minę. Robi się ciemno, a on powinien już być w drodze do sfory!
Cofnął nieco głowę, więc skóra na jego szyi komicznie się zmarszczyła. Wydawało mu się, że młody pies zaraz zacznie przebierać łapami w miejscu. Może na to nie wyglądało, ale Grem starał się świecić dobrym przykładem, więc wymusił jakiś nie do końca udany uśmiech. Tak dawno się nie szczerzył, że mięśnie jego pyska w połowie przestały działać. - Nie, nie, nie przeszkadzasz! - powiedział pośpiesznie i chyba przypadkiem podniósł głos. - Zostań - bardzo starał się, żeby nie zaskomleć. Był tak samotny, że sobie tego nawet nie wyobrażacie.
OdpowiedzUsuńW pewnym momencie zatrzymał się. Patrzył na psa. Zostać?
OdpowiedzUsuń- Ja mam sforę - chciał odmówić, ale patrząc na tego najwyraźniej samotnego psa aż zrobiło mu się przykro, więc szybko zmienił zdanie - ale mogę zostać na jakiś czas, jeśli chcesz. - po czym zbliżył się jeszcze kilka kroków. Nie mógł być tutaj długo - ma sforę, która jest właściwie jego rodziną. Zdążył się do nich wszystkich przywiązać. Także nie zostanie tu długo. Może na chwilę? Może tylko porozmawiają? A może na dłużej? Cóż, Król nie chciał zostawiać nikogo samego.
Jego oczy zaświeciły aprobatą i naprawdę tyle wystarczyło, by młody zrozumiał, że zrobił dla psa więcej, niż tylko z nim został. Gdzieś w głębi wierzył, że drugi dotrzyma mu towarzystwa przez całą noc. Chyba był zbyt naiwny. Z resztą to nie pierwszy taki raz i Grem przyzwyczaił się do niczego nie przyzwyczajać. Z powrotem upuścił ciążący mu łeb na łapy, żeby zapatrzyć się w zasnute czarną kotarą miasteczko. - Więc jak cię zwą, mały? - cicho westchnął.
OdpowiedzUsuńPostanowił, że wróci do sfory potem. Teraz zostanie z tym psem, dotrzyma mu towarzystwa. Wiedział, co to samotność i wiedział, jak bardzo jest okropna. Usiadł i popatrzył wokół, jakby sprawdzał, czy żadne niebezpieczeństwo się za nim nie czai. Potem przeniósł wzrok na psa.
OdpowiedzUsuń- Mam na imię Król. - przedstawił się. - A ty? - zapytał. Może nawet zaprowadzi tego psa do Kiura, by ten go przyjął? To byłoby wspaniałe. Młody pies uwielbia pomagać innym, a samotne życie nie jest proste. Ale tym zajmie się potem. W końcu najpierw najlepiej jest się z nieznajomym zapoznać.
Tym razem zogniskował zdziwione spojrzenie na drugim psie. Kto to słyszał, żeby nadawać takie imiona? - A więc jesteś królem? - miał na myśli funkcję. Nawet się nie zdziwił usłyszawszy pytanie. - Gremzan - mruknął, niezbyt zadowolony z faktu, że przestał dla małego być tylko NIEZNAJOMYM.
OdpowiedzUsuńNiestety, ale młody pies nadal, mimo wszystko, nie znał znaczenia swojego imienia. Dlatego słysząc słowa Gremzana dosyć się zdziwił.
OdpowiedzUsuń- No... Tak... Bo to moje imię... - mruknął powoli, patrząc swoimi, teraz rozszerzonymi ze zdziwienia, oczami na psa. O co może mu chodzić? Żartuje sobie z niego? A może jest jakiś dziwny? Albo to Król nie zrozumiał o co mu chodzi... W każdym razie młody pies czekał na to, aż to się wyjaśni.
Reakcja psa go zaintrygowała, więc na razie nie odrywał od niego ślepi. Niestety, ale nie przypuszczał, że mały może nie znać znaczenia swojego imienia. - Wiem, wiem, że to twoje imię - zbył go machnięciem łapy. - Ale czy naprawdę jesteś królem? - dodał zaraz. Kto wie, może właśnie rozmawiał z następcą tronu czy coś? Może młody się zgubił, a Grem odprowadziwszy go do domu, dostałby jakąś nagrodę? Albo ciepłą posadkę.
OdpowiedzUsuńDobrze, myśl, Król... O co może chodzić temu psu? Król chwilę milczał, nadal ze zdziwioną miną, ale zaraz do głowy przyszła mu pewna myśl.
OdpowiedzUsuń- Kto to ,,król''? - zapytał. Zrozumiał, że może jego imię to nie takie zwykłe imię, lecz może coś oznaczać. Tylko co? Skoro Gremzan go zaciekawił, oby teraz odpowiedział na to pytanie.
Król żyje już ponad rok i nawet nie zna znaczenia swojego imienia! Poczuł się trochę głupio, więc chciał dowiedzieć się jaka jest odpowiedź jak najszybciej. Czekał na słowa nowo poznanego.
Ugryzł się w język, żeby nie wrzasnąć z frustracji. Nagle wszystko stało się tak jasne, że aż w nim zawrzało. Chyba zapomniał o tym, że sam był kiedyś w wieku Króla. Kątem oka sprawdził, czy podrostek sobie z niego nie żartuje. - To ktoś bardzo ważny, kto rządzi innymi - wyjaśnił przez zaciśnięte zęby. To znaczyło tylko jedno: mały nie był dziedzicem, więc plany Grema wzięły w łeb.
OdpowiedzUsuńOtworzył lekko pysk, jakby chciał coś powiedzieć, ale się rozmyślił. Czyli to naprawdę znaczenie jego imienia? Nazywa się ,,Król'', czyli tak jak ktoś ważny, ktoś, kto rządzi innymi? Jego mama go tak nazwała! Czyżby nie przez przypadek? Może chciała, żeby kiedyś został kimś naprawdę bardzo ważnym? Ciekawe, czy Król zostanie kiedyś jakimś Alfą, tak jak Kiur... To byłoby naprawdę wspaniałe!
OdpowiedzUsuń- Nie wiedziałem! Myślałem, że ktoś, kto rządzi innymi i jest ważny to Alfa. Ja na przykład należę do takiej sfory, w której jest Alfa. - powiedział. Przy okazji powiadomił psa o sforze. Może go w ten sposób zaciekawi i będzie mógł zachęcić do dołączenia?
Raptem pysk samca wykrzywił się w rozbawieniu. Zawsze lubił dzieci, a zakłopotanie małego mu o tym przypomniało. - Funkcja króla ma takie samo znaczenie jak funkcja alphy - dopowiedział sennym głosem, bo już wybiła godzina jego drzemki. Przewrócił się na bok, żeby leżeć w wygodniejszej pozycji. - Może masz wielkie powołanie - wymamrotał pod nosem, zamykając oczy. Grema nigdy nie interesowały zbiegowiska z hierarchią, więc też puścił mimo uszu wzmiankę o rzeczonej sforze.
OdpowiedzUsuń- Naprawdę? - uśmiechnął się lekko, tym razem nie musiał się już do niczego zmuszać. Zorientował się, że już się prawie wcale nie boi. Ucieszył się, że ma tak na imię. Jest Królem!
OdpowiedzUsuń- Myślisz, że mógłbym kiedyś zostać Alfą? - spytał, machając ogonem. Najwyraźniej Gremzan nie został zainteresowany sforą. Trudno, może Królowi uda się jeszcze coś zrobić, żeby go zaciekawić... Warto próbować!
Przysypiał już, kiedy do jego uszu dotarły kolejne słowa podrostka. - Jeżeli urośniesz - mruknął, otwierając jedno oko. Może tego zbyt jowialnie nie okazywał, ale cieszył się z młodszego towarzystwa. Wiedział, że samotni robili głupstwa, dlatego raz na jakiś czas starał się otwierać do kogoś gębę. Naraz przypomniał sobie coś jeszcze. - Nikt się o ciebie nie martwi, mały?
OdpowiedzUsuńTo jeszcze bardziej go ucieszyło. Skoro Gremzan tak uważa, może Król naprawdę kiedyś zostanie Alfą? Tego dnia młody pies dowiedział się o swoim nowym marzeniu. W jego brązowych oczach w jednym momencie jakby pojawiło się szczęście.
OdpowiedzUsuń- Muszę niedługo wrócić do sfory. Chciałem zapolować, ale wtedy zobaczyłem to miejsce i... musiałem tu przyjść! - mruknął. Cóż, jest jeszcze młody i nie mógł odmówić myśli, która mówiła, żeby tutaj poszedł. Co poradzić, w końcu Król musi się jeszcze wiele nauczyć.
Samiec przewrócił oczami. Co gdyby zamiast psa w niewesołym miasteczku czaił się, hipotetycznie oczywiście, niedźwiedź? Z pewnością szybko starłby małemu ten uśmiech z pyszczka. Miał szczęście, że trafił akurat na niego. - Chyba powinieneś się zbierać, jeśli nie chcesz wracać po północy - przytaknął niechętnie. Po prawdzie zagadali się trochę, a czas leciał. Przez chwilę rozważał, czy by nie odprowadzić młodego.
OdpowiedzUsuńCzy naprawdę ten pies powiedział mu, że Król chyba powinien się zbierać? Przecież wcześniej mówił, żeby został! No ale cóż, młody pies nie zamierzał się kłócić, a faktycznie lepiej będzie, jeśli dotrze do sfory przed północą.
OdpowiedzUsuń- To prawda. - skinął lekko łebkiem i uśmiechnął się lekko do Gremzana. - Więc... zaraz pójdę. - powiedział. Może w drodze powrotnej uda mu się złapać chociaż jakąś małą mysz... Zawsze coś!
Ciężko mi to przechodzi przez gardło, ale... pies bał się o młodziaka. Oby tylko nie przywykł do jego obecności za bardzo. Rozejrzał się, nagle niezwykle uważnie obserwując pogrążone w gęstym mroku otoczenie. Ciarki przeszły mu po grzbiecie, gdy tylko pomyślał o tym, że Królowi mogłoby się coś... Nie warto mówić. - Odprowadzę cię chętnie - rzucił ochoczo i dźwignął się na łapy. Czuł, że zachowuje się idiotycznie, ale nie mógł nic na to poradzić. - I tak nie mam co robić - dodał, bo rzeczywiście strach o małego spędził mu sen z powiek.
OdpowiedzUsuń/idziemy na dworzec? c:
Już prawie miał powiedzieć ,,do zobaczenia", ale zdał sobie sprawę z tego, co powiedział pies. Chciał go odprowadzić? Niegrzecznie byłoby odmówić, a do tego - trzeba przyznać - naprawdę mogło mu się coś stać i o to się bał.
OdpowiedzUsuń- Dobrze, jeśli chcesz. - uśmiechnął się. Powoli ruszył z powrotem w stronę terenów sfory, ciągle patrząc wokół. Teraz to miejsce było jeszcze bardziej tajemnicze. Na szczęście było coś widać, bo gdyby nie to, musieliby być jeszcze bardziej ostrożni. Zbliżali się w stronę Dworca...
Dreptał obok młodziaka ze zwieszoną głową, jednocześnie czujnie obserwując okolicę. Napinał mięśnie w każdej chwili, gdy zza sylwetek dwóch psów dobiegał szelest. Mały musiał nieźle przebierać łapami, żeby nadążyć za milowymi krokami wilczarza. Zniknęli za zakrętem.
OdpowiedzUsuńzt
W końcu otoczenie zaczęło robić się coraz bardziej znajome i Król, coraz bardziej pewny siebie, poruszał się szybciej. Tak, pamiętał to wszystko! Są blisko Dworca.
OdpowiedzUsuń- Zaraz będziemy. - poinformował Gremzana. Nie minęła minuta, a przed sobą zobaczył Dworzec. Uśmiechnął się. Popatrzył na psa, po czym znów na swój ''dom''.
- Jesteśmy! - ruszył pędem do przodu. Przed wejściem zatrzymał się, żeby przejść przez nie z Gremzanem. Oby nikt nie pomyślał, że jest wrogiem... Może nawet go przyjmą do sfory? To byłoby wspaniałe!